بررسی قابلیت های اسمارت واچ؛ از پایش سلامت تا امکانات هوشمند

ساعت هوشمند یک گجت پوشیدنی است که فراتر از نمایش زمان، به عنوان یک کامپیوتر کوچک روی مچ دست عمل می‌کند. برخلاف ساعت‌های کلاسیک، این دستگاه‌ها دارای سیستم‌عامل (مانند WearOS یا watchOS) هستند و با استفاده از سنسورهای پیشرفته، قابلیت اتصال به اینترنت، نصب اپلیکیشن، پایش فعالیت‌های بدنی و مدیریت اعلان‌های گوشی هوشمند را فراهم می‌کنند. در واقع این ابزار پلی میان تکنولوژی دیجیتال و سلامت فردی است.

مچ‌بندهای سلامت معمولاً کوچک‌تر، ارزان‌تر و دارای باتری با دوام بیشتر هستند و تمرکز اصلی آن‌ها بر پایش قدم‌ها و ضربان قلب است. در مقابل، ساعت‌های هوشمند دارای نمایشگرهای بزرگ‌تر و باکیفیت‌تر (مثل AMOLED)، قابلیت پاسخگویی به تماس و پیام، حافظه داخلی برای موسیقی و سیستم‌عامل‌های پیچیده‌تر هستند که اجازه نصب نرم‌افزارهای جانبی را به کاربر می‌دهند و تجربه کاربری کامل‌تری ارائه می‌کنند.

بله، اکثر ساعت‌های هوشمند مدرن می‌توانند به صورت مستقل عمل کنند. قابلیت‌هایی مانند گام‌شمار، سنجش ضربان قلب، پخش موسیقی ذخیره شده و استفاده از GPS برای ثبت مسیر ورزشی بدون نیاز به گوشی در دسترس هستند. همچنین مدل‌های دارای LTE یا eSIM می‌توانند مستقلاً تماس برقرار کرده و پیام ارسال کنند، هرچند برای راه‌اندازی اولیه و همگام‌سازی دقیق داده‌ها، اتصال به یک گوشی هوشمند الزامی است.

در سال ۲۰۲۴، قابلیت‌های سلامتی از پایش ساده ضربان قلب فراتر رفته‌اند. اکنون ساعت‌های پرچمدار دارای سنسور اکسیژن خون (SpO2)، قابلیت گرفتن نوار قلب (ECG)، سنجش دمای بدن برای ردیابی چرخه سلامت، پایش سطح استرس و تحلیل دقیق مراحل خواب (Deep, Light, REM) هستند. همچنین برخی مدل‌ها قابلیت تشخیص آپنه خواب و سنجش فشار خون را نیز به لیست امکانات خود اضافه کرده‌اند که به پیشگیری از بیماری‌ها کمک می‌کند.

بیشتر ساعت‌های هوشمند امروزی دارای گواهی IP68 یا مقاومت در برابر آب تا فشار ۵ اتمسفر (5ATM) هستند که آن‌ها را برای شنا در استخر مناسب می‌کند. مدل‌های جان‌سخت‌تر مانند اپل واچ اولترا یا گلکسی واچ اولترا دارای استاندارد ISO 22810 بوده و تا عمق ۱۰۰ متری مقاومت دارند و حتی برای غواصی تفریحی نیز استفاده می‌شوند. با این حال، همیشه باید پس از تماس با آب شور، ساعت را با آب شیرین شستشو داد.

قابلیت AOD به ساعت اجازه می‌دهد تا حتی زمانی که مچ دست خود را بالا نیاورده‌اید، زمان و اطلاعات ضروری را با نور کم روی صفحه نمایش دهد. این ویژگی با استفاده از پنل‌های LTPO که نرخ نوسازی را تا ۱ هرتز کاهش می‌دهند، میسر شده است تا مصرف باتری به حداقل برسد. این قابلیت باعث می‌شود ساعت هوشمند شما از نظر ظاهری بیشتر شبیه به ساعت‌های کلاسیک به نظر برسد و دسترسی به زمان سریع‌تر باشد.

ساعت‌های هوشمند با استفاده از شتاب‌سنج و سنسور ضربان قلب، حرکات بدن و تغییرات ریتم قلبی شما را در طول شب تحلیل می‌کنند. آن‌ها می‌توانند زمان دقیق بیدار شدن، خواب سبک و خواب عمیق را تشخیص دهند. در مدل‌های جدید، با تحلیل صدای خروپف و سطح اکسیژن خون در خواب، ساعت می‌تواند هشدارهای لازم در مورد اختلالات تنفسی را به کاربر بدهد و توصیه‌هایی برای بهبود بهداشت خواب ارائه کند.

یکی از بزرگترین مزایای ساعت‌های هوشمند، قابلیت شخصی‌سازی نامحدود آن‌هاست. کاربران می‌توانند از میان هزاران «واچ فیس» (Watch Face) مختلف، طرح‌های کلاسیک، دیجیتال یا فانتزی را انتخاب کنند. علاوه بر ظاهر نرم‌افزاری، بندهای ساعت نیز به راحتی قابل تعویض هستند. اکثر برندها از استانداردهای ۲۰ یا ۲۲ میلی‌متری استفاده می‌کنند که به کاربر اجازه می‌دهد بندهای چرمی، فلزی یا سیلیکونی متنوعی را با استایل روزانه خود ست کند.

ساعت هوشمند از طریق بلوتوث به گوشی متصل شده و تمامی اعلان‌های شبکه‌های اجتماعی، پیامک‌ها و تماس‌های ورودی را روی مچ دست نمایش می‌دهد. در بسیاری از مدل‌ها، شما می‌توانید مستقیماً از روی ساعت به پیام‌ها با استفاده از کیبورد کوچک، ایموجی یا تبدیل گفتار به متن پاسخ دهید. این ویژگی باعث می‌شود نیاز به چک کردن مداوم گوشی در جلسات، هنگام رانندگی یا در محیط‌های شلوغ به طرز چشمگیری کاهش یابد.

برای راه‌اندازی، ابتدا باید اپلیکیشن مخصوص برند ساعت (مانند Samsung Wearable یا Apple Watch app) را روی گوشی نصب کنید. سپس بلوتوث گوشی را روشن کرده و ساعت را در حالت جفت‌سازی قرار دهید. پس از شناسایی ساعت توسط اپلیکیشن، کد تایید نمایش داده شده را وارد می‌کنید. در این مرحله، ساعت شروع به همگام‌سازی حساب‌های کاربری، مخاطبین و تنظیمات اعلان‌ها می‌کند که معمولاً بین ۵ تا ۱۰ دقیقه زمان می‌برد.

به‌روزرسانی‌ها معمولاً از طریق اپلیکیشن مدیریت ساعت در گوشی انجام می‌شوند. با رفتن به بخش Software Update، ساعت وجود نسخه جدید را بررسی می‌کند. برای نصب آپدیت، ساعت باید حداقل ۵۰ درصد شارژ داشته باشد یا روی شارژر قرار بگیرد. به‌روزرسانی‌ها بسیار حیاتی هستند زیرا علاوه بر افزودن قابلیت‌های جدید، باگ‌های امنیتی را رفع کرده و باعث بهینه‌سازی مصرف باتری و دقت سنسورهای سلامتی می‌شوند.

هنگامی که یک فعالیت ورزشی (مانند دویدن یا دوچرخه‌سواری) را شروع می‌کنید، ساعت سنسور GPS را برای ردیابی مسیر، سنسور ضربان قلب را برای محاسبه شدت تمرین و شتاب‌سنج را برای شمارش گام‌ها فعال می‌کند. در پایان تمرین، الگوریتم‌های ساعت داده‌ها را پردازش کرده و اطلاعاتی نظیر کالری سوزانده شده، سرعت میانگین، مناطق ضربان قلب و زمان مورد نیاز برای ریکاوری را در قالب نمودارهای گرافیکی در اپلیکیشن گوشی نمایش می‌دهند.

در ساعت‌های مبتنی بر WearOS (مانند سامسونگ) و watchOS (اپل)، یک فروشگاه اپلیکیشن اختصاصی (Play Store یا App Store) مستقیماً روی ساعت وجود دارد. شما می‌توانید نام برنامه مورد نظر را جستجو کرده و آن را نصب کنید. همچنین می‌توانید از طریق گوشی، برنامه‌هایی که نسخه ساعت دارند را شناسایی و نصب نمایید. برنامه‌هایی مانند اسپاتیفای، گوگل مپس و تلگرام از محبوب‌ترین اپلیکیشن‌های قابل نصب بر روی ساعت‌های هوشمند هستند.

برای حفظ سلامت باتری لیتیوم-یونی ساعت، توصیه می‌شود شارژ آن را بین ۲۰ تا ۸۰ درصد نگه دارید و اجازه ندهید باتری کاملاً خالی شود. استفاده از شارژرهای اصلی و مغناطیسی همراه محصول الزامی است. همچنین، از قرار دادن ساعت در معرض گرمای شدید هنگام شارژ خودداری کنید. ساعت‌های مدرن دارای مدار محافظ هستند، اما جدا کردن ساعت پس از شارژ کامل می‌تواند به کاهش استهلاک شیمیایی باتری در درازمدت کمک کند.

این قابلیت از سنسور شتاب‌سنج با حساسیت بالا (High-g accelerometer) استفاده می‌کند. وقتی ساعت ضربه شدیدی ناشی از افتادن را تشخیص دهد، لرزش ایجاد کرده و پیامی نمایش می‌دهد. اگر کاربر تا ۶۰ ثانیه واکنشی نشان ندهد، ساعت به طور خودکار با اورژانس تماس گرفته و موقعیت مکانی دقیق را برای مخاطبین اضطراری ارسال می‌کند. این ویژگی در تنظیمات بخش Safety & Emergency قابل فعال‌سازی است و برای افراد سالمند بسیار حیاتی می‌باشد.

اکثر ساعت‌های هوشمند از استانداردهای اشتراک‌گذاری داده مانند Apple Health یا Google Fit پشتیبانی می‌کنند. برای این کار باید در تنظیمات اپلیکیشن ساعت، اجازه دسترسی به داده‌ها (Data Sharing) را صادر کنید. به این ترتیب، اطلاعاتی مانند وزن، ضربان قلب و فعالیت‌های بدنی به صورت خودکار به اپلیکیشن‌های شخص ثالث مانند Strava یا MyFitnessPal منتقل می‌شود تا تحلیل‌های دقیق‌تری از وضعیت تغذیه و تناسب اندام خود داشته باشید.

با توجه به تماس مداوم ساعت با پوست و عرق، تمیز کردن هفتگی آن ضروری است. بدنه ساعت را با یک پارچه بدون پرز و کمی مرطوب تمیز کنید. برای سنسورهای پشت ساعت که با پوست در تماس هستند، از الکل ایزوپروپیل ۷۰ درصد استفاده کنید تا چربی‌ها پاک شوند. اگر ساعت شما دارای بند سیلیکونی است، می‌توانید آن را با صابون ملایم بشویید، اما بندهای چرمی نباید خیس شوند زیرا باعث ترک خوردگی و بوی بد می‌شوند.

در کشورهایی که از سیستم‌های پرداخت مانند Apple Pay یا Google Pay پشتیبانی می‌کنند، ابتدا باید کارت بانکی خود را در اپلیکیشن Wallet گوشی تعریف کنید. سپس با فعال کردن قفل صفحه (Passcode) روی ساعت برای امنیت بیشتر، می‌توانید هنگام خرید، ساعت را نزدیک دستگاه پوز (NFC Reader) قرار دهید. با یک لرزش خفیف، تراکنش انجام می‌شود. این قابلیت نیاز به حمل کیف پول فیزیکی را در بسیاری از مواقع حذف می‌کند.

تکنولوژی Low-Temperature Polycrystalline Oxide (LTPO) به نمایشگر اجازه می‌دهد نرخ نوسازی تصویر را به صورت پویا تغییر دهد. در حالی که نمایشگرهای معمولی همیشه با نرخ ۶۰ هرتز کار می‌کنند، نمایشگرهای LTPO در حالت Always-on می‌توانند نرخ نوسازی را به ۱ هرتز (یک بار در ثانیه) کاهش دهند. این نوآوری باعث می‌شود مصرف انرژی نمایشگر تا ۴۰ درصد کاهش یابد و امکان روشن ماندن دائمی صفحه بدون تخلیه سریع باتری فراهم شود.

این سنسور از روشی به نام پالس اکسیمتری نوری استفاده می‌کند. ساعت نور قرمز و مادون قرمز را به پوست مچ دست می‌تاباند و بازتاب آن را می‌سنجد. خون دارای اکسیژن زیاد، نور مادون قرمز بیشتری جذب می‌کند. اگرچه دقت این سنسورها در ساعت‌های پرچمدار به بالای ۹۵ درصد رسیده است، اما همچنان به عنوان یک ابزار پزشکی قطعی شناخته نمی‌شوند و عواملی مانند دمای محیط، نحوه بستن بند و رنگ پوست می‌توانند بر نتایج تاثیر بگذارند.

سنسور PPG با استفاده از نور سبز، تغییرات حجم خون در رگ‌ها را برای محاسبه ضربان قلب در دقیقه می‌سنجد که برای فعالیت‌های روزمره مناسب است. اما ECG (الکتروکاردیوگرام) با اندازه‌گیری سیگنال‌های الکتریکی واقعی قلب از طریق ایجاد یک مدار بسته (با لمس دکمه ساعت توسط دست دیگر) عمل می‌کند. ECG می‌تواند اختلالات جدی مانند فیبریلاسیون دهلیزی (AFib) را تشخیص دهد که سنسورهای نوری قادر به شناسایی دقیق آن نیستند.

eSIM یا سیم‌کارت الکترونیکی، یک تراشه کوچک داخلی است که جایگزین سیم‌کارت‌های فیزیکی پلاستیکی شده است. این تکنولوژی به ساعت اجازه می‌دهد مستقیماً به شبکه اپراتور تلفن همراه متصل شود. با استفاده از eSIM، ساعت هوشمند شماره تلفن و بسته اینترنتی مشابه گوشی شما را دریافت می‌کند و به شما اجازه می‌دهد حتی وقتی کیلومترها از گوشی خود دور هستید، تماس بگیرید، پیام بفرستید و از نقشه‌های آنلاین استفاده کنید.

هوش مصنوعی در ساعت‌های نسل جدید (مانند سری Galaxy Watch 7) برای تحلیل الگوهای پیچیده زیستی به کار می‌رود. AI می‌تواند با ترکیب داده‌های خواب، فعالیت بدنی و ضربان قلب، یک «امتیاز انرژی» روزانه به کاربر بدهد. همچنین در بخش ورزشی، هوش مصنوعی می‌تواند استایل دویدن شما را تحلیل کرده و برای جلوگیری از مصدومیت، توصیه‌های اصلاحی ارائه دهد. علاوه بر این، موتورهای پردازش عصبی (NPU) در تراشه‌های جدید، مصرف باتری را با پیش‌بینی رفتار کاربر بهینه می‌کنند.

این یک استاندارد ارتش ایالات متحده است که مقاومت تجهیزات را در شرایط سخت محیطی تضمین می‌کند. ساعت‌هایی که این گواهی را دارند، تحت آزمایش‌های شدیدی از جمله شوک حرارتی (تغییر ناگهانی دما)، لرزش‌های شدید، سقوط از ارتفاع، رطوبت بالا و قرارگیری در معرض شن و ماسه قرار گرفته‌اند. این ویژگی برای ورزشکاران رشته‌های سخت مانند کوهنوردی، صخره‌نوردی و طبیعت‌گردان حرفه‌ای که در شرایط اقلیمی دشوار فعالیت می‌کنند، بسیار حائز اهمیت است.

GPSهای معمولی تک‌بانده در محیط‌های شهری با ساختمان‌های بلند یا جنگل‌های انبوه دچار خطا می‌شوند زیرا سیگنال‌ها منعکس می‌شوند. سیستم دو بانده از دو فرکانس مختلف (L1 و L5) به طور همزمان استفاده می‌کند. فرکانس L5 قدرت نفوذ بیشتری دارد و خطاهای ناشی از انعکاس سیگنال را فیلتر می‌کند. این تکنولوژی باعث می‌شود ردیابی مسیر در مسابقات ماراتن یا پیمایش‌های کوهستانی با دقت سانتی‌متری انجام شود و نقشه مسیر بسیار دقیق‌تر ترسیم گردد.

این تراشه‌ها با معماری ۳ یا ۵ نانومتری ساخته می‌شوند که به معنای قدرت پردازشی بیشتر در کنار مصرف انرژی کمتر است. پردازنده‌های مدرن اجازه می‌دهند رابط کاربری بسیار روان (۶۰ فریم بر ثانیه) اجرا شود، اپلیکیشن‌ها سریع‌تر باز شوند و پردازش‌های سنگین مربوط به هوش مصنوعی و سنسورهای سلامتی در پس‌زمینه بدون لگ انجام شود. همچنین این تراشه‌ها شامل مودم‌های بلوتوث و وای‌فای بهینه‌تری هستند که پایداری اتصال را بهبود می‌بخشند.

سنسور BIA که عمدتاً در ساعت‌های سامسونگ دیده می‌شود، یک جریان الکتریکی بسیار ضعیف و غیرقابل لمس را از بدن عبور می‌دهد تا ترکیب بدنی شما را تحلیل کند. این سنسور می‌تواند درصد چربی بدن، توده عضلانی، میزان آب بدن و نرخ متابولیسم پایه (BMR) را تخمین بزند. این داده‌ها برای افرادی که به دنبال کاهش وزن یا عضله‌سازی هستند، ابزاری عالی برای ردیابی پیشرفت در طول زمان، فراتر از عدد ساده وزن روی ترازو است.

قیمت ساعت‌های هوشمند طیف بسیار گسترده‌ای دارد. مدل‌های اقتصادی و برندهای زیرمجموعه (مانند Redmi یا Mibro) از حدود ۲۰ تا ۵۰ دلار شروع می‌شوند. ساعت‌های میان‌رده با قابلیت‌های کامل از ۱۵۰ تا ۳۰۰ دلار قیمت دارند. پرچمداران برندهای مطرح مانند اپل و سامسونگ بین ۴۰۰ تا ۸۰۰ دلار و مدل‌های تخصصی یا لوکس (مانند Garmin یا Apple Watch Ultra) از ۸۰۰ تا ۱۵۰۰ دلار و بالاتر به فروش می‌رسند.

ارزش خرید ساعت هوشمند بستگی به سبک زندگی شما دارد. اگر به دنبال پایش دقیق سلامت، مدیریت بهتر زمان و کاهش وابستگی به گوشی هستید، این دستگاه بسیار ارزشمند است. از نظر اقتصادی، ساعت‌های هوشمند به دلیل پیشرفت سریع تکنولوژی، مانند ساعت‌های مکانیکی حفظ ارزش نمی‌کنند و معمولاً پس از ۳ تا ۴ سال نیاز به تعویض دارند. با این حال، پیشگیری از بیماری‌ها از طریق پایش مداوم می‌تواند هزینه‌های درمانی آینده را کاهش دهد.

علاوه بر هزینه خرید اولیه، برخی برندها برای ارائه تحلیل‌های پیشرفته سلامت هزینه اشتراک ماهانه دریافت می‌کنند (مانند Fitbit Premium یا برخی خدمات Garmin). همچنین در صورت استفاده از نسخه LTE، باید هزینه ماهانه سرویس eSIM را به اپراتور پرداخت کنید. هزینه‌های جانبی دیگر شامل خرید بندهای متنوع، محافظ صفحه نمایش و احتمالاً تعویض باتری پس از دو سال استفاده مداوم است که باید در بودجه‌بندی لحاظ شود.

تعمیر ساعت‌های هوشمند به دلیل ساختار فشرده و استفاده از چسب‌های ضدآب، بسیار دشوار و پرهزینه است. در بسیاری از موارد، هزینه تعویض نمایشگر شکسته در برندهایی مثل اپل، ممکن است تا ۶۰ یا ۷۰ درصد قیمت کل ساعت باشد. به همین دلیل، بسیاری از کارشناسان توصیه می‌کنند که برای ساعت‌های گران‌قیمت حتماً از محافظ‌های فیزیکی استفاده شود یا در صورت امکان، سرویس‌های بیمه و گارانتی معتبر تهیه گردد.

متریال بدنه تاثیر مستقیمی بر قیمت دارد. مدل‌های آلومینیومی ارزان‌ترین و سبک‌ترین هستند اما در برابر خط و خش مقاومت کمتری دارند. مدل‌های فولاد ضدزنگ (Stainless Steel) به دلیل براق بودن و مقاومت بیشتر، معمولاً ۱۰۰ تا ۲۰۰ دلار گران‌تر هستند. تیتانیوم که در مدل‌های Ultra استفاده می‌شود، گران‌ترین متریال است زیرا علاوه بر وزن بسیار کم، سخت‌ترین بدنه را دارد و در برابر خوردگی و ضربات شدید کاملاً مقاوم است.

ساعت‌های ارزان‌قیمت (زیر ۵۰ دلار) برای افرادی که فقط به دنبال نمایش اعلان‌ها و ظاهر ساعت هستند مناسب‌اند. اما باید توجه داشت که سنسورهای سلامتی در این مدل‌ها اغلب دقت پایینی دارند و گاهی اعداد غیرواقعی نمایش می‌دهند. همچنین پشتیبانی نرم‌افزاری و آپدیت‌های امنیتی در این برندها بسیار ضعیف است. اگر دقت داده‌های سلامتی برای شما اولویت است، بهتر است به سراغ مدل‌های پایه برندهای معتبر بروید.

مانند بازار گوشی‌های هوشمند، محصولات اپل (Apple Watch) بالاترین ارزش فروش مجدد را در بازار دست‌دوم دارند. به دلیل تقاضای بالا و پشتیبانی نرم‌افزاری طولانی‌مدت، این ساعت‌ها پس از یک یا دو سال استفاده، بخش بزرگی از قیمت اولیه خود را حفظ می‌کنند. ساعت‌های سامسونگ در رتبه دوم قرار دارند، در حالی که برندهای متفرقه و ساعت‌های ارزان‌قیمت معمولاً پس از باز شدن جعبه، افت قیمت شدیدی را تجربه می‌کنند.

مصرف انرژی ساعت‌های هوشمند بسیار ناچیز است. باتری این دستگاه‌ها معمولاً ظرفیتی بین ۳۰۰ تا ۶۰۰ میلی‌آمپر ساعت دارد. برای شارژ کامل یک ساعت هوشمند در هر روز، سالانه کمتر از ۲ تا ۵ کیلووات ساعت انرژی مصرف می‌شود. این مقدار از نظر هزینه‌ای در قبض برق خانوار کاملاً غیرقابل تشخیص است (کمتر از هزینه روشن ماندن یک لامپ LED برای چند ساعت). بنابراین از نظر مصرف انرژی، دستگاهی بسیار بهینه محسوب می‌شوند.

داده‌های سلامت جزء حساس‌ترین اطلاعات شخصی هستند. برندهای معتبر مانند اپل و سامسونگ این داده‌ها را به صورت رمزنگاری شده (End-to-End Encryption) ذخیره می‌کنند. این یعنی حتی خود شرکت سازنده نیز بدون اجازه و رمز عبور شما به جزئیات ضربان قلب یا مکان‌های پیموده شده دسترسی ندارد. با این حال، هنگام نصب اپلیکیشن‌های متفرقه، باید دقت کنید که چه دسترسی‌هایی (مانند میکروفون یا مخاطبین) از شما درخواست می‌شود.

بله، در سال‌های اخیر موارد متعددی وجود داشته که داده‌های GPS یا ضربان قلب ساعت هوشمند به عنوان مدرک در پرونده‌های جنایی یا حوادث استفاده شده است. برای مثال، تغییر ناگهانی ضربان قلب یا توقف حرکت در یک زمان خاص می‌تواند زمان دقیق وقوع یک حادثه را اثبات کند. با این حال، پذیرش این مدارک بستگی به قوانین محلی و نظر کارشناسی دادگاه در مورد دقت دستگاه مورد نظر دارد.

وقتی شرکتی اعلام می‌کند قابلیت ECG یا تشخیص AFib آن دارای تاییدیه FDA (سازمان غذا و داروی آمریکا) است، به این معنی است که این قابلیت تحت آزمایش‌های بالینی قرار گرفته و دقت آن برای استفاده‌های غیرحرفه‌ای پزشکی تایید شده است. دستگاه‌های فاقد این تاییدیه صرفاً جنبه «تندرستی و تفریحی» دارند و نباید برای تصمیم‌گیری‌های پزشکی به آن‌ها تکیه کرد. این تاییدیه مسئولیت حقوقی شرکت را در قبال دقت ادعا شده افزایش می‌دهد.

در بسیاری از کشورها، کار کردن با ساعت هوشمند (مانند تایپ پیام یا گشتن در منوها) هنگام رانندگی، مشابه استفاده از تلفن همراه تلقی شده و مشمول جریمه‌های سنگین می‌شود. اگرچه چک کردن سریع زمان یا استفاده از دستورات صوتی (Siri/Google Assistant) مجاز است، اما هر فعالیتی که باعث حواس‌پرتی راننده از جاده شود، می‌تواند منجر به مسئولیت قانونی در صورت بروز تصادف گردد.

از نظر قانونی، اجبار کارمندان به پوشیدن گجت‌های ردیاب برای پایش فعالیت‌های آن‌ها در محیط کار، در بسیاری از حوزه‌های قضایی نقض حریم خصوصی محسوب می‌شود. با این حال، برخی شرکت‌های بیمه یا سازمان‌ها برنامه‌های داوطلبانه‌ای دارند که در آن کارمندان در ازای اشتراک‌گذاری داده‌های فعالیت بدنی خود (برای ارتقای سلامت سازمانی)، پاداش یا تخفیف بیمه دریافت می‌کنند. در این موارد، رضایت کتبی و شفافیت در مورد نحوه استفاده از داده‌ها الزامی است.

طراحی واچ‌فیس‌هایی که از لوگوی برندهای مشهور ساعت (مانند رولکس یا امگا) بدون اجازه استفاده می‌کنند، نقض قانون کپی‌رایت محسوب می‌شود. پلتفرم‌هایی مانند Google Play یا Apple Store به طور مداوم این طرح‌ها را حذف می‌کنند. طراحان تنها مجاز به انتشار آثاری هستند که متعلق به خودشان باشد یا از المان‌های دارای لایسنس آزاد استفاده کرده باشند. کاربران نیز در صورت خرید نسخه‌های غیرقانونی، ممکن است با حذف ناگهانی آن‌ها از ساعت خود مواجه شوند.

در شرایط خدمات (Terms of Service) که کاربران هنگام راه‌اندازی ساعت تایید می‌کنند، شرکت‌ها صراحتاً ذکر می‌کنند که این دستگاه‌ها «ابزار نجات جان» (Life-saving device) نیستند و ممکن است در برخی شرایط درست عمل نکنند. به همین دلیل، شکایت قانونی علیه شرکت در صورت عدم تشخیص سقوط یا حمله قلبی بسیار دشوار است، مگر اینکه ثابت شود دستگاه دارای نقص فنی سیستماتیک در تولید بوده است.

ساعت‌های هوشمند به دلیل داشتن باتری‌های لیتیومی و بردهای الکترونیکی، جزء زباله‌های خطرناک محسوب می‌شوند و نباید در سطل زباله معمولی انداخته شوند. طبق قوانین اتحادیه اروپا (WEEE)، تولیدکنندگان موظف هستند برنامه‌هایی برای جمع‌آوری و بازیافت محصولات قدیمی خود داشته باشند. کاربران نیز از نظر قانونی در برخی کشورها موظفند گجت‌های خود را به مراکز بازیافت مجاز تحویل دهند تا از نشت مواد سمی به محیط زیست جلوگیری شود.