محبوب‌ترین شخصیت‌های کارتونی دختر؛ از پرنسس‌ها تا قهرمانان

در دهه اخیر، شخصیت‌هایی مانند السا و آنا از انیمیشن فروزن، موآنا، میرابل از انکانتو و ریایا از انیمیشن ریایا و آخرین اژدها به محبوبیت خیره‌کننده‌ای دست یافته‌اند. این شخصیت‌ها برخلاف الگوهای قدیمی، بر استقلال، قدرت درونی و پیوندهای خانوادگی تمرکز دارند. السا با آهنگ معروف «رها کن» به نمادی از پذیرش خود تبدیل شد و موآنا با سفری قهرمانانه بدون نیاز به یک شاهزاده، استانداردهای جدیدی را در دنیای انیمیشن دیزنی و پیکسار تعریف کرد.

تفاوت اصلی در عاملیت و هدف‌گذاری شخصیت‌ها نهفته است. پرنسس‌های کلاسیک مانند سفیدبرفی و سیندرلا اغلب در انتظار نجات توسط یک نیروی خارجی (معمولاً شاهزاده) بودند و داستانشان با ازدواج به پایان می‌رسید. اما پرنسس‌های مدرن مانند مریدا در انیمیشن دلیر یا موآنا، اهدافی فراتر از عشق رمانتیک دارند؛ آن‌ها به دنبال کشف هویت، نجات سرزمین خود و تغییر سرنوشت هستند و در این مسیر از مهارت‌های رزمی و هوش خود بهره می‌برند.

میرابل مادریگال به این دلیل متمایز است که او تنها عضو خانواده‌اش است که قدرت جادویی ندارد. این موضوع باعث می‌شود مخاطبان، به ویژه کودکانی که احساس می‌کنند «کافی» نیستند، با او همذات‌پنداری عمیقی داشته باشند. او به جای قدرت‌های ماورایی، از همدلی و شجاعت برای حل مشکلات خانواده استفاده می‌کند. این رویکرد نشان‌دهنده تغییر نگاه انیمیشن‌سازی از قهرمانان فوق‌بشری به سمت قهرمانان انسانی و معمولی با چالش‌های واقعی است.

مریدا اولین پرنسس دیزنی-پیکسار بود که به طور کامل ایده ازدواج اجباری را رد کرد و برای استقلال خود جنگید. او با موهای آشفته و مهارت در تیراندازی، تصویر سنتی از یک دختر ظریف و مطیع را به چالش کشید. داستان او به جای تمرکز بر یافتن همسر، بر رابطه پیچیده مادر و دختری و تلاش برای اصلاح اشتباهات شخصی تمرکز داشت که نقطه عطفی در تاریخ انیمیشن‌های دخترانه محسوب می‌شود.

استودیو جیبلی به رهبری هایائو میازاکی، دهه‌ها پیش از هالیوود، شخصیت‌های دختر قدرتمندی مانند چیهیرو در «شهر اشباح» و سان در «شاهزاده مونونوکه» را خلق کرد. این شخصیت‌ها معمولاً در محیط‌های فانتزی و سخت قرار می‌گیرند و با تکیه بر استقامت روحی و احترام به طبیعت، بر مشکلات پیروز می‌شوند. آن‌ها نه به عنوان ابزاری برای زیبایی، بلکه به عنوان انسان‌هایی کامل با نقص‌ها و توانمندی‌های منحصربه‌فرد به تصویر کشیده می‌شوند.

تیانا اولین پرنسس آفریقایی-آمریکایی دیزنی است که رویای اصلی او نه ازدواج، بلکه راه‌اندازی رستوران شخصی‌اش از طریق کار سخت و تلاش شبانه‌روزی است. او به کودکان می‌آموزد که آرزوها تنها با دعا کردن برآورده نمی‌شوند، بلکه پشتکار و برنامه‌ریزی کلید موفقیت است. شخصیت او نمادی از طبقه کارگر و قدرت اراده در مواجهه با موانع اقتصادی و اجتماعی در اوایل قرن بیستم نیواورلئان است.

این انیمیشن به طور مستقیم و صریح به موضوع بلوغ دختران، تغییرات عاطفی و فیزیکی و چالش‌های رابطه با والدین در دوران نوجوانی می‌پردازد. شخصیت «می‌لین» با تبدیل شدن به یک پاندای قرمز بزرگ، استعاره‌ای از غلیان احساسات و پذیرش بخش‌های ناخواسته وجود است. این اثر به دختران کمک می‌کند تا با شرم ناشی از تغییرات دوران بلوغ مقابله کرده و یاد بگیرند که چگونه هویت مستقل خود را شکل دهند.

مولان شخصیتی است که برای نجات پدرش و حفظ افتخار خانواده، هویت جنسیتی خود را پنهان کرده و به ارتش می‌پیوندد. او نشان داد که ذکاوت و استراتژی جنگی محدود به مردان نیست. اگرچه نسخه انیمیشنی سال ۱۹۹۸ تفاوت‌هایی با افسانه اصلی چینی دارد، اما همچنان به عنوان یکی از قوی‌ترین الگوهای دخترانه شناخته می‌شود که وفاداری، شجاعت و فداکاری را فراتر از مرزهای جنسیتی سنتی به تصویر می‌کشد.

شخصیت‌هایی مانند «لویو» در انیمیشن لیلو و استیچ یا «دوری» در جستجوی نمو (اگرچه دوری یک ماهی است اما شخصیت‌پردازی دخترانه دارد) نمادهای بارز وفاداری هستند. همچنین «آنا» در فروزن با فداکاری برای نجات خواهرش السا، تعریف جدیدی از عشق صادقانه و وفاداری خانوادگی ارائه داد. این شخصیت‌ها نشان می‌دهند که قدرت واقعی در پیوندهای عاطفی و حمایت از عزیزان در سخت‌ترین شرایط نهفته است.

طراحی شخصیت با تحلیل روانشناختی و تعیین اهداف داستانی آغاز می‌شود. هنرمندان با استفاده از اشکال هندسی (مثلاً دایره برای مهربانی یا مثلث برای پویایی) فرم اولیه را می‌سازند. برای شخصیت‌های مدرن، طراحان سعی می‌کنند از اغراق‌های جنسیتی گذشته فاصله گرفته و فیزیک بدنی متناسب با فعالیت‌های شخصیت (مانند عضلات موآنا برای قایقرانی) طراحی کنند. انتخاب پالت رنگی نیز بر اساس اتمسفر فیلم و ویژگی‌های خلقی شخصیت انجام می‌شود.

نویسندگان امروزی از تکنیک «تست بچدل» استفاده می‌کنند تا مطمئن شوند شخصیت‌های زن درباره موضوعاتی غیر از مردان با هم صحبت می‌کنند. آن‌ها به شخصیت‌های دختر، نقص‌های انسانی، ترس‌ها و انگیزه‌های شخصی می‌دهند. به جای تمرکز بر زیبایی ظاهری، بر مهارت‌های فنی، هوش یا قدرت رهبری آن‌ها تأکید می‌شود. همچنین، ایجاد روابط دوستانه و خانوادگی عمیق به جای روابط رمانتیک صرف، یکی از روش‌های اصلی برای خلق شخصیت‌های چندبعدی و واقعی است.

صداپیشگی تنها خواندن متن نیست، بلکه انتقال احساس، لحن و شخصیت به انیمیشن است. بازیگرانی مانند آیدینا منزل (السا) یا کلی مری ترن (رایا) با تغییرات لحن خود، لایه‌های عاطفی شخصیت را تقویت می‌کنند. در بسیاری از موارد، انیماتورها حرکات صورت و میمیک بازیگر در هنگام ضبط صدا را ضبط کرده و از آن برای طراحی حرکات دقیق شخصیت استفاده می‌کنند تا واکنش‌های شخصیت کاملاً طبیعی و باورپذیر به نظر برسد.

تولید یک انیمیشن سینمایی با کیفیت بالا معمولاً بین ۴ تا ۶ سال زمان می‌برد. این فرآیند شامل مراحل پیش‌تولید (نگارش فیلمنامه و طراحی کانسپت)، تولید (مدل‌سازی سه‌بعدی، ریگینگ و انیمیت کردن) و پس‌تولید (رندرینگ، صداگذاری و تدوین) است. برای شخصیت‌های پیچیده‌ای مثل السا، تنها طراحی سیستم شبیه‌سازی موها و لباس‌ها ممکن است ماه‌ها زمان ببرد تا در هر فریم به درستی حرکت کنند و با محیط تعامل داشته باشند.

برای شخصیت موآنا، تیم سازنده دیزنی گروهی از کارشناسان فرهنگی، مردم‌شناسان و تاریخ‌نگاران اقیانوسیه را به نام «اعتماد اقیانوسیه» تشکیل دادند. این تحقیقات بر تمام جزئیات از جمله خالکوبی‌ها، نوع پارچه لباس‌ها، ساختار قایق و حتی نحوه حرکت موها در باد تأثیر گذاشت. این فرآیند تضمین می‌کند که شخصیت نه تنها جذاب باشد، بلکه به فرهنگ مبدأ خود احترام گذاشته و از نمایش تصاویر کلیشه‌ای و نادرست جلوگیری شود.

در طول فرآیند تولید، نسخه‌های اولیه داستان (Storyboards) برای گروه‌های تمرکز نمایش داده می‌شود. اگر مخاطبان احساس کنند شخصیتی بیش از حد ضعیف است یا رفتارهای غیرمنطقی دارد، تیم نویسندگی داستان را بازنگری می‌کند. برای مثال، در انیمیشن «رالف خرابکار ۲»، ظاهر پرنسس‌های دیزنی پس از انتقادات اولیه مخاطبان نسبت به تغییر رنگ پوست و ویژگی‌های نژادی، دوباره اصلاح شد تا با نسخه‌های اصلی و هویت نژادی آن‌ها مطابقت بیشتری داشته باشد.

موسیقی و ترانه‌های «من می‌خواهم» (I Want song) ابزاری کلیدی برای بیان درونیات شخصیت هستند. ترانه‌هایی مانند «بخشی از دنیای تو» (آریل) یا «به سوی مجهول» (السا) به مخاطب اجازه می‌دهند تا با آرزوها و ترس‌های شخصیت آشنا شود. آهنگسازان با استفاده از تم‌های موسیقیایی خاص برای هر شخصیت، یک امضای شنیداری ایجاد می‌کنند که در طول فیلم با رشد و تحول شخصیت، تغییر کرده و به اوج می‌رسد.

اگرچه اکثر انیمیشن‌های دیزنی و پیکسار به صورت دستی (Keyframe) انیمیت می‌شوند، اما از تکنولوژی موشن کپچر برای مطالعه حرکات واقعی بدن استفاده می‌شود. برای شخصیت‌هایی که فعالیت بدنی بالایی دارند، مانند رایا در مبارزات رزمی، حرکات رزمی‌کاران حرفه‌ای ضبط می‌شود تا انیماتورها بتوانند تعادل، وزن و فشار عضلانی را به درستی در مدل سه‌بعدی پیاده‌سازی کنند. این کار باعث می‌شود صحنه‌های اکشن بسیار واقع‌گرایانه و تاثیرگذار به نظر برسند.

در انیمیشن‌های جدید، لباس‌ها بر اساس کاربرد و منطق داستانی طراحی می‌شوند. به جای پیراهن‌های پف‌دار و دست‌وپاگیر، شخصیت‌هایی مثل موآنا یا رایا لباس‌هایی می‌پوشند که برای دویدن، شنا کردن و مبارزه مناسب است. همچنین از نظر فنی، شبیه‌سازی پارچه‌های مختلف (کتان، ابریشم، پشم) با جزئیات بسیار بالا انجام می‌شود تا حس واقع‌گرایی تقویت شود. این تغییر نشان‌دهنده اولویت دادن به توانمندی و فعالیت شخصیت نسبت به زیبایی صرف تزیینی است.

تحقیقات نشان می‌دهد که مشاهده شخصیت‌های دختر مستقل و حل‌کننده مسئله، باعث افزایش اعتماد به نفس و کاهش کلیشه‌های جنسیتی در کودکان می‌شود. این شخصیت‌ها به دختران می‌آموزند که می‌توانند در زمینه‌های علمی، ورزشی و رهبری پیشرو باشند. همچنین برای پسران، تماشای این انیمیشن‌ها باعث ایجاد احترام به توانمندی‌های زنان و درک بهتر برابری جنسیتی در سنین پایین می‌شود که در شکل‌گیری رفتارهای اجتماعی آینده آن‌ها بسیار حیاتی است.

اصل اسمرفت به وضعیتی اشاره دارد که در یک گروه از شخصیت‌ها، تنها یک شخصیت زن وجود دارد که ویژگی اصلی او فقط «زن بودن» است. در سال‌های اخیر، استودیوها با ایجاد گروه‌هایی از شخصیت‌های زن با ویژگی‌های متنوع (مانند انیمیشن انکانتو یا فیلم پرندگان شکاری در دنیای کمیک) این کلیشه را شکسته‌اند. اکنون تمرکز بر این است که زنان نه به عنوان یک استثنا در دنیای مردانه، بلکه به عنوان بخش طبیعی و متنوعی از جامعه به تصویر کشیده شوند.

انیمیشن دوبعدی (مانند بل یا یاسمین کلاسیک) بر خطوط نرم و زیبایی‌شناسی گرافیکی تمرکز دارد که حسی نوستالژیک و هنری ایجاد می‌کند. در مقابل، انیمیشن سه‌بعدی (مانند السا یا میرابل) اجازه می‌دهد تا جزئیات بی‌نظیری در بافت پوست، درخشش چشم‌ها و حرکت موها نمایش داده شود. از نظر فنی، در انیمیشن سه‌بعدی می‌توان از نورپردازی‌های پیچیده برای انتقال اتمسفر عاطفی استفاده کرد که در نسخه‌های دوبعدی قدیمی به این سطح از واقع‌گرایی ممکن نبود.

رنگ‌ها ابزاری برای انتقال روانشناسی شخصیت هستند. برای مثال، استفاده از رنگ آبی برای السا نماد سردی، تنهایی و در عین حال قدرت سلطنتی است. رنگ سبز برای تیانا نماد رشد، طبیعت و امید است. در انیمیشن «قرمز شدن»، رنگ قرمز نماد بلوغ، هیجان و انرژی مهارنشدنی است. طراحان با تغییر غلظت و روشنایی این رنگ‌ها در طول داستان، تحولات درونی شخصیت را بدون نیاز به کلام به مخاطب منتقل می‌کنند.

در طراحی شخصیت، از اغراق برای تاکید بر ویژگی‌های اخلاقی استفاده می‌شود. چشمان درشت معمولاً برای نشان دادن معصومیت و کنجکاوی به کار می‌رود. با این حال، در سال‌های اخیر انتقاداتی به کمرهای بیش از حد باریک پرنسس‌ها وارد شده است. به همین دلیل، استودیوهایی مانند پیکسار در انیمیشن‌هایی مثل «شگفت‌انگیزان» یا «قرمز شدن»، به سمت طراحی‌های متنوع‌تر و واقع‌گرایانه‌تر از بدن زنان حرکت کرده‌اند تا تصویر بدنی سالمتری به مخاطبان ارائه دهند.

شبیه‌سازی موهای فر و انبوه مریدا در انیمیشن «دلیر» یکی از بزرگترین چالش‌های فنی پیکسار بود. مهندسان مجبور شدند نرم‌افزار جدیدی طراحی کنند که بتواند حرکت ۱۵۰۰۰ رشته موی مجزا را به صورت فیزیکی شبیه‌سازی کند. این موها باید در برابر باد، باران و حرکت‌های سریع واکنش نشان می‌دادند. این پیشرفت فنی نه تنها به زیبایی بصری کمک کرد، بلکه موهای آشفته مریدا را به بخشی از شخصیت سرکش و آزاد او تبدیل کرد.

تنوع نژادی باعث می‌شود کودکان از فرهنگ‌های مختلف، قهرمانی را ببینند که شبیه به خودشان است (Representation). این موضوع از نظر فنی شامل مطالعه دقیق رنگ پوست، بافت مو و ویژگی‌های چهره نژادهای مختلف است. انیمیشن‌هایی مانند «رایا و آخرین اژدها» یا «انکانتو» با نمایش دقیق ویژگی‌های نژادی مردم جنوب شرق آسیا و کلمبیا، به جهانی شدن داستان‌ها و افزایش همدلی بین‌المللی کمک شایانی کرده‌اند.

میکرو-اکسپرشن‌ها حرکات بسیار ظریف عضلات صورت هستند که احساسات گذرا و پنهان را نشان می‌دهند. در انیمیشن‌های مدرن، با استفاده از سیستم‌های ریگینگ پیشرفته چهره، انیماتورها می‌توانند لرزش خفیف لب، انقباض پلک یا حرکت ابروها را پیاده‌سازی کنند. این تکنیک باعث می‌شود شخصیت‌هایی مثل آنا در لحظات غم یا شادی، بسیار انسانی‌تر به نظر برسند و مخاطب بتواند پیچیدگی‌های عاطفی آن‌ها را به خوبی درک کند.

هزینه تولید انیمیشن‌های تراز اول (Blockbuster) معمولاً بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیون دلار است. این بودجه صرف استخدام صدها هنرمند، توسعه نرم‌افزارهای اختصاصی برای شبیه‌سازی‌های پیچیده (مانند آب در موآنا یا برف در فروزن) و رندرینگ هزاران فریم با کیفیت 4K می‌شود. علاوه بر این، شخصیت‌های دختر مدرن به دلیل جزئیات زیاد در لباس و مو، به زمان محاسباتی (Render Time) بسیار بیشتری در مزرعه‌های سرور (Server Farms) نیاز دارند که هزینه برق و نگهداری را افزایش می‌دهد.

فروش کالا یکی از اصلی‌ترین منابع درآمد استودیوهاست. برای مثال، برند «پرنسس‌های دیزنی» سالانه میلیاردها دلار درآمد از فروش عروسک، لباس، لوازم تحریر و بازی‌های ویدئویی کسب می‌کند. انیمیشن فروزن به تنهایی رکورد فروش کالا را در تاریخ شکست. این درآمد به استودیوها اجازه می‌دهد تا ریسک ساخت انیمیشن‌های جدید با ایده‌های نوآورانه را بپذیرند. شخصیت‌های محبوب دختر به دلیل پتانسیل بالای برندینگ، موتور محرک اقتصاد صنعت سرگرمی هستند.

موفقیت خیره‌کننده فیلم‌هایی مانند «فروزن ۲» که بیش از ۱.۴ میلیارد دلار در گیشه جهانی فروخت، به سرمایه‌گذاران ثابت کرد که داستان‌های زن‌محور نه تنها مخاطب خاص دارند، بلکه می‌توانند پرفروش‌ترین آثار تاریخ باشند. این موضوع باعث شده است که بودجه‌های کلانی به پروژه‌هایی با قهرمانان زن اختصاص یابد و راه برای کارگردانان و نویسندگان زن در صنعت انیمیشن هموارتر شود تا داستان‌های متنوع‌تری را روایت کنند.

استفاده از ستارگان هالیوود برای صداپیشگی می‌تواند بین چند صد هزار تا چندین میلیون دلار هزینه داشته باشد. بازیگران مشهور نه تنها به شخصیت جان می‌دهند، بلکه در کمپین‌های تبلیغاتی و فرش قرمزها نیز نقش کلیدی در جذب مخاطب دارند. برای مثال، حضور بازیگران شناخته شده در انیمیشن‌هایی مثل «رایا» یا «انکانتو» بخشی از استراتژی بازاریابی برای تضمین بازگشت سرمایه در بازارهای جهانی است.

بودجه بازاریابی معمولاً معادل نیمی از بودجه تولید است (حدود ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون دلار). این مبلغ صرف تبلیغات تلویزیونی، بیلبوردهای شهری، کمپین‌های شبکه‌های اجتماعی و همکاری با برندهای غذایی و پوشاک می‌شود. برای شخصیت‌های دختر، بخش بزرگی از بازاریابی بر روی پلتفرم‌هایی مانند یوتیوب و تیک‌تاک متمرکز است تا از طریق اینفلوئنسرها و چالش‌های تعاملی، ارتباط مستقیمی با مخاطبان هدف (کودکان و نوجوانان) برقرار شود.

بله، انیمیشن‌های سریالی (مانند سری موآنا یا گیسوکمند) با بودجه بسیار کمتری تولید می‌شوند. برای کاهش هزینه‌ها، از مدل‌های سه‌بعدی ساده‌تر، پس‌زمینه‌های تکراری و تعداد فریم‌های کمتر در ثانیه استفاده می‌شود. همچنین بخشی از کار ممکن است به استودیوهای خارجی با هزینه دستمزد پایین‌تر برون‌سپاری شود. با این حال، این سریال‌ها برای حفظ برند و زنده نگه داشتن شخصیت در ذهن مخاطب بین دو فیلم سینمایی، بسیار حیاتی و سودآور هستند.

پلتفرم‌های استریم مدل درآمدی را از فروش بلیت به حق اشتراک تغییر داده‌اند. شخصیت‌های محبوب دختر باعث جذب و حفظ مشترکین می‌شوند. محتواهای اختصاصی کوتاه (Shorts) یا مستندهای پشت صحنه درباره ساخت شخصیت‌ها، ارزش افزوده ایجاد می‌کنند. اگرچه درآمد مستقیم گیشه حذف می‌شود، اما داده‌های مربوط به دفعات تماشای یک انیمیشن توسط کاربران، به استودیوها کمک می‌کند تا دقیق‌تر برای ساخت دنباله‌ها و محصولات جانبی برنامه‌ریزی کنند.

استفاده قانونی از تصویر شخصیت‌هایی مثل السا یا موآنا برای تولید محصولات تجاری بسیار گران است و معمولاً شامل پرداخت مبلغ اولیه کلان به علاوه درصدی از فروش (Royalty) می‌شود. برای کسب‌وکارهای کوچک، دریافت این مجوزها تقریباً غیرممکن است. به همین دلیل، بسیاری از تولیدکنندگان کوچک به جای استفاده مستقیم از شخصیت، از تم‌های رنگی یا المان‌های الهام‌گرفته شده استفاده می‌کنند تا دچار جریمه‌های سنگین نقض کپی‌رایت نشوند.

شخصیت‌های کارتونی تحت حمایت قوانین مالکیت فکری هستند. در ایالات متحده، این حمایت معمولاً تا ۹۵ سال پس از اولین انتشار ادامه دارد. این یعنی شرکت‌هایی مانند دیزنی حق انحصاری استفاده از تصویر، نام و حتی ویژگی‌های رفتاری شخصیت‌های خود را دارند. هرگونه استفاده تجاری، بازنشر در سایت‌ها یا تولید محصولات بدون مجوز رسمی، نقض قانون محسوب شده و می‌تواند منجر به پیگرد قانونی و جریمه‌های سنگین مالی شود.

استفاده از تصاویر در قالب «استفاده منصفانه» (Fair Use) برای اهداف آموزشی، نقد و بررسی یا گزارش خبری معمولاً مجاز است، مشروط بر اینکه باعث ضرر اقتصادی به مالک اثر نشود و بخش کوچکی از کل اثر باشد. با این حال، همیشه توصیه می‌شود منبع تصویر ذکر شود. اگر مقاله جنبه تجاری داشته باشد یا به عنوان ابزار فروش استفاده شود، دیگر تحت پوشش استفاده منصفانه قرار نمی‌گیرد و نیاز به کسب اجازه کتبی از استودیو سازنده دارد.

انیمیشن‌ها توسط سازمان‌هایی مانند MPAA رده‌بندی می‌شوند. اکثر انیمیشن‌های دخترانه رتبه G (مناسب برای همه سنین) یا PG (با نظارت والدین) دریافت می‌کنند. رتبه PG معمولاً به دلیل وجود صحنه‌های اکشن، ترسناک یا شوخی‌های کلامی ملایم داده می‌شود. سازندگان موظفند محتوای خود را با استانداردهای اخلاقی و روانی کودکان مطابقت دهند تا از آسیب‌های احتمالی جلوگیری شود و در صورت تخلف، ممکن است با ممنوعیت پخش یا جریمه روبرو شوند.

افسانه‌های قدیمی و فولکلور در «مالکیت عمومی» (Public Domain) قرار دارند و هر کسی می‌تواند داستانی بر اساس آن‌ها بسازد. اما طراحی خاص، موسیقی، دیالوگ‌ها و ویژگی‌های بصری که دیزنی برای نسخه خود از «مولان» یا «سفیدبرفی» خلق کرده، تحت کپی‌رایت دیزنی است. بنابراین شما می‌توانید فیلمی درباره مولان بسازید، اما نمی‌توانید از ظاهر دقیق شخصیت دیزنی یا آهنگ‌های آن فیلم در اثر خود استفاده کنید بدون اینکه قانون را نقض کرده باشید.

قانون COPPA در آمریکا و قوانین مشابه در سایر کشورها، جمع‌آوری اطلاعات از کودکان زیر ۱۳ سال را در وب‌سایت‌ها و اپلیکیشن‌های مرتبط با شخصیت‌های کارتونی محدود می‌کند. اگر سایتی بازی یا محتوایی درباره «پرنسس‌های دیزنی» ارائه می‌دهد، حق ندارد بدون اجازه والدین اطلاعات شخصی کودک را ذخیره کند. این موضوع بر نحوه تبلیغات هدفمند و تعامل شخصیت‌های مجازی با کودکان در فضای آنلاین تأثیر مستقیم و سخت‌گیرانه‌ای دارد.

اگرچه استودیوها مسئولیت قانونی مستقیم برای رفتارهای تقلیدی کودکان ندارند، اما تحت فشار نهادهای نظارتی و افکار عمومی موظف به رعایت کدهای اخلاقی هستند. برای مثال، نمایش رفتارهای پرخطر بدون عواقب یا ترویج کلیشه‌های نژادی می‌تواند منجر به شکایات حقوقی نهادهای مدنی و اجبار به تغییر محتوا یا حذف آن از پلتفرم‌ها شود. استودیوها معمولاً تیم‌های مشاوره روانشناسی دارند تا محتوا را از نظر تاثیرات تربیتی بررسی کنند.

این قراردادها بسیار پیچیده هستند و شامل بندهایی درباره مالکیت صدا، حق استفاده از صدا در بازی‌های ویدئویی و اسباب‌بازی‌ها، و ممنوعیت همکاری با پروژه‌های رقیب برای مدت معین است. همچنین بندهای «اخلاقی» وجود دارد که اگر بازیگر در زندگی شخصی مرتکب جرمی شود یا وجهه عمومی‌اش آسیب ببیند، استودیو حق فسخ قرارداد و حتی جایگزینی صدا در نسخه‌های بعدی را دارد تا به برند شخصیت لطمه‌ای وارد نشود.

علاوه بر کپی‌رایت، نام شخصیت‌ها به عنوان علامت تجاری ثبت می‌شود. این کار مانع از آن می‌شود که دیگران از نام‌هایی مثل «Elsa» یا «Moana» برای نام‌گذاری محصولات خود (حتی غیرمرتبط با انیمیشن مثل مواد شوینده) استفاده کنند تا باعث گمراهی مصرف‌کننده نشوند. علائم تجاری برخلاف کپی‌رایت، تا زمانی که به طور فعال استفاده شوند و تمدید گردند، می‌توانند به طور نامحدود منقضی نشوند و از هویت تجاری شخصیت محافظت کنند.

بله، هر بازسازی لایو اکشن (مانند پری دریایی کوچولو ۲۰۲۳) لایه‌های جدیدی از کپی‌رایت را ایجاد می‌کند. طراحی لباس جدید، چهره بازیگر واقعی و تغییرات در فیلمنامه، همگی تحت حمایت قانونی جدید قرار می‌گیرند. این کار به استودیوها اجازه می‌دهد تا مدت زمان محافظت از برند خود را تمدید کرده و از نسخه‌های جدید در برابر کپی‌برداری محافظت کنند، در حالی که همچنان حقوق نسخه‌های انیمیشنی قدیمی را نیز در اختیار دارند.