شهزاد دانا و ایده ttomoon؛ از رویا تا سفر به ماه

شهزاد دانا یک نظریه‌پرداز و استراتژیست در حوزه‌های تکنولوژی‌های آینده‌نگرانه، بلاک‌چین و متاورس است که در فضای فارسی‌زبان به عنوان ایده‌پرداز اصلی پروژه ttomoon شناخته می‌شود. برخلاف دانشمندان سنتی ناسا، تمرکز او بر ترکیب مفاهیم فلسفی ترنس‌هیومانیسم با فناوری‌های غیرمتمرکز است. او در این پروژه نقش رهبر فکری را ایفا می‌کند که قصد دارد مدل جدیدی از زیست انسانی را فراتر از مرزهای زمین تعریف کرده و بستری برای مهاجرت دیجیتال و فیزیکی به ماه فراهم آورد.

پروژه ttomoon یک کانسپت چندلایه است که نام آن از اصطلاح رایج در دنیای کریپتوکارنسی (To the Moon) الهام گرفته شده است. این پروژه فراتر از یک ماموریت مهندسی ساده، به دنبال ایجاد یک اکوسیستم غیرمتمرکز برای بقای انسان در ماه است. هدف اصلی آن، استفاده از فناوری‌های وب 3.0، اقتصاد دیجیتال و بیوهکینگ برای تبدیل انسان به یک موجود چندسیاره‌ای است. ttomoon تلاش می‌کند تا ماه را نه فقط به عنوان یک مقصد علمی، بلکه به عنوان پایگاهی برای تمدن نوین بشری معرفی کند.

در حالی که پروژه‌هایی مانند آرتمیس ناسا بر مهندسی هوافضا، پرتاب راکت و اکتشافات فیزیکی متمرکز هستند، دیدگاه شهزاد دانا در ttomoon بر «غیرمتمرکزسازی» و «اقتصاد مشارکتی» تاکید دارد. او معتقد است که استقرار در ماه نباید در انحصار دولت‌ها باشد. تفاوت کلیدی در این است که ttomoon از ابزارهای بلاک‌چین برای تامین مالی جمعی و مدیریت منابع استفاده می‌کند و به جای تمرکز صرف بر سخت‌افزار، بر ارتقای بیولوژیکی و دیجیتالی انسان برای سازگاری با محیط فضا تمرکز دارد.

شهزاد دانا معتقد است که زمین تنها گهواره موقت انسان است و پتانسیل واقعی گونه بشر در کیهان نهفته است. طبق این نظریه، ما در واقع موجوداتی فرازمینی هستیم که برای مدتی در زمین ساکن شده‌ایم و اکنون زمان بازگشت به جایگاه اصلی‌مان در فضا فرا رسیده است. این دیدگاه فلسفی، سفر به ماه را نه یک ماجراجویی، بلکه یک ضرورت تکاملی برای بقای گونه انسان می‌داند تا از محدودیت‌های سیاره‌ای رها شده و به بلوغ کیهانی برسد.

خیر، پروژه ttomoon در حال حاضر به عنوان یک پروژه رسمی در لیست ماموریت‌های سازمان‌های فضایی دولتی مانند NASA یا ESA ثبت نشده است. این پروژه بیشتر یک ابتکار خصوصی و نظری در حوزه فناوری‌های نوظهور است. تحقیقات نشان می‌دهد که این ایده در دسته‌بندی پروژه‌های آینده‌نگرانه (Futuristic) قرار می‌گیرد که سعی دارد با استفاده از ظرفیت‌های بخش خصوصی و جامعه دیجیتال، مسیرهای موازی برای حضور در فضا ایجاد کند که خارج از بوروکراسی‌های دولتی عمل می‌کنند.

متاورس در پروژه ttomoon به عنوان یک پل ارتباطی و شبیه‌ساز عمل می‌کند. شهزاد دانا بر این باور است که پیش از استقرار فیزیکی، انسان‌ها باید از طریق واقعیت مجازی و متاورس، زندگی در محیط ماه را تجربه کنند. این بستر دیجیتال اجازه می‌دهد تا مدل‌های اقتصادی، اجتماعی و حتی معماری پایگاه‌های ماه به صورت جمعی طراحی و آزمایش شوند. در واقع، متاورس در اینجا ابزاری برای آموزش، جذب سرمایه و ایجاد آمادگی ذهنی برای مهاجران آینده ماه محسوب می‌شود.

این مفاهیم به حوزه‌های بیوهکینگ (Biohacking) و افزایش طول عمر (Longevity) اشاره دارند. شهزاد دانا مدعی است که با استفاده از تکنولوژی‌های پیشرفته ژنتیکی و سایبرنتیک، می‌توان فرآیند پیری را متوقف کرد یا به تاخیر انداخت تا انسان‌ها توانایی تحمل سفرهای طولانی فضایی و زندگی در شرایط سخت ماه را داشته باشند. پناهگاه‌های مخفی نیز استعاره‌ای از محیط‌های کنترل‌شده‌ای هستند که در آن تکنولوژی‌های حفظ حیات و ارتقای بیولوژیکی برای نخبگان یا شرکت‌کنندگان پروژه فراهم می‌شود تا بقای طولانی‌مدت تضمین گردد.

مخاطبان این پروژه طیف وسیعی از علاقه‌مندان به تکنولوژی‌های وب 3.0، سرمایه‌گذاران ارزهای دیجیتال، طرفداران ترنس‌هیومانیسم و افرادی هستند که به دنبال جایگزینی برای ساختارهای سنتی زندگی روی زمین می‌گردند. شهزاد دانا به طور خاص نسل جوان و پیشرو در حوزه فناوری را هدف قرار داده است؛ کسانی که به دنبال مشارکت در پروژه‌های بزرگ و تحول‌آفرین هستند و معتقدند که آینده بشریت با ادغام هوش مصنوعی، بلاک‌چین و سفرهای فضایی گره خورده است.

با توجه به ماهیت غیرمتمرکز پروژه، اصلی‌ترین کانال‌های اطلاع‌رسانی شامل شبکه‌های اجتماعی شخصی شهزاد دانا، وب‌سایت‌های مرتبط با اکوسیستم ttomoon و پلتفرم‌های حوزه کریپتوکارنسی است. از آنجایی که این پروژه در لبه تکنولوژی‌های تجربی قرار دارد، اخبار آن بیشتر در قالب وایت‌پیپرها (Whitepapers)، نقشه‌های راه (Roadmaps) دیجیتال و جلسات آنلاین در دیسکورد یا تلگرام منتشر می‌شود. برای راستی‌آزمایی، همواره پیشنهاد می‌شود که ادعاهای فنی با استانداردهای علمی روز در مجلات معتبر هوافضا تطبیق داده شود.

فرآیند اجرایی این پروژه در سه فاز اصلی تعریف می‌شود: فاز اول، ایجاد جامعه (Community Building) و تامین مالی از طریق دارایی‌های دیجیتال است. فاز دوم شامل شبیه‌سازی‌های متاورسی و طراحی سیستم‌های غیرمتمرکز انرژی و حیات در محیط‌های مجازی است. فاز سوم، انتقال تکنولوژی‌های توسعه‌یافته به محیط فیزیکی و ارسال محموله‌ها یا ربات‌های پیشرو به سطح ماه است. این مسیر برخلاف مدل‌های کلاسیک، بر پایه مشارکت جمعی و توسعه تدریجی زیرساخت‌های نرم‌افزاری پیش از سخت‌افزار استوار است.

بلاک‌چین در این پروژه به عنوان ستون فقرات مدیریتی و حاکمیتی عمل می‌کند. از طریق قراردادهای هوشمند (Smart Contracts)، تمامی تصمیم‌گیری‌ها، تخصیص منابع و ثبت مالکیت‌ها به صورت شفاف و بدون نیاز به واسطه انجام می‌شود. این فناوری اجازه می‌دهد تا یک سازمان خودگردان غیرمتمرکز (DAO) شکل بگیرد که در آن هر شرکت‌کننده بر اساس میزان مشارکت خود، در فرآیند هدایت پروژه به سمت ماه حق رای و نظر داشته باشد، که این امر بوروکراسی‌های اداری را حذف می‌کند.

فرآیند انتخاب داوطلبان در ttomoon ترکیبی از شایستگی‌های فنی، مشارکت در شبکه و آمادگی‌های بیولوژیکی است. برخلاف ناسا که معیارهای بسیار سخت‌گیرانه جسمانی دارد، در اینجا اولویت با افرادی است که در توسعه اکوسیستم دیجیتال پروژه نقش داشته‌اند یا دارای تخصص‌های کلیدی در حوزه‌هایی مثل هوش مصنوعی، انرژی‌های نو و بیوتکنولوژی هستند. همچنین، داوطلبان باید آزمون‌های شبیه‌سازی در محیط متاورس را با موفقیت پشت سر بگذارند تا توانایی ذهنی آن‌ها برای زندگی در انزوای فضایی سنجیده شود.

شهزاد دانا بر استفاده از ریزشبکه‌های انرژی (Microgrids) غیرمتمرکز تاکید دارد. فرآیند به این صورت است که به جای تکیه بر یک نیروگاه مرکزی بزرگ، مجموعه‌ای از سلول‌های خورشیدی پیشرفته و ژنراتورهای هسته‌ای کوچک در نقاط مختلف مستقر می‌شوند که از طریق یک شبکه هوشمند به هم متصل‌اند. این سیستم باعث می‌شود که اگر بخشی از شبکه آسیب ببیند، کل کلونی دچار قطعی انرژی نشود. این فرآیند الهام‌گرفته از ساختار اینترنت و شبکه‌های توزیع‌شده است که پایداری بالایی در شرایط سخت ماه دارند.

فرآیند بیوهکینگ در ttomoon شامل اصلاحات رژیم غذایی، استفاده از مکمل‌های نانو برای تقویت سیستم ایمنی در برابر تابش‌های کیهانی و مانیتورینگ مداوم علائم حیاتی توسط هوش مصنوعی است. قبل از سفر، داوطلبان تحت پروتکل‌های خاصی قرار می‌گیرند تا بدن آن‌ها برای مقابله با کاهش گرانش و تغییرات ریتم شبانه‌روزی آماده شود. این فرآیند به صورت شخصی‌سازی شده انجام می‌شود و هدف آن بهینه‌سازی عملکرد مغز و بدن برای حفظ هوشیاری در طول ماموریت‌های طولانی مدت است.

نقشه راه ده ساله پروژه شامل مراحل زیر است: سال 1 تا 3 بر توسعه پلتفرم‌های مالی و جذب سرمایه جهانی متمرکز است. سال 4 تا 6 به تحقیق و توسعه (R&D) در زمینه رباتیک و چاپ سه‌بعدی سازه‌ها با خاک ماه اختصاص دارد. سال 7 تا 9 شامل پرتاب اولین کاوشگرهای خصوصی برای مکان‌یابی دقیق پناهگاه‌ها است و در نهایت سال 10 به عنوان زمان هدف برای اولین استقرار آزمایشی انسان یا آواتارهای رباتیک تحت کنترل انسان در سطح ماه در نظر گرفته شده است.

فرآیند ارتباطات در ttomoon بر پایه پروتکل‌های انتقال داده غیرمتمرکز و رمزنگاری شده طراحی شده است. برای جلوگیری از تاخیرهای طولانی و قطعی ارتباط، ایده استفاده از منظومه‌ای از ماهواره‌های کوچک (CubeSats) در مدار ماه مطرح است که به عنوان گره‌های شبکه (Nodes) عمل می‌کنند. این شبکه اجازه می‌دهد تا داده‌های متاورسی و فرامین عملیاتی با امنیت بالا بین پایگاه ماه و مراکز کنترل زمینی جابجا شوند، به طوری که حتی در صورت قطع ارتباط با یک ایستگاه زمینی، شبکه همچنان پایدار بماند.

استقرار سیستم‌های حیات در ttomoon از طریق فرآیند «تولید در محل» (ISRU) انجام می‌گیرد. به جای حمل تمامی اکسیژن و آب از زمین، ربات‌های پیشرو وظیفه دارند یخ‌های موجود در قطب‌های ماه را استخراج کرده و به آب آشامیدنی و اکسیژن تبدیل کنند. همچنین، فرآیند ایجاد گلخانه‌های هیدروپونیک برای تولید غذا در محیط‌های بسته و تحت فشار، بخشی از مراحل اولیه استقرار است که توسط سیستم‌های خودکار مدیریت می‌شود تا محیط برای ورود اولین گروه انسانی آماده گردد.

هوش مصنوعی در ttomoon به عنوان «مغز متفکر عملیاتی» عمل می‌کند. فرآیند تحلیل داده‌های محیطی ماه، مدیریت مصرف انرژی، عیب‌یابی سیستم‌های فنی و حتی مراقبت‌های پزشکی از راه دور بر عهده AI است. با توجه به فاصله زمانی ارتباطی بین زمین و ماه، هوش مصنوعی باید قادر باشد تصمیمات لحظه‌ای و حیاتی را بدون انتظار برای فرمان از زمین اتخاذ کند. این سیستم‌ها به گونه‌ای طراحی می‌شوند که با یادگیری ماشین، به مرور زمان با شرایط خاص محیطی ماه سازگارتر شوند.

این سیستم بر پایه تکنولوژی Microgrids و بلاک‌چین طراحی شده است. در سطح ماه، هر واحد مسکونی یا آزمایشگاهی دارای منابع تولید انرژی مستقل (مانند پنل‌های خورشیدی نانویی) است. این واحدها در یک شبکه همتا به همتا (P2P) به هم متصل هستند. اگر یک واحد انرژی مازاد تولید کند، به صورت خودکار و در ازای توکن‌های دیجیتال، آن را به واحدی که دچار کمبود شده انتقال می‌دهد. این رویکرد فنی باعث حذف نقطه شکست مرکزی شده و پایداری کلونی را در برابر حوادث غیرمترقبه تضمین می‌کند.

در ایده ttomoon، استفاده از نانومواد برای مقابله با چالش‌های بزرگ ماه مثل غبار ماه (Lunar Regolith) و تابش‌های شدید خورشیدی حیاتی است. نانوپوشش‌های خاص می‌توانند از نفوذ غبار تیز و برنده ماه به داخل تجهیزات جلوگیری کنند. همچنین، استفاده از نانولوله‌های کربنی در بدنه سازه‌ها، استحکامی چندین برابر فولاد اما با وزنی بسیار کمتر ایجاد می‌کند که هزینه‌های پرتاب را به شدت کاهش داده و مقاومت ساختمان‌ها را در برابر برخورد ریزشهاب‌سنگ‌ها افزایش می‌دهد.

بلاک‌چین با استفاده از الگوریتم‌های رمزنگاری پیشرفته و توزیع داده‌ها در گره‌های مختلف (Nodes)، امکان هک یا دستکاری اطلاعات را به حداقل می‌رساند. در پروژه ttomoon، تمامی داده‌های مربوط به تحقیقات علمی، مالکیت منابع و سوابق پزشکی ساکنان بر روی یک دفتر کل توزیع شده ثبت می‌شود. این کار باعث می‌شود که هیچ نهاد یا کشوری نتواند به تنهایی بر اطلاعات کلونی تسلط پیدا کند یا آن‌ها را سانسور نماید، که این موضوع برای حفظ استقلال پایگاه ماه بسیار حائز اهمیت است.

یکی از ارکان فنی پروژه، استفاده از پرینترهای سه‌بعدی رباتیک است که از خاک ماه (رگولیت) به عنوان ماده اولیه استفاده می‌کنند. این ربات‌ها با ترکیب خاک ماه با مواد افزودنی خاص، لایه‌های محافظتی ضخیمی را در اطراف ماژول‌های ارسالی از زمین می‌سازند. این روش فنی نه تنها نیاز به حمل مصالح ساختمانی سنگین از زمین را حذف می‌کند، بلکه اجازه می‌دهد سازه‌هایی با اشکال هندسی پیچیده و بهینه برای مقابله با فشار داخلی و دمای متغیر ماه ساخته شوند.

پروژه ttomoon از تکنولوژی دوقلوی دیجیتال برای ایجاد یک نسخه کاملاً مشابه و لحظه‌ای از پایگاه فیزیکی ماه در محیط متاورس استفاده می‌کند. هر حسگر فیزیکی در ماه، داده‌های خود را به نسخه دیجیتال ارسال می‌کند. این کار به مهندسان روی زمین اجازه می‌دهد تا قبل از بروز هرگونه نقص فنی، آن را در محیط مجازی پیش‌بینی و شبیه‌سازی کنند. همچنین، ساکنان آینده می‌توانند پیش از سفر، در نسخه دیجیتال پایگاه تمرین کرده و با تمام جزئیات فنی محیط زندگی خود آشنا شوند.

گرانش ماه حدود یک‌ششم زمین است که در بلندمدت باعث تحلیل عضلانی و کاهش تراکم استخوان می‌شود. راهکار فنی ttomoon شامل استفاده از تجهیزات ورزشی مبتنی بر مقاومت الکترومغناطیسی و همچنین طراحی فضاهای سانتریفیوژی کوچک برای ایجاد گرانش مصنوعی در زمان خواب است. علاوه بر این، پروتکل‌های بیوهکینگ شهزاد دانا شامل استفاده از داروهای نانو-پپتیدی است که فرآیند بازسازی استخوان را تحریک کرده و اثرات مخرب کم‌وزنی بر بدن انسان را خنثی می‌کنند.

این سیستم‌ها بر پایه «چرخه بسته بیولوژیکی» (Closed-loop Bio-systems) طراحی شده‌اند. با استفاده از فیلترهای گرافنی و سیستم‌های الکتروشیمیایی پیشرفته، بیش از 98 درصد آب مصرفی (از جمله رطوبت بازدم و ادرار) بازیافت و به آب فوق‌خالص تبدیل می‌شود. همچنین، دی‌اکسید کربن تولید شده توسط ساکنان از طریق راکتورهای ساباتیه (Sabatier) با هیدروژن ترکیب شده و به متان (برای سوخت) و آب تبدیل می‌گردد. این سطح از بهره‌وری فنی برای بقای طولانی‌مدت بدون وابستگی به زمین ضروری است.

در پروژه ttomoon، ناوگانی از ربات‌های کوچک و خودمختار تحت هدایت یک هوش مصنوعی مرکزی وظیفه اکتشاف و استخراج را بر عهده دارند. این ربات‌ها با استفاده از سنسورهای طیف‌سنجی، مناطق غنی از هلیوم-3 و یخ آب را شناسایی می‌کنند. هوش مصنوعی با تحلیل داده‌های زمین‌شناسی، بهینه‌ترین مسیر برای حفاری را تعیین کرده و فرآیند جداسازی مواد معدنی را در محل انجام می‌دهد. این عملیات کاملاً بدون دخالت مستقیم انسان انجام می‌شود تا خطرات جانی به حداقل برسد.

امنیت سایبری در ttomoon بر پایه معماری «اعتماد صفر» (Zero Trust) و رمزنگاری کوانتومی استوار است. با توجه به اهمیت حیاتی سیستم‌های دیجیتال، هرگونه دسترسی به شبکه نیازمند تایید چندمرحله‌ای بیومتریک و کلیدهای سخت‌افزاری است. علاوه بر این، از الگوریتم‌های تشخیص ناهنجاری مبتنی بر هوش مصنوعی استفاده می‌شود تا حملات سایبری احتمالی یا کدهای مخرب را در کسری از ثانیه شناسایی و ایزوله کنند. این لایه حفاظتی برای جلوگیری از اختلال در سیستم‌های پشتیبانی حیات توسط عوامل خارجی ضروری است.

مدل مالی این پروژه بر پایه «اقتصاد توکنی» (Tokenomics) استوار است. به جای تکیه بر بودجه‌های دولتی، ttomoon از طریق عرضه توکن‌های اختصاصی و NFTهای کاربردی سرمایه جذب می‌کند. سرمایه‌گذاران با خرید این دارایی‌های دیجیتال، در واقع بخشی از زیرساخت‌های آینده ماه را پیش‌خرید می‌کنند. این مدل اجازه می‌دهد تا مبالغ خرد از میلیون‌ها نفر در سراسر جهان جمع‌آوری شده و یک بودجه عظیم برای تحقیق و توسعه فراهم شود، که این امر ریسک مالی را توزیع کرده و مشارکت عمومی را افزایش می‌دهد.

هزینه‌ها در ttomoon به صورت پلکانی تعریف شده‌اند. مشارکت در بخش‌های دیجیتال و متاورسی می‌تواند با مبالغ اندکی (مثلاً چند صد دلار) برای خرید دارایی‌های مجازی شروع شود. اما برای حضور فیزیکی یا ارسال محموله، هزینه‌ها بسیار بالاتر خواهد بود. با این حال، هدف شهزاد دانا این است که با استفاده از راکتورهای قابل بازیابی و تولید منابع در ماه، هزینه سفر را به زیر 1 میلیون دلار برای هر نفر کاهش دهد، که در مقایسه با هزینه‌های فعلی گردشگری فضایی (20 تا 50 میلیون دلار) بسیار رقابتی است.

هلیوم-3 یکی از ارزشمندترین منابع موجود در ماه است که می‌تواند به عنوان سوخت در نیروگاه‌های گداخت هسته‌ای پاک روی زمین استفاده شود. پروژه ttomoon استخراج این ماده را به عنوان یکی از منابع اصلی درآمدزایی بلندمدت خود در نظر گرفته است. تخمین زده می‌شود که ارزش هر تن هلیوم-3 حدود 5 میلیارد دلار باشد. با فروش حق امتیاز استخراج یا صادرات این ماده به زمین، پروژه می‌تواند هزینه‌های نگهداری کلونی ماه را تامین کرده و سود سرشاری را نصیب سهامداران و دارندگان توکن‌های خود کند.

از آنجایی که بخشی از بودجه پروژه به صورت دارایی‌های دیجیتال است، نوسانات بازار می‌تواند ریسک ایجاد کند. برای مدیریت این موضوع، ttomoon از «استیبل‌کوین‌ها» (Stablecoins) و صندوق‌های ذخیره ارزی متنوع استفاده می‌کند. همچنین، بخشی از سرمایه‌ها به دارایی‌های فیزیکی و تجهیزات تکنولوژیک تبدیل می‌شود تا ارزش ذاتی پروژه حفظ شود. استراتژی مالی شهزاد دانا بر این است که پروژه را به گونه‌ای تعریف کند که ارزش آن وابسته به پیشرفت‌های فنی باشد، نه صرفاً گمانه‌زنی‌های بازار ارزهای دیجیتال.

بله، مانند هر پروژه پیشرو در لبه تکنولوژی، سرمایه‌گذاری در ttomoon با ریسک‌های قابل توجهی همراه است. این ریسک‌ها شامل چالش‌های فنی پیش‌بینی نشده، تغییرات در قوانین بین‌المللی فضا و نوسانات اقتصادی است. به همین دلیل، در اسناد پروژه تاکید شده که شرکت‌کنندگان باید تنها مبالغی را سرمایه‌گذاری کنند که توانایی از دست دادن آن را دارند. با این حال، پتانسیل رشد این سرمایه‌گذاری در صورت موفقیت و دستیابی به منابع ماه، بسیار فراتر از بازارهای سنتی برآورد می‌شود.

هزینه‌های عملیاتی شامل تامین اکسیژن، تعمیرات رباتیک و پهنای باند ارتباطی است. ttomoon قصد دارد این هزینه‌ها را از طریق یک «اقتصاد داخلی در ماه» تامین کند. این شامل فروش داده‌های علمی به دانشگاه‌ها، ارائه خدمات میزبانی سرور در محیط سرد و پایدار ماه (برای دیتاسنترها) و حتی توریسم مجازی است. در این مدل، پایگاه ماه به یک واحد اقتصادی خودگردان تبدیل می‌شود که به جای وابستگی مداوم به تزریق پول از زمین، از طریق خدمات و محصولات خود درآمدزایی می‌کند.

در پروژه ttomoon، ان‌اف‌تی‌ها (NFTs) فراتر از آثار هنری دیجیتال هستند؛ آن‌ها به عنوان سند مالکیت دیجیتال برای قطعات زمین مجازی در ماه، حق استفاده از تجهیزات یا اولویت در لیست سفرهای فیزیکی عمل می‌کنند. هر NFT می‌تواند نشان‌دهنده سهمی از درآمدهای آینده استخراج منابع باشد. این دارایی‌ها در بازارهای ثانویه قابل خرید و فروش هستند، که به پروژه نقدینگی می‌بخشد و به حامیان اولیه اجازه می‌دهد تا با پیشرفت پروژه، از افزایش ارزش دارایی‌های خود بهره‌مند شوند.

بودجه‌های دولتی مانند ناسا (حدود 25 میلیارد دلار سالانه) عمدتاً از مالیات شهروندان تامین شده و صرف بوروکراسی‌های عظیم و پیمانکاران بزرگ می‌شود. در مقابل، ttomoon با حذف واسطه‌ها و استفاده از مدل‌های چابک (Agile) و قراردادهای هوشمند، سعی دارد هزینه‌ها را به شدت کاهش دهد. با بهره‌گیری از تکنولوژی‌های متن‌باز و مشارکت داوطلبانه متخصصان در ازای توکن، این پروژه ادعا می‌کند که می‌تواند با کسری از بودجه سازمان‌های دولتی، به نتایج مشابه یا حتی پیشرفته‌تری دست یابد.

طبق «پیمان فضای بیرونی» (Outer Space Treaty 1967)، هیچ کشوری نمی‌تواند ادعای مالکیت بر جرم آسمانی داشته باشد. اما پروژه ttomoon با استفاده از خلاءهای قانونی موجود، بر مفهوم «حق بهره‌برداری» و «مالکیت خصوصی بر منابع استخراج شده» تمرکز دارد. شهزاد دانا معتقد است که از طریق بلاک‌چین می‌توان یک سیستم ثبت املاک غیرمتمرکز ایجاد کرد که اگرچه توسط دولت‌ها به رسمیت شناخته نمی‌شود، اما در میان جامعه کاربران پروژه دارای اعتبار و ارزش مبادلاتی است، مشابه مدل‌های مالکیت در متاورس.

فعالیت‌های این پروژه در حوزه‌هایی مانند استخراج منابع ممکن است با تفاسیر مختلف از «پیمان ماه» (Moon Agreement) تداخل داشته باشد. با این حال، از آنجایی که بسیاری از کشورهای بزرگ فضایی این پیمان را امضا نکرده‌اند، فضایی برای فعالیت‌های تجاری بخش خصوصی باز شده است. ttomoon تلاش می‌کند تا با استقرار در مناطقی که تحت حاکمیت هیچ کشوری نیست، به عنوان یک نهاد مستقل عمل کند. چالش حقوقی اصلی، به رسمیت شناخته شدن این فعالیت‌ها توسط نهادهای بین‌المللی مانند سازمان ملل در آینده خواهد بود.

در ساختار غیرمتمرکز ttomoon، مسئولیت حقوقی از طریق قراردادهای هوشمند و فرم‌های سلب مسئولیت (Waivers) دیجیتال مدیریت می‌شود. شرکت‌کنندگان با پذیرش شرایط پروژه، ریسک‌های سفر و استقرار را شخصاً بر عهده می‌گیرند. با این حال، از نظر حقوق بین‌الملل، کشوری که پرتاب از خاک آن انجام می‌شود، مسئول خسارات احتمالی به کشورهای دیگر است. این موضوع باعث می‌شود که ttomoon به دنبال همکاری با کشورهایی با قوانین فضایی منعطف‌تر (Space Havens) برای انجام عملیات‌های فیزیکی خود باشد.

استفاده از تکنولوژی‌های ارتقای انسانی در ttomoon سوالات اخلاقی عمیقی را ایجاد می‌کند؛ از جمله اینکه آیا این تکنولوژی‌ها باعث ایجاد نابرابری بین «انسان‌های ارتقا یافته» و «انسان‌های عادی» می‌شود؟ از نظر حقوقی، هنوز قوانین مشخصی برای نظارت بر اصلاحات ژنتیکی در خارج از مرزهای زمین وجود ندارد. شهزاد دانا بر این باور است که در محیط خشن فضا، بیوهکینگ یک ضرورت برای بقاست و نه یک انتخاب لوکس، بنابراین باید قوانین جدیدی برای «حق ارتقای بیولوژیکی» تدوین شود.

یک سازمان خودگردان غیرمتمرکز (DAO) از طریق کدهای برنامه‌نویسی غیرقابل تغییر اداره می‌شود. در ttomoon، قوانین کلونی (مانند نحوه توزیع اکسیژن یا حل اختلافات) در قالب قراردادهای هوشمند نوشته می‌شوند. این کار نیاز به یک نهاد مرکزی یا پلیس را حذف می‌کند، زیرا سیستم به صورت خودکار از اجرای قوانین اطمینان حاصل می‌کند. از نظر حقوقی، این یک مدل جدید از «حاکمیت الگوریتمیک» است که می‌تواند به عنوان الگویی برای جوامع مستقل آینده در خارج از زمین مورد استفاده قرار گیرد.

در پروژه ttomoon، تمامی اختراعات و دستاوردهای علمی بر روی بلاک‌چین ثبت می‌شوند تا حق تقدم و مالکیت معنوی آن‌ها به صورت جهانی و غیرقابل انکار اثبات شود. بخشی از این اختراعات به صورت «متن‌باز» (Open Source) در اختیار جامعه قرار می‌گیرد تا پیشرفت پروژه تسریع شود، اما حقوق تجاری‌سازی آن‌ها ممکن است متعلق به دارندگان توکن‌های خاص یا توسعه‌دهندگان اصلی باشد. این سیستم شفافیت بالایی ایجاد کرده و از سرقت علمی توسط شرکت‌های بزرگ جلوگیری می‌کند.

این پروژه در حال حاضر در حوزه‌های خاکستری قانونی فعالیت می‌کند. بسیاری از فعالیت‌های مرتبط با ارزهای دیجیتال و تامین مالی جمعی بین‌المللی هنوز تحت قوانین یکپارچه‌ای نیستند. ttomoon سعی می‌کند با ثبت دفاتر در حوزه‌های قضایی دوستدار کریپتو (مانند سوئیس یا امارات) و رعایت استانداردهای KYC (شناخت مشتری) در بخش‌های حساس، ریسک‌های قانونی خود را کاهش دهد. با این حال، تقابل احتمالی با نهادهای نظارتی مالی (مانند SEC) همواره یکی از چالش‌های حقوقی پیش روی پروژه است.

با توجه به ماهیت پرریسک پروژه‌های فضایی، تضمین قطعی برای بازگشت سرمایه وجود ندارد. در وایت‌پیپر ttomoon ذکر شده که مبالغ واریزی به عنوان مشارکت در تحقیق و توسعه تلقی می‌شود. با این حال، استفاده از سیستم‌های «خزانه قفل شده» (Escrow) در قراردادهای هوشمند باعث می‌شود که بودجه‌ها تنها در صورت دستیابی به نقاط عطف مشخص (Milestones) آزاد شوند. این مکانیزم فنی تا حدی از هدررفت سرمایه‌ها در صورت عدم پیشرفت پروژه جلوگیری کرده و نوعی امنیت حقوقی برای سرمایه‌گذاران فراهم می‌کند.