بیوگرافی راجر واترز؛ اسطوره پینک فلوید و موسیقی راک

جورج راجر واترز، متولد ۶ سپتامبر ۱۹۴۳، خواننده، نوازنده بیس و ترانه‌سرای برجسته انگلیسی است که به عنوان یکی از بنیان‌گذاران گروه پینک فلوید شناخته می‌شود. اهمیت او در موسیقی مدرن به دلیل نبوغ در خلق آلبوم‌های مفهومی (Concept Albums) و نوشتن اشعار عمیق فلسفی، سیاسی و اجتماعی است. او معمار اصلی آلبوم‌های جاودانه‌ای چون «نیمه تاریک ماه» و «دیوار» بود که استانداردهای جدیدی را در تولید موسیقی و اجراهای زنده تعریف کردند.

جدایی واترز ناشی از تنش‌های خلاقانه شدید و اختلاف نظر در مورد جهت‌گیری هنری گروه بود. او معتقد بود که پینک فلوید به یک «نیروی تمام‌شده» تبدیل شده است و پس از آلبوم «برش نهایی» (The Final Cut) که عملاً یک پروژه انفرادی واترز با همراهی گروه بود، تصمیم به ترک گروه گرفت. او تصور می‌کرد بدون حضور او گروه منحل می‌شود، اما دیوید گیلمور و نیک میسون به فعالیت تحت نام پینک فلوید ادامه دادند که منجر به نبردهای حقوقی طولانی شد.

راجر واترز تا کنون پنج بار ازدواج کرده است. آخرین ازدواج او در سال ۲۰۲۱ با «کامیلا چاویس» (Kamilah Chavis) بود که بازتاب زیادی در رسانه‌ها داشت. او پیش از این با جودیت تریم، لیدی کارولین کریستی، پریسیلا فیلیپس و لوری دارنینگ ازدواج کرده بود. واترز دارای سه فرزند است؛ دو پسر به نام‌های هری و جک و یک دختر به نام ایندیا. زندگی شخصی او همواره تحت تأثیر فعالیت‌های هنری و جهان‌بینی سیاسی‌اش بوده است.

واترز پس از جدایی، مسیر موفقی را در پیش گرفت. آلبوم «مزایا و معایب اتواستاپ زدن» (۱۹۸۴) اولین تجربه جدی او بود. سپس «رادیو کی‌آاواس» (۱۹۸۷) و شاهکار «سرگرم تا سرحد مرگ» (۱۹۹۲) را منتشر کرد که نقدی تند بر رسانه‌ها و جنگ بود. پس از وقفه‌ای طولانی، در سال ۲۰۱۷ آلبوم «آیا این همان زندگی است که واقعاً می‌خواهیم؟» و در سال ۲۰۲۳ نسخه بازخوانی شده «نیمه تاریک ماه» (Redux) را روانه بازار کرد.

اریک فلچر واترز، پدر راجر، در جنگ جهانی دوم و در نبرد آنزیو کشته شد، زمانی که راجر تنها پنج ماه داشت. این فقدان بزرگ، تم اصلی بسیاری از آثار او از جمله آلبوم «دیوار» و «برش نهایی» است. مفاهیمی مانند پوچی جنگ، نقد ساختارهای قدرت و تأثیرات روانی از دست دادن والدین، ریشه در این واقعه تلخ شخصی دارند که واترز در طول دهه‌ها به اشکال مختلف در اشعارش به آن پرداخته است.

بر اساس آخرین گزارش‌های مالی و تخمین‌های معتبر در سال ۲۰۲۴، ثروت خالص راجر واترز حدود ۳۱۰ میلیون دلار برآورد می‌شود. این دارایی کلان حاصل دهه‌ها فروش آلبوم‌های پینک فلوید (بیش از ۲۸۰ میلیون نسخه)، تورهای جهانی بسیار پرفروش مانند تور «دیوار» و «این یک تمرین نیست»، و همچنین حق امتیاز ترانه‌سرایی و آهنگسازی آثار کلاسیک راک است که همچنان در پلتفرم‌های استریم درآمدزایی بالایی دارند.

واترز نویسنده تمام اشعار آلبوم «نیمه تاریک ماه» (The Dark Side of the Moon) بود و تم‌های اصلی آن شامل فشار زمان، جنون، حرص و مرگ را طراحی کرد. او همچنین ساختار مفهومی آلبوم را به گونه‌ای چید که قطعات به هم پیوسته باشند. علاوه بر نوازندگی بیس، او در ضبط جلوه‌های صوتی نمادین آلبوم مانند صدای سکه‌ها در آهنگ Money و تیک‌تاک ساعت‌ها در آهنگ Time نقش کلیدی و نظارتی داشت.

راجر واترز در رشته معماری در دانشگاه پلی‌تکنیک ریجنت استریت لندن تحصیل کرد. در همان‌جا بود که با نیک میسون و ریچارد رایت آشنا شد. آن‌ها ابتدا گروه‌های کوچکی مانند Sigma 6 را تشکیل دادند. بعدها با پیوستن سید برت، دوست دوران کودکی راجر از کمبریج، هسته اولیه پینک فلوید شکل گرفت. دانش معماری واترز بعدها در طراحی صحنه‌های عظیم و ساختارهای مفهومی آلبوم‌هایش تأثیر بسزایی گذاشت.

فرآیند واترز معمولاً با یک مفهوم کلی یا یک دغدغه سیاسی-اجتماعی آغاز می‌شود. او ابتدا ایده‌های متنی را در دفترچه‌های خود یادداشت می‌کند و سپس ملودی‌های ساده‌ای را با گیتار آکوستیک یا پیانو برای آن‌ها می‌سازد. او به شدت بر «روایت‌گری» تأکید دارد و معتقد است موسیقی باید در خدمت پیام باشد. در سال‌های اخیر، او از تکنیک‌های گفتارخوانی (Spoken Word) بیشتر استفاده می‌کند تا صراحت لهجه خود را در انتقال پیام‌های سیاسی حفظ کند.

واترز به مناسبت پنجاهمین سالگرد این آلبوم افسانه‌ای، تصمیم گرفت نسخه‌ای را ضبط کند که بازتاب‌دهنده دیدگاه یک پیرمرد ۸۰ ساله به مفاهیم آن باشد. او می‌خواست لایه‌های سنگین سایکدلیک را حذف کرده و تمرکز را بر روی اشعار بگذارد. فرآیند تولید این آلبوم شامل تنظیم مجدد قطعات با سازهای زهی، استفاده از صدای بم و خش‌دار خودش و حذف تک‌نوازی‌های گیتار الکتریک بود تا فضایی تاریک‌تر و صمیمی‌تر ایجاد شود.

این تور که به عنوان تور خداحافظی او شناخته می‌شود، دارای یک استیج مرکزی (In-the-round) بود که در وسط سالن قرار می‌گرفت. فرآیند طراحی آن بیش از دو سال طول کشید و شامل نمایشگرهای LED غول‌پیکر به شکل صلیب بود که پیام‌های سیاسی تندی را مخابره می‌کردند. واترز در این تور از تکنولوژی‌های صوتی پیشرفته برای ایجاد صدای سه‌بعدی در تمام نقاط سالن استفاده کرد تا تجربه‌ای غرق‌کننده برای مخاطب ایجاد کند.

واترز از پیشگامان استفاده از «موسیقی کنکریت» در راک است. فرآیند ضبط او شامل استفاده از صداهای محیطی برای روایت داستان است؛ مانند صدای تلویزیون در آلبوم «دیوار» یا صدای پارس سگ و شلیک گلوله در «سرگرم تا سرحد مرگ». او در استودیو با مهندسان صدا همکاری نزدیکی دارد تا این صداها را به گونه‌ای در میکس قرار دهد که شنونده احساس کند در محیط حضور دارد، تکنیکی که در سیستم‌های صوتی کوادرافونیک به اوج رسید.

این پروژه یکی از بزرگترین کنسرت‌های تاریخ بود که به مناسبت سقوط دیوار برلین طراحی شد. فرآیند تولید شامل همکاری با ارتش آلمان برای پاکسازی میدان از مین‌های احتمالی، ساخت یک دیوار واقعی به طول ۱۷۰ متر روی صحنه و دعوت از هنرمندان بزرگی چون اسکورپیونز و برایان آدامز بود. واترز شخصاً بر تمامی مراحل مهندسی سازه و هماهنگی‌های لجستیکی نظارت داشت تا دیوار در پایان کنسرت به صورت نمادین فرو بریزد.

برای واترز، موسیقی و سیاست از هم جدا نیستند. فرآیند برنامه‌ریزی تورهای او همیشه شامل جلساتی با فعالان حقوق بشر و گروه‌های مدنی است. او در طول تور، سخنرانی‌های کوتاهی را در فواصل بین آهنگ‌ها گنجانده و محتوای تصویری نمایشگرها را بر اساس وقایع روز (مانند جنگ اوکراین یا غزه) به‌روزرسانی می‌کند. این رویکرد باعث شده تورهای او بیشتر شبیه به یک میتینگ سیاسی-هنری باشد تا یک کنسرت راک معمولی.

در طول قرنطینه کرونا، واترز و اعضای گروهش به صورت دورکاری قطعات کلاسیک پینک فلوید و کارهای انفرادی او را بازخوانی کردند. فرآیند به این صورت بود که هر نوازنده بخش خود را در استودیوی خانگی ضبط کرده و برای واترز می‌فرستاد. سپس این قطعات در میکس نهایی با هم ترکیب شدند. این آلبوم شامل نسخه‌های آرام و اتمسفریک از آهنگ‌هایی مثل Comfortably Numb بود که نشان‌دهنده توانایی واترز در بازآفرینی آثارش در شرایط محدود است.

در آلبوم «آیا این همان زندگی است که واقعاً می‌خواهیم؟»، واترز با نایجل گادریچ (تهیه‌کننده ریدیوهد) همکاری کرد. فرآیند کار چالش‌برانگیز بود، زیرا گادریچ واترز را مجبور کرد از تکرار کلیشه‌های قدیمی دست بردارد و به سمت صداهای مدرن‌تر برود. واترز در مصاحبه‌ها اعتراف کرده که در ابتدا با سخت‌گیری‌های گادریچ مشکل داشت، اما در نهایت تسلیم دیدگاه هنری او شد که منجر به تولید یکی از منسجم‌ترین آلبوم‌های انفرادی‌اش گردید.

ساز اصلی و نمادین راجر واترز، یک گیتار بیس «فندر پرسیژن» (Fender Precision Bass) مشکی با صفحه محافظ (Pickguard) مشکی و دسته افرا است. این ساز به دلیل صدای گرم، پرحجم و پانچی‌اش شناخته می‌شود که ستون فقرات آثار پینک فلوید را تشکیل می‌داد. واترز معمولاً از سیم‌های تخت (Flatwound) استفاده می‌کند تا صدای بیس او کمتر دارای نویز انگشتان باشد و حالتی کلاسیک و عمیق به خود بگیرد.

در دهه ۷۰، واترز و پینک فلوید از سینتی‌سایزر آنالوگ EMS VCS3 برای خلق صداهای فضایی و تجربی استفاده می‌کردند. واترز به طور خاص در قطعه On the Run از این دستگاه برای ساختن سکوئنس‌های تکرارشونده و القای حس اضطراب و سرعت استفاده کرد. این دستگاه فاقد کیبورد ثابت بود و با استفاده از پچ‌کوردها و یک جوی‌استیک کنترل می‌شد که به واترز اجازه می‌داد صداهای کاملاً غیرمتعارف تولید کند.

واترز از دهه‌ ۷۰ میلادی به دنبال پخش صدا به صورت ۳۶۰ درجه بود. در سیستم کوادرافونیک، بلندگوها در چهار گوشه سالن قرار می‌گیرند. در تورهای اخیر او، این سیستم به تکنولوژی‌های دیجیتال پیشرفته ارتقا یافته است که اجازه می‌دهد جلوه‌های صوتی (مانند صدای هواپیما یا خنده) به صورت فیزیکی در فضای سالن حرکت کنند. این کار با استفاده از پردازنده‌های سیگنال دیجیتال (DSP) و میکسرهای چندکاناله پیچیده مدیریت می‌شود.

آلبوم «دیوار» با استفاده از تکنولوژی ضبط ۱۶ و ۲۴ ترک و با لایه‌بندی‌های بسیار سنگین تولید شد. برخلاف آلبوم‌های قبلی که بیشتر مبتنی بر بداهه بود، این آلبوم با دقت ریاضی‌وار و استفاده گسترده از ارکستراسیون (به رهبری مایکل کیمن) ضبط شد. همچنین استفاده از افکت‌های صوتی سینمایی که با کیفیت بالا در استودیوهای مختلف لندن و لس‌آنجلس ضبط شده بودند، به آن عمق فنی بی‌نظیری بخشید.

در طول سال‌ها، واترز عمدتاً از آمپلی‌فایرهای Hiwatt استفاده کرده است که به دلیل قدرت بالا و بازتولید صدای شفاف و بدون تغییر (Clean) مشهور هستند. او معمولاً از کابینت‌های ۴ در ۱۲ اینچ استفاده می‌کند. در تورهای مدرن، او از سیستم‌های شبیه‌ساز دیجیتال و مانیتورهای داخل گوش (In-ear monitors) نیز بهره می‌برد، اما هسته اصلی صدای او همچنان بر پایه تقویت‌کننده‌های لامپی کلاسیک استوار است.

در تور This Is Not a Drill، استیج در مرکز قرار داشت که چالش‌های فنی بزرگی ایجاد می‌کرد. مهم‌ترین چالش، جلوگیری از بازگشت صدا (Feedback) و تنظیم مانیتورینگ برای نوازندگان بود که در جهات مختلف قرار داشتند. همچنین نصب نمایشگرهای LED عظیم که از سقف آویزان بودند و باید به گونه‌ای قرار می‌گرفتند که دید هیچ تماشاگری را مختل نکنند، نیازمند محاسبات دقیق مهندسی سازه و استفاده از موتورهای بالابر پیشرفته بود.

در آلبوم Redux (۲۰۲۳)، صدای واترز بسیار نزدیک به میکروفون و با حداقل ریورب ضبط شده است تا حس صمیمیت و نجواگونه ایجاد شود. از نظر فنی، از میکروفون‌های کاندنسر با دیافراگم بزرگ (مانند Neumann U87) استفاده شده تا تمام جزئیات و خش‌های صدای او در ۸۰ سالگی ثبت شود. این نوع پردازش، تضاد شدیدی با صدای فریادگونه و پرانرژی او در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی دارد.

آهنگ Money دارای یک ریتم ۷/۸ است که با صدای سکه و ماشین حساب ساخته شده است. واترز این صداها را روی نوارهای مغناطیسی ضبط کرد، سپس نوارها را با اندازه‌های دقیق برش داد و به هم چسباند تا یک حلقه (Loop) ایجاد شود. در استودیو، این حلقه نوار دور چندین پایه میکروفون کشیده شده بود تا به صورت مداوم از روی هد دستگاه پخش عبور کند و ریتم آهنگ را بسازد؛ تکنیکی که پیش از عصر دیجیتال بسیار دشوار بود.

تورهای واترز از گران‌ترین تولیدات در صنعت موسیقی هستند. برای مثال، تور The Wall Live (۲۰۱۰-۲۰۱۳) با بودجه‌ای بالغ بر ۶۰ میلیون دلار راه‌اندازی شد. هزینه‌های روزانه شامل جابجایی ده‌ها کامیون تجهیزات، حقوق بیش از ۱۰۰ پرسنل فنی، اجاره سالن‌ها و نگهداری سیستم‌های پیچیده بصری است. با این حال، این تورها معمولاً با فروش بلیت‌های کلان، سودآوری بسیار بالایی (بیش از ۴۵۰ میلیون دلار برای تور دیوار) دارند.

قیمت بلیت‌ها بسته به شهر و جایگاه صندلی متفاوت بود، اما به طور میانگین از ۸۰ دلار برای صندلی‌های دورتر شروع شده و تا ۵۰۰ دلار برای صندلی‌های VIP و نزدیک به استیج متغیر بود. در بازارهای ثانویه و برای کنسرت‌های شهرهای بزرگ مثل لندن یا نیویورک، قیمت بلیت‌های ردیف اول گاهی به بیش از ۱۰۰۰ دلار نیز می‌رسید که نشان‌دهنده تقاضای بسیار بالا برای دیدن اجرای اوست.

در سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، گزارش‌های متعددی مبنی بر تلاش اعضای پینک فلوید برای فروش کاتالوگ موسیقی خود به مبلغی حدود ۵۰۰ میلیون دلار منتشر شد. سهم راجر واترز به عنوان نویسنده اصلی اکثر آثار کلاسیک گروه، بخش قابل توجهی از این مبلغ را شامل می‌شود. با این حال، به دلیل اختلافات سیاسی و اظهارنظرهای جنجالی واترز، برخی خریداران احتمالی مانند شرکت سونی یا بلک‌استون در نهایی کردن قرارداد دچار تردید شدند.

نسخه‌های کلکسیونی مانند باکس‌ست‌های واینل آلبوم «دیوار» یا نسخه محدود Redux معمولاً بین ۱۰۰ تا ۳۰۰ دلار قیمت‌گذاری می‌شوند. نسخه‌های قدیمی و امضا شده توسط خود واترز در حراجی‌های معتبر هنری ممکن است تا چندین هزار دلار فروخته شوند. برای مثال، یک گیتار بیس امضا شده توسط او در خیریه‌ها گاهی تا ۵۰ هزار دلار برای اهداف بشردوستانه به فروش رفته است.

با وجود اینکه واترز منتقد ساختار مالی پلتفرم‌های استریم است، اما آثار او و پینک فلوید ماهانه میلیون‌ها شنونده دارند. پینک فلوید به تنهایی بیش از ۱۵ میلیون شنونده ماهانه در اسپاتیفای دارد. تخمین زده می‌شود که درآمد سالانه حاصل از استریم برای واترز (با احتساب سهم ترانه‌سرایی و اجرا) رقمی بین ۲ تا ۵ میلیون دلار باشد که البته در مقایسه با درآمد تورهای جهانی او ناچیز است.

فیلم‌هایی مانند Roger Waters: The Wall یا فیلم تور Us + Them معمولاً با سرمایه‌گذاری شخصی خود واترز و مشارکت شرکت‌های پخش بزرگ تولید می‌شوند. هزینه تولید این فیلم‌های با کیفیت 4K و صدای دالبی اتموس، معمولاً بین ۵ تا ۱۰ میلیون دلار است. این هزینه‌ها از طریق اکران‌های محدود سینمایی، فروش نسخه‌های بلوری و قرارداد با پلتفرم‌هایی مثل نتفلیکس یا آمازون پرایم بازگشت داده می‌شود.

اگرچه آمار دقیقی در دسترس نیست، اما واترز میلیون‌ها دلار به سازمان‌های مختلف کمک کرده است. او حامی مالی بزرگ سازمان‌هایی چون Amnesty International و گروه‌های حامی حقوق فلسطینیان است. همچنین در سال ۱۹۹۰، تمام درآمد حاصل از کنسرت دیوار در برلین به صندوق یادبود امدادگران (Memorial Fund for Disaster Relief) اختصاص یافت. او همچنین مبالغ زیادی را صرف هزینه‌های حقوقی برای آزادی جولیان آسانژ کرده است.

اظهارنظرهای سیاسی واترز باعث شده که او برخی از اسپانسرهای بزرگ خود را از دست بدهد. برای مثال، در سال ۲۰۱۶ شرکت American Express از حمایت مالی تور او خودداری کرد که منجر به از دست رفتن یک قرارداد ۴ میلیون دلاری شد. با این حال، واترز معتقد است که استقلال مالی‌اش به او اجازه می‌دهد بدون نیاز به حامیان مالی شرکتی، پیام خود را منتقل کند و تکیه اصلی او بر فروش مستقیم بلیت به هوادارانش است.

در سال ۱۹۸۶، واترز علیه دیوید گیلمور و نیک میسون شکایت کرد تا مانع از استفاده آن‌ها از نام «پینک فلوید» شود. او استدلال می‌کرد که گروه بدون حضور او هویت خلاقانه ندارد. این نبرد حقوقی چندین سال به طول انجامید و در نهایت در سال ۱۹۸۷ خارج از دادگاه حل شد. طبق توافق، گیلمور و میسون حق استفاده از نام گروه را حفظ کردند، اما واترز حق امتیاز کامل آلبوم «دیوار» و نمادهای آن (مانند خوک پرنده) را به دست آورد.

در سال ۲۰۲۳، مقامات شهرهایی مانند فرانکفورت و مونیخ تلاش کردند کنسرت‌های واترز را به اتهام یهودی‌ستیزی لغو کنند. واترز علیه این تصمیم به دادگاه شکایت کرد. دادگاه اداری آلمان در نهایت به نفع واترز رأی داد و اعلام کرد که اگرچه برخی نمادهای او (مانند لباس چرمی شبیه افسران اس‌اس در اجرای قطعه In the Flesh) بحث‌برانگیز هستند، اما بخشی از یک اجرای هنری محسوب می‌شوند و لغو کنسرت نقض آزادی بیان است.

مالکیت معنوی آثار پینک فلوید بسیار پیچیده است. واترز مالکیت اکثر اشعار و مفاهیم آلبوم‌های کلیدی را در اختیار دارد. حقوق مربوط به نام تجاری پینک فلوید در اختیار شرکتی است که گیلمور و میسون آن را اداره می‌کنند. هر بار که آهنگی از دوران کلاسیک در رادیو پخش می‌شود یا در فیلمی استفاده می‌گردد، حق امتیازها بر اساس درصدهای توافق شده در قراردادهای سال ۱۹۸۷ و اصلاحات بعدی آن بین اعضا و وراث ریچارد رایت تقسیم می‌شود.

واترز همواره اتهام یهودی‌ستیزی را رد کرده و تأکید دارد که منتقد سیاست‌های دولت اسرائیل (Anti-Zionism) است و نه دین یهود. با این حال، این اتهامات منجر به تحقیقاتی توسط پلیس برلین در سال ۲۰۲۳ شد. همچنین برخی سازمان‌های حقوقی در آمریکا تلاش کردند تا ویزای کار او را به چالش بکشند. تا به امروز، هیچ محکومیت قضایی علیه او صادر نشده، اما این مسائل باعث محدودیت در همکاری‌های تجاری او با شرکت‌های بزرگ شده است.

پس از جدایی از پینک فلوید، واترز ادعای مالکیت بر نماد خوک پرنده را داشت که اولین بار در آلبوم Animals ظاهر شد. طبق توافقات حقوقی، او اجازه یافت در تورهای انفرادی خود از این نماد استفاده کند. برای اینکه پینک فلوید (بدون واترز) بتواند از خوک در کنسرت‌هایش استفاده کند، مجبور شد تغییراتی در ظاهر آن ایجاد کند (مثلاً اضافه کردن بیضه‌ها به خوک) تا با نسخه واترز متفاوت باشد و از شکایت قانونی جلوگیری شود.

واترز یکی از منتقدان سرسخت قوانین فعلی کپی‌رایت در فضای دیجیتال است. او بارها علیه یوتیوب و پلتفرم‌های مشابه شهادت داده و معتقد است که این شرکت‌ها سهم عادلانه‌ای به هنرمندان پرداخت نمی‌کنند. او از نظر قانونی حامی اصلاح قانون کپی‌رایت هزاره دیجیتال (DMCA) است تا قدرت بیشتری به خالقان اثر برای کنترل نحوه انتشار و درآمدزایی از کارهایشان در اینترنت داده شود.

در اوایل سال ۲۰۲۳، پالی سامسون (همسر دیوید گیلمور) در توییتی تند، واترز را به یهودی‌ستیزی، زن‌ستیزی و حمایت از پوتین متهم کرد و گیلمور نیز این ادعاها را تأیید کرد. واترز در پاسخ اعلام کرد که در حال مشورت با وکلای خود برای طرح شکایت اعاده حیثیت (Libel) است. این تنش‌ها نشان‌دهنده بن‌بست کامل در روابط انسانی و حرفه‌ای بین این دو اسطوره موسیقی است که احتمال هرگونه تجدید دیدار را به صفر رسانده است.

واترز یکی از چهره‌های اصلی جنبش تحریم، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم اسرائیل (BDS) است. او به طور فعال از هنرمندان دیگر می‌خواهد که در اسرائیل اجرا نکنند. این فعالیت‌ها گاهی او را در معرض شکایت‌های مدنی یا فشارهای قانونی از سوی گروه‌های لابی‌گر قرار داده است. او از تیم‌های حقوقی قدرتمندی برای دفاع از حق خود در ترویج این جنبش تحت عنوان آزادی بیان سیاسی استفاده می‌کند و در بسیاری از موارد پیروز شده است.

بله، به عنوان نویسنده و آهنگساز اصلی بسیاری از قطعات، واترز حق قانونی کامل برای اجرای آثار خود را در کنسرت‌های انفرادی دارد. او نیازی به کسب اجازه از سایر اعضای سابق گروه ندارد، زیرا طبق قوانین کپی‌رایت، خالق اثر حق اجرای زنده آن را داراست. با این حال، او باید حق امتیازهای مربوط به اجرای عمومی (Performance Royalties) را به سازمان‌های جمع‌آوری حقوق (مانند PRS یا ASCAP) بپردازد که بخشی از آن به سایر ذینفعان می‌رسد.