راهنمای کامل ثبت نام وام یک میلیون تومانی کرونا

وام یک میلیون تومانی کرونا یک تسهیلات حمایتی دولتی بود که در سال ۱۳۹۹ برای جبران بخشی از خسارات اقتصادی ناشی از پاندمی کرونا به خانوارهای یارانه‌بگیر اختصاص یافت. این وام با نرخ کارمزد ۴ درصد و در قالب قرض‌الحسنه ارائه شد تا قدرت خرید خانوارها در شرایط قرنطینه و تعطیلی کسب‌وکارها حفظ شود. دولت این مبلغ را به حساب سرپرستان خانوار واریز کرد و بازپرداخت آن را از محل یارانه نقدی ماهانه کسر نمود.

خیر، در حال حاضر هیچ‌گونه ثبت‌نام جدیدی برای وام یک میلیون تومانی کرونا وجود ندارد. این طرح در دو مرحله در سال ۱۳۹۹ (نوبت اول در بهار و نوبت دوم در آذرماه) اجرا شد و پرونده آن به طور کامل بسته شده است. اکثر دریافت‌کنندگان این تسهیلات در حال حاضر در مراحل پایانی پرداخت اقساط خود هستند یا اقساط آن‌ها به اتمام رسیده است. مراقب کلاهبرداری‌های اینترنتی با این عنوان باشید.

فاز اول وام کرونا در اردیبهشت ۱۳۹۹ به تمامی خانوارهای یارانه‌بگیر که متقاضی بودند پرداخت شد و حدود ۲۱ میلیون خانوار را شامل گردید. اما فاز دوم که در آذر ۱۳۹۹ اجرایی شد، هدفمندتر بود و تنها به خانوارهایی تعلق گرفت که فاقد درآمد ثابت (مانند کارمندان دولت یا بازنشستگان) بودند و در مناطق با وضعیت قرمز کرونا سکونت داشتند. در فاز دوم حدود ۷ میلیون خانوار شناسایی و این تسهیلات را دریافت کردند.

شرط اصلی برای دریافت این وام در نوبت اول، سرپرست خانوار بودن و دریافت یارانه نقدی بود. در نوبت دوم، علاوه بر این شروط، متقاضیان نباید دارای درآمد ثابت ماهانه می‌بودند. افرادی که بیمه‌پرداز اجباری نبودند یا حکم حقوقی دولتی نداشتند در اولویت فاز دوم قرار گرفتند. همچنین داشتن یک سیم‌کارت فعال به نام شخص سرپرست خانوار برای ارسال پیامک درخواست، از الزامات فنی و قانونی ثبت‌نام در هر دو مرحله محسوب می‌شد.

خیر، مبنای شناسایی افراد برای واریز وام یک میلیون تومانی کرونا، لیست یارانه‌بگیران سازمان هدفمندی یارانه‌ها بود. از آنجایی که بازپرداخت اقساط این وام از طریق کسر از مبلغ یارانه نقدی انجام می‌شد، افرادی که به هر دلیل یارانه آن‌ها قطع شده بود یا در لیست یارانه‌بگیران نبودند، امکان دریافت این تسهیلات را نداشتند؛ زیرا سازوکاری برای بازپرداخت اقساط آن‌ها از سوی دولت پیش‌بینی نشده بود.

وام یک میلیون تومانی کرونا به صورت وجه نقد مستقیم به حساب بانکی سرپرست خانوار که یارانه نقدی به آن واریز می‌شد، انتقال یافت. برخلاف برخی طرح‌های حمایتی دیگر که محدود به خرید کالا از فروشگاه‌های خاص بودند، این وام کاملاً نقد بود و سرپرست خانوار اختیار داشت آن را برای هر منظوری اعم از پرداخت اجاره، خرید مایحتاج یا هزینه‌های درمانی هزینه کند. هیچ محدودیتی در برداشت نقدی این مبلغ وجود نداشت.

تعیین مبلغ یک میلیون تومان بر اساس محاسبات بودجه‌ای دولت در سال ۱۳۹۹ و با توجه به تعداد بالای خانوارهای یارانه‌بگیر (بیش از ۲۳ میلیون خانوار) انجام شد. دولت با تخصیص منابعی بالغ بر ۲۵ هزار میلیارد تومان، سعی کرد مبلغی را به عنوان کمک‌هزینه فوری در اختیار مردم قرار دهد که هم برای دولت قابل تامین باشد و هم بازپرداخت اقساط آن فشار مالی سنگینی به بودجه ماهانه خانوارها وارد نکند.

دریافت این وام تنها برای افرادی ممکن بود که به عنوان «سرپرست خانوار» در سامانه رفاهی ثبت شده بودند. بنابراین، افراد مجرد تنها در صورتی که به صورت مستقل یارانه دریافت می‌کردند و به عنوان یک خانوار تک‌نفره شناخته می‌شدند، حق ثبت‌نام داشتند. در غیر این صورت، وام به سرپرست خانواده‌ای که فرد مجرد زیرمجموعه آن بود تعلق می‌گرفت و مبلغ وام نیز به ازای هر خانوار ثابت (یک میلیون تومان) بود، نه به ازای هر فرد.

تنها روش رسمی و معتبر برای ثبت‌نام، ارسال کد ملی سرپرست خانوار به سرشماره ۶۳۶۹ بود. متقاضیان باید کد ملی خود را بدون هیچ حرف یا علامت اضافه‌ای و صرفاً با اعداد انگلیسی یا فارسی به این شماره پیامک می‌کردند. پس از ارسال، پیامکی مبنی بر تایید دریافت درخواست برای کاربر ارسال می‌شد. این روش به دلیل جلوگیری از تجمع در بانک‌ها و کافی‌نت‌ها در دوران اوج کرونا توسط وزارت رفاه طراحی شده بود.

سرشماره ۶۳۶۹ متعلق به مرکز پاسخگویی و اطلاع‌رسانی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی است. در طرح وام کرونا، این سرشماره به عنوان درگاه ورودی داده‌ها عمل می‌کرد. وظیفه این سامانه، تطبیق کد ملی ارسالی با شماره تلفن همراه فرستنده بود تا اطمینان حاصل شود که درخواست حتماً از سوی سرپرست قانونی خانوار ارسال شده است. این سیستم هوشمند مانع از ثبت‌نام‌های غیرمجاز توسط افراد دیگر برای یک خانوار می‌شد.

الزام به داشتن سیم‌کارت به نام سرپرست خانوار یک تدبیر امنیتی و حقوقی بود. از آنجایی که واریز وام و کسر اقساط تبعات مالی برای سرپرست داشت، دولت باید اطمینان حاصل می‌کرد که رضایت شخص سرپرست وجود دارد. طبق قوانین بانکی و امنیتی، ارسال پیامک از سیم‌کارتی که مالکیت آن با کد ملی متقاضی تطبیق دارد، به منزله امضای دیجیتال و تاییدیه رسمی فرد برای دریافت تسهیلات و پذیرش شرایط بازپرداخت تلقی می‌شد.

فرآیند بررسی و واریز معمولاً بین یک تا دو هفته زمان می‌برد. پس از ارسال پیامک، لیست کد ملی‌ها توسط وزارت رفاه غربالگری شده و به سازمان هدفمندی یارانه‌ها و سپس به بانک‌های عامل ارسال می‌شد. در نوبت اول، واریزها معمولاً در روزهای پنجشنبه هر هفته انجام می‌گرفت. به طور کلی، از زمان اتمام مهلت ثبت‌نام تا واریز به حساب آخرین گروه از متقاضیان، حدود ۱۰ روز کاری زمان صرف می‌شد.

خیر، یکی از ویژگی‌های بارز وام یک میلیون تومانی کرونا، حذف کامل مراجعات حضوری بود. با توجه به شرایط بهداشتی و ضرورت فاصله‌گذاری اجتماعی، تمام مراحل از ثبت درخواست تا تایید و واریز به صورت کاملاً الکترونیکی و غیرحضوری انجام شد. متقاضیان حتی نیازی به مراجعه به عابربانک برای تایید حساب نداشتند و مبلغ به همان حسابی که یارانه واریز می‌شد، منتقل گشت. این مدل ثبت‌نام در نوع خود اولین تجربه گسترده دولت الکترونیک بود.

در زمان اجرای طرح، افرادی که سیم‌کارت به نام خود نداشتند ملزم شدند تا با مراجعه به مراکز اپراتورهای تلفن همراه (همراه اول، ایرانسل یا رایتل)، یک سیم‌کارت جدید به نام سرپرست تهیه کنند. دولت برای تسهیل این امر، از اپراتورها خواست تا توزیع سیم‌کارت‌های رایگان یا ارزان‌قیمت را تسریع کنند. بدون داشتن سیم‌کارت به نام شخص سرپرست، عملاً امکان ثبت‌نام در سامانه ۶۳۶۹ وجود نداشت و هیچ راه جایگزین دیگری هم معرفی نشد.

اطلاع‌رسانی عمدتاً از طریق پیامک انجام می‌شد. پس از ارسال کد ملی، پیامکی با محتوای «پیامک شما دریافت شد» ارسال می‌شد. در صورتی که فرد واجد شرایط بود، پیامک نهایی شامل زمان تقریبی واریز ارسال می‌گشت. همچنین سرپرستان می‌توانستند با بررسی موجودی حساب یارانه خود در تاریخ‌های اعلام شده، از واریز وام اطمینان حاصل کنند. در صورت عدم واریز، وزارت رفاه سامانه‌ای را برای ثبت اعتراضات در سایت hemayat.mcls.gov.ir پیش‌بینی کرده بود.

فرآیند انصراف بسیار دشوار بود زیرا سیستم به گونه‌ای طراحی شده بود که بلافاصله پس از تایید کد ملی، لیست را برای واریز نهایی می‌بست. با این حال، وزارت رفاه اعلام کرده بود افرادی که به اشتباه پیامک داده‌اند یا پشیمان شده‌اند، می‌توانند با ارسال عدد مشخصی (که در مقاطع مختلف تغییر می‌کرد) انصراف خود را اعلام کنند. اما در عمل، به دلیل سرعت بالای پردازش داده‌ها، اکثر افرادی که پیامک تایید را دریافت کرده بودند، وام به حسابشان واریز شد.

عدم دریافت وام علی‌رغم ارسال پیامک معمولاً به سه دلیل فنی رخ می‌داد: ۱. عدم تطابق کد ملی با مالکیت سیم‌کارت (سیم‌کارت به نام همسر یا فرزند بود). ۲. اشتباه در تایپ کد ملی یا ارسال کاراکترهای غیرعددی. ۳. مسدود بودن حساب بانکی یارانه یا وجود مشکلات در شماره شبا. در برخی موارد نیز ترافیک بالای شبکه در لحظه ارسال باعث می‌شد پیامک به سرشماره ۶۳۶۹ نرسد و در نتیجه درخواستی ثبت نشود.

در زمان اجرای طرح، اگر کاربر با خطای ارسال (Failed) مواجه می‌شد، توصیه می‌شد که ابتدا اعتبار سیم‌کارت خود را چک کند (برای سیم‌کارت‌های اعتباری) و سپس در ساعات کم‌ترافیک (مانند نیمه‌شب یا اوایل صبح) مجدداً اقدام کند. همچنین پاک کردن حافظه پیامک‌ها و ری‌استارت کردن گوشی در برخی موارد مشکل عدم ارسال را حل می‌کرد. وزارت رفاه تاکید داشت که متقاضیان فقط یک بار پیامک بفرستند و از ارسال مکرر که باعث اختلال در سامانه می‌شد خودداری کنند.

خیر، دولت صراحتاً اعلام کرده بود که هیچ اپلیکیشن موبایلی برای ثبت‌نام وام کرونا وجود ندارد. تنها راه ارتباطی، سرشماره پیامکی ۶۳۶۹ بود. بسیاری از اپلیکیشن‌هایی که در آن زمان با نام «ثبت‌نام وام کرونا» منتشر شدند، بدافزارهایی بودند که قصد سرقت اطلاعات بانکی یا شخصی کاربران را داشتند. متاسفانه برخی کاربران با نصب این برنامه‌ها و وارد کردن اطلاعات حساس، دچار خسارات مالی شدند. همیشه باید برای این امور صرفاً از درگاه‌های رسمی دولتی استفاده کرد.

سامانه hemayat.mcls.gov.ir به عنوان پایگاه داده مرکزی برای بررسی وضعیت اقتصادی خانوارها عمل می‌کرد. از نظر فنی، وقتی فردی کد ملی خود را پیامک می‌کرد، سیستم ۶۳۶۹ استعلامی از سامانه حمایت می‌گرفت تا وضعیت یارانه‌بگیر بودن و دهک‌بندی فرد را مشخص کند. در فاز دوم وام کرونا، این سامانه نقش حیاتی‌تری داشت زیرا باید فاقد درآمد ثابت بودن افراد را از طریق تقاطع‌گیری با داده‌های سازمان تامین اجتماعی و صندوق‌های بازنشستگی احراز می‌کرد.

لزوماً خیر. به دلیل حجم عظیم پیامک‌های ارسالی (بیش از ۲۰ میلیون در چند روز)، گاهی اوقات سیستم پاسخگویی خودکار دچار تاخیر می‌شد یا پیامک تایید به دست متقاضی نمی‌رسید. وزارت رفاه اعلام کرده بود که ملاک نهایی، دریافت پیامک توسط سرشماره ۶۳۶۹ است و نه لزوماً ارسال پاسخ تایید. بسیاری از افراد بدون دریافت پیامک تایید، وام را در موعد مقرر دریافت کردند. با این حال، عدم دریافت پاسخ باعث نگرانی و تکرار ارسال توسط بسیاری از کاربران شده بود.

بله، از نظر فنی سیستم بر اساس آخرین لیست ارسالی از سوی سازمان هدفمندی یارانه‌ها عمل می‌کرد. اگر در فاصله بین ثبت‌نام پیامکی و زمان واریز، سرپرست خانوار تغییر می‌کرد (مثلاً به دلیل فوت یا تفکیک یارانه)، احتمال بروز خطا در واریز بسیار بالا بود. در این موارد، معمولاً واریز وام به تعویق می‌افتاد تا وضعیت حساب جدید در سیستم بانکی تثبیت شود. در برخی موارد نیز وام به حساب سرپرست قبلی واریز می‌شد که مشکلات حقوقی بعدی را در پی داشت.

این یک تنظیم امنیتی در برخی گوشی‌های اندرویدی است که ارسال پیامک به سرشماره‌های دارای هزینه (Premium SMS) را مسدود می‌کند. کاربران برای حل این مشکل فنی باید به تنظیمات پیامک (SMS Settings) رفته و در بخش دسترسی‌های ویژه، گزینه «Allow always» را برای ارسال به سرشماره‌های کوتاه فعال می‌کردند. این مسئله باعث شد بسیاری از متقاضیان تصور کنند سامانه ۶۳۶۹ قطع است، در حالی که مشکل از تنظیمات داخلی تلفن همراه خودشان بود.

خیر، سیستم احراز هویت وام کرونا به شدت بر پایه شماره تلفن‌های همراه اپراتورهای داخلی (همراه اول، ایرانسل، رایتل) بنا شده بود. شماره‌های مجازی به دلیل عدم امکان تطبیق با کد ملی در پایگاه داده‌های سازمان تنظیم مقررات، به هیچ وجه مورد قبول نبودند. همچنین شماره‌های تلفن ثابت نیز قابلیت ارسال پیامک به سرشماره ۶۳۶۹ را به گونه‌ای که سیستم بتواند هویت مالک را تایید کند، نداشتند. این محدودیت برای جلوگیری از سوءاستفاده‌های احتمالی وضع شده بود.

این وام با نرخ کارمزد ۴ درصد به صورت قرض‌الحسنه ارائه شد. در واقع، دولت سودی بابت این وام دریافت نکرد و این ۴ درصد صرفاً جهت پوشش هزینه‌های عملیاتی بانک‌ها و فرآیندهای اداری کسر شد. به همین دلیل، این تسهیلات یکی از ارزان‌ترین وام‌های تاریخ شبکه بانکی ایران برای عموم مردم محسوب می‌شود. کل مبلغی که متقاضی باید در نهایت بازپرداخت می‌کرد، یک میلیون و چهل هزار تومان بود که طی اقساط طولانی‌مدت مستهلک می‌شد.

تعداد اقساط وام یک میلیون تومانی کرونا ۳۰ قسط ماهانه تعیین شد. مبلغ هر قسط حدود ۳۵ هزار و ۱۰۰ تومان بود. این مبلغ به گونه‌ای محاسبه شده بود که با کسر از یارانه نقدی ۴۵ هزار و ۵۰۰ تومانی آن زمان، همچنان مبلغی (حدود ۱۰ هزار تومان) برای خانوار باقی بماند. بازپرداخت اقساط فاز اول از تیرماه ۱۳۹۹ آغاز شد و به مدت دو سال و نیم ادامه یافت تا کل مبلغ وام و کارمزد آن تسویه شود.

خیر، روش بازپرداخت کاملاً خودکار و هوشمند طراحی شده بود. اقساط وام به صورت مستقیم از محل یارانه نقدی ماهانه خانوار کسر می‌شد. یعنی سازمان هدفمندی یارانه‌ها قبل از واریز یارانه به حساب افراد، مبلغ قسط را کسر و به بانک عامل پرداخت می‌کرد. این روش باعث شد که هیچ‌گونه جریمه دیرکردی به دلیل فراموشی در پرداخت قسط به مردم تعلق نگیرد و فرآیند تسویه حساب بدون نیاز به هیچ اقدام حضوری انجام شود.

برای خانوارهایی که هم در فاز اول و هم در فاز دوم واجد شرایط شناخته شده و دو وام یک میلیون تومانی دریافت کرده بودند، دو قسط مجزا از یارانه آن‌ها کسر می‌شد. یعنی به جای ۳۵ هزار تومان، حدود ۷۰ هزار تومان از مجموع یارانه نقدی و یارانه معیشتی آن‌ها کسر می‌گشت. در مواردی که مبلغ یارانه نقدی برای پوشش اقساط کافی نبود، مابقی مبلغ از حساب یارانه معیشتی (بنزین) که در آن زمان پرداخت می‌شد، برداشت می‌گردید.

در دستورالعمل‌های اولیه، سازوکاری برای تسویه زودتر از موعد به صورت سیستمی تعریف نشده بود، زیرا کل فرآیند بر پایه کسر از یارانه بود. با این حال، برخی بانک‌های عامل اعلام کردند که افراد می‌توانند با مراجعه حضوری و واریز نقدی مانده بدهی، وام خود را تسویه کنند. اما به دلیل مبلغ پایین اقساط و نرخ کارمزد بسیار کم، اکثر قریب به اتفاق مردم ترجیح دادند که اجازه دهند اقساط به صورت ماهانه و خودکار از یارانه‌شان کسر شود.

اگر به هر دلیلی (مانند قرار گرفتن در دهک دهم یا تغییرات ساختار خانوار) یارانه نقدی یک فرد قطع می‌شد، بدهی وام کرونا کماکان بر ذمه سرپرست خانوار باقی می‌ماند. در چنین شرایطی، بانک عامل حق داشت مبلغ اقساط را از سایر حساب‌های بانکی فرد که در آن بانک موجود بود برداشت کند یا در صورت عدم موجودی، نام فرد را به عنوان بدحساب در سامانه اعتبارسنجی بانک مرکزی ثبت نماید تا زمانی که بدهی تسویه شود.

خیر، با توجه به اینکه اقساط مستقیماً توسط دولت از منبع یارانه کسر می‌شد، عملاً مفهوم «دیرکرد» برای متقاضی معنا نداشت. دولت متعهد شده بود که اقساط را در زمان واریز یارانه بردارد. بنابراین، حتی اگر واریز یارانه توسط دولت با تاخیر مواجه می‌شد، جریمه‌ای متوجه مردم نبود. این یکی از مزایای بزرگ این طرح بود که بار مسئولیت پیگیری پرداخت قسط را از دوش شهروندان برداشته و به سیستم بین‌بانکی و دولتی منتقل کرده بود.

خیر، مبلغ یک میلیون تومان به صورت کامل و بدون کسر هیچ‌گونه وجهی تحت عنوان مالیات، کارمزد بانکی اولیه یا هزینه‌های اداری به حساب سرپرستان واریز شد. تنها هزینه غیرمستقیم، همان کارمزد ۴ درصدی بود که در طول ۳۰ ماه و در قالب اقساط خرد از یارانه کسر می‌شد. دولت تمام هزینه‌های جانبی انتقال وجه و بررسی پرونده‌ها را خود بر عهده گرفته بود تا تمام مبلغ وام به دست مصرف‌کننده نهایی برسد.

از منظر حقوقی، ارسال کد ملی از سیم‌کارتی که به نام سرپرست خانوار است، به منزله «قبول ایجاب» در یک قرارداد بانکی تلقی شد. طبق قانون تجارت الکترونیک ایران، این اقدام یک امضای دیجیتال ساده محسوب می‌شود که به بانک اجازه می‌دهد قرارداد تسهیلات را منعقد و اقساط را از حساب یارانه کسر کند. با این روش، نیاز به امضای فیزیکی قرارداد و ضامن که در وام‌های عادی الزامی است، با استناد به مصوبات ستاد ملی کرونا مرتفع گردید.

خیر، طبق بخشنامه صریح بانک مرکزی و مصوبه ستاد ملی مقابله با کرونا، بانک‌های عامل به هیچ عنوان حق نداشتند مبلغ وام یک میلیون تومانی را بابت بدهی‌های قبلی، چک برگشتی یا اقساط معوقه سایر وام‌های مشتری کسر یا مسدود کنند. این مبلغ به عنوان یک کمک معیشتی اضطراری تلقی می‌شد و باید به طور کامل در اختیار سرپرست خانوار قرار می‌گرفت. در صورت تخلف بانک، مشتری حق شکایت به بازرسی بانک مرکزی را داشت.

پس از فوت سرپرست خانوار، یارانه وی قطع و پس از مدتی به حساب سرپرست جدید (معمولاً همسر یا فرزند ارشد) واریز می‌شود. از نظر قانونی، بدهی وام به سرپرست جدید منتقل می‌شد و اقساط باقی‌مانده از یارانه جدید کسر می‌گشت. در واقع، این وام به «خانوار» تعلق گرفته بود و تا زمانی که خانوار تحت هر سرپرستی یارانه دریافت می‌کرد، بازپرداخت اقساط ادامه می‌یافت. تنها در صورت حذف کامل خانوار از لیست یارانه‌بگیران، فرآیند کسر قسط متوقف می‌شد.

خیر، دریافت وام کرونا یک طرح حمایتی عمومی بود و به عنوان یک امتیاز منفی یا محدودیت در پرونده اعتباری افراد ثبت نمی‌شد. متقاضیان می‌توانستند همزمان با این وام، برای دریافت وام‌های ازدواج، مسکن یا سایر تسهیلات بانکی اقدام کنند. تنها شرط این بود که فرد به دلیل عدم پرداخت اقساط سایر وام‌ها، در لیست سیاه بانک مرکزی نباشد (هرچند که برای خود وام کرونا، حتی بدحسابی بانکی هم مانع دریافت نشد).

این افراد حق داشتند اعتراض خود را در سامانه «حمایت» ثبت کنند. از نظر قانونی، اگر فردی تمام شرایط (سرپرست بودن، داشتن سیم‌کارت به نام و ارسال پیامک در موعد مقرر) را دارا بود اما وام را دریافت نکرد، دولت موظف به بررسی مجدد بود. در بسیاری از موارد پس از بررسی اعتراضات در کمیته‌های امداد یا بهزیستی، مشخص شد که خطای سیستمی رخ داده و در نوبت‌های اصلاحی، مبلغ وام به حساب این افراد واریز گردید.

خیر، از نظر قانونی و شرعی، واریز وام و کسر قسط نیاز به اذن و اجازه وام‌گیرنده داشت. به همین دلیل بود که مرحله ارسال پیامک طراحی شد. ارسال پیامک کد ملی به ۶۳۶۹ در واقع «درخواست رسمی» و «اجازه کتبی الکترونیکی» فرد برای دریافت تسهیلات بود. دولت به خانوارهایی که پیامک ارسال نکردند، هیچ وامی واریز نکرد، حتی اگر به شدت به آن نیاز داشتند؛ زیرا بدون اجازه آن‌ها، کسر اقساط از یارانه فاقد وجاهت قانونی بود.

مسئولیت کامل حفاظت از کدهای ملی و شماره‌های تماس متقاضیان بر عهده وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و مرکز آمار ایران بود. این داده‌ها طبق قانون صیانت از داده‌های دولتی، محرمانه تلقی شده و صرفاً برای تقاطع‌گیری با سیستم‌های بانکی و رفاهی استفاده شد. پس از پایان طرح، این بانک اطلاعاتی برای شناسایی دهک‌های درآمدی و به‌روزرسانی پایگاه اطلاعات رفاهی ایرانیان مورد بهره‌برداری قرار گرفت تا در طرح‌های حمایتی بعدی استفاده شود.

بله، در صورتی که فردی بدون اطلاع سرپرست خانوار و با استفاده از سیم‌کارتی که به نام او تهیه کرده بود، اقدام به ثبت‌نام می‌کرد، سرپرست حق داشت تحت عنوان «سوءاستفاده از هویت» یا «کلاهبرداری رایانه‌ای» در دادسرای جرایم رایانه‌ای شکایت کند. پلیس فتا نیز در آن زمان هشدارهای زیادی درباره مراقبت از سیم‌کارت‌ها و کدهای ملی صادر کرد تا از ثبت‌نام‌های ناخواسته که منجر به کسر از یارانه مردم می‌شد، جلوگیری کند.