حداقل حقوق کارگران در سال 1400 + جزئیات افزایش 39 درصدی

بر اساس مصوبه شورای عالی کار، حداقل دستمزد پایه برای کارگران مشمول قانون کار در سال 1400 با افزایش 39 درصدی نسبت به سال گذشته، مبلغ 26,554,950 ریال (معادل دو میلیون و 655 هزار و 495 تومان) برای یک ماه 30 روزه تعیین شد. این رقم صرفاً پایه حقوق است و مزایای جانبی نظیر بن کارگری، حق مسکن و حق اولاد به صورت جداگانه به این مبلغ افزوده می‌شود تا مجموع دریافتی نهایی شکل بگیرد.

برای کارگرانی که پایه حقوق آن‌ها در سال 1399 بیش از حداقل دستمزد بوده است (سایر سطوح مزدی)، افزایش حقوق به صورت ترکیبی محاسبه می‌شود. این افزایش شامل 26 درصد رشد نسبت به پایه حقوق سال قبل به علاوه مبلغ ثابت 82,785 ریال به صورت روزانه (معادل 2,483,550 ریال ماهانه) است. این فرمول تضمین می‌کند که عدالت مزدی برای نیروهای باسابقه و متخصص نیز تا حدودی رعایت شود.

کمک‌هزینه اقلام مصرفی خانوار که در عرف بازار کار به عنوان «بن کارگری» شناخته می‌شود، در سال 1400 با افزایش قابل توجهی همراه بود. طبق مصوبه رسمی، این مبلغ برای تمامی کارگران (اعم از مجرد یا متأهل) ماهیانه 6,000,000 ریال (600 هزار تومان) تعیین شده است. کارفرمایان موظف هستند این مبلغ را به صورت نقدی در فیش حقوقی ماهانه کارگران درج و پرداخت نمایند.

حق مسکن تنها ردیف حقوقی است که علاوه بر تصویب در شورای عالی کار، نیاز به تایید نهایی هیئت وزیران دارد. برای سال 1400، این مبلغ با افزایش مواجه شد و به 4,500,000 ریال (450 هزار تومان) رسید. لازم به ذکر است که در ماه‌های ابتدایی سال ممکن است با تاخیر در تصویب دولت مواجه شود، اما پس از ابلاغ، مابه‌التفاوت آن از ابتدای فروردین ماه برای کارگران قابل محاسبه و دریافت است.

حق اولاد یا کمک‌هزینه عائله‌مندی معادل سه برابر حداقل دستمزد روزانه برای هر فرزند است. با توجه به اینکه حداقل دستمزد روزانه در سال 1400 مبلغ 885,165 ریال تعیین شده، حق اولاد برای هر فرزند معادل 2,655,495 ریال خواهد بود. این مبلغ برای کارگرانی که دارای سابقه پرداخت حق بیمه (حداقل 720 روز) هستند، بدون محدودیت در تعداد فرزندان (طبق اصلاحات جدید قانون) پرداخت می‌گردد.

بله، تمامی کارگران مشمول قانون کار، اعم از اینکه قرارداد آن‌ها رسمی، پیمانی، موقت، فصلی یا حتی شفاهی باشد، مشمول مصوبات شورای عالی کار هستند. هیچ کارفرمایی اجازه ندارد حقوقی کمتر از حداقل‌های قانونی تعیین شده برای سال 1400 پرداخت کند. این قانون برای تمامی بخش‌های خصوصی، تعاونی و دولتی (در بخش کارگری) لازم‌الاجرا است و تخطی از آن پیگرد قانونی در مراجع حل اختلاف کار را به دنبال دارد.

برای محاسبات دقیق حقوق در ماه‌های 29، 30 یا 31 روزه، مبنای اصلی «دستمزد روزانه» است. در سال 1400، حداقل دستمزد روزانه مبلغ 885,165 ریال تعیین شده است. برای محاسبه حقوق ماهانه، این عدد در تعداد روزهای ماه ضرب می‌شود. به عنوان مثال در ماه‌های 31 روزه نیمه اول سال، پایه حقوق کارگر از ضرب این عدد در 31 به دست می‌آید که اندکی بیشتر از ماه 30 روزه خواهد بود.

حداقل مزد صرفاً رقم پایه (26,554,950 ریال) است که مبنای محاسبه اضافه کار و حق بیمه قرار می‌گیرد. اما «مجموع دریافتی» شامل این رقم پایه به اضافه بن کارگری (600 هزار تومان)، حق مسکن (450 هزار تومان) و در صورت وجود، حق اولاد و پایه سنوات است. بنابراین یک کارگر مجرد بدون سابقه در سال 1400، مجموعاً حدود 37,054,950 ریال دریافتی ناخالص (قبل از کسر بیمه) خواهد داشت.

بله، کارگران پاره‌وقت یا کسانی که کمتر از ساعات قانونی (44 ساعت در هفته) کار می‌کنند، به نسبت ساعات کارکرد خود مشمول این افزایش هستند. مزد این افراد نباید از مزد ساعتی که از تقسیم حداقل دستمزد روزانه بر 7.33 به دست می‌آید، کمتر باشد. تمامی مزایای جانبی مثل بن و مسکن نیز باید به نسبت ساعات کارکرد به آن‌ها پرداخت شود. این موضوع صراحتاً در ماده 39 قانون کار ذکر شده است.

پس از توافق نمایندگان کارگری، کارفرمایی و دولت در شورای عالی کار، بخشنامه توسط وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی امضا و به تمامی واحدهای تولیدی و خدماتی ابلاغ می‌شود. این بخشنامه معمولاً در اواخر اسفندماه صادر می‌گردد تا کارفرمایان فرصت داشته باشند سیستم‌های حسابداری و صدور فیش حقوقی خود را برای پرداخت اولین حقوق سال جدید در فروردین ماه 1400 بر اساس نرخ‌های جدید آماده‌سازی کنند.

در صورتی که کارفرما از پرداخت حداقل حقوق قانونی سر باز زند، کارگر می‌تواند با مراجعه به اداره کار محل اشتغال، شکایت خود را ثبت کند. فرآیند به این صورت است که ابتدا در سامانه جامع روابط کار ثبت‌نام کرده و سپس دادخواست مطالبه مابه‌التفاوت حقوق را ارائه می‌دهد. مراجع حل اختلاف پس از بررسی مدارک، کارفرما را ملزم به پرداخت تمامی معوقات بر اساس نرخ مصوب سال 1400 به همراه جریمه‌های احتمالی خواهند کرد.

در سیستم حقوق و دستمزد ایران، دستمزد ماهانه بر اساس تعداد روزهای واقعی ماه محاسبه می‌شود. برای 6 ماه اول سال 1400 که ماه‌ها 31 روزه هستند، باید دستمزد روزانه (885,165 ریال) در عدد 31 ضرب شود. این یعنی پایه حقوق در نیمه اول سال مبلغ 27,440,115 ریال خواهد بود. اشتباه رایج بسیاری از حسابداران، در نظر گرفتن رقم ثابت 30 روزه برای تمام ماه‌های سال است که باعث تضییع حق کارگر در نیمه اول سال می‌شود.

حق مسکن تنها بخشی از بسته مزدی است که شورای عالی کار فقط پیشنهاد دهنده آن است. پس از پیشنهاد مبلغ 450 هزار تومان توسط شورا در اسفند 99، این مصوبه به هیئت دولت ارسال شد. پس از بررسی در کمیسیون‌های اقتصادی دولت، در نهایت به تصویب رسید و ابلاغ شد. به دلیل زمان‌بر بودن این پروسه، معمولاً مابه‌التفاوت حق مسکن ماه‌های فروردین و اردیبهشت در ماه‌های بعدی به حساب کارگران واریز می‌گردد.

کارگرانی که پیش از این مدارک فرزندان خود را به واحد حسابداری یا منابع انسانی ارائه داده‌اند، نیازی به اقدام مجدد ندارند و افزایش حق اولاد به صورت خودکار اعمال می‌شود. اما نیروهای جدید یا کسانی که به تازگی صاحب فرزند شده‌اند، باید شناسنامه فرزند را ارائه دهند. همچنین شرط داشتن 720 روز سابقه بیمه برای دریافت حق اولاد همچنان برقرار است که استعلام آن از طریق سامانه تامین اجتماعی توسط کارفرما انجام می‌شود.

اگر شرکتی اجرای بخشنامه جدید را با تاخیر (مثلاً از خرداد ماه) آغاز کند، موظف است تمام مابه‌التفاوت حقوق فروردین و اردیبهشت را محاسبه و در اولین لیست حقوقی تحت عنوان «معوقات» یا «بک‌پی» پرداخت نماید. این محاسبات باید شامل پایه حقوق، بن، مسکن و حق اولاد باشد. همچنین حق بیمه این معوقات نیز باید به صورت جداگانه محاسبه و به سازمان تامین اجتماعی پرداخت شود تا در سوابق بیمه‌ای کارگر خللی ایجاد نشود.

بله، عیدی و سنوات بر اساس آخرین حقوق دریافتی کارگر در پایان سال محاسبه می‌شوند. از آنجایی که پایه حقوق در سال 1400 به 26,554,950 ریال افزایش یافته، حداقل عیدی پایان سال 1400 (معادل دو برابر پایه حقوق) و حداکثر آن (معادل سه برابر پایه حقوق، مشروط به سقف قانونی) بر اساس این رقم جدید محاسبه خواهد شد. همچنین ذخیره سنوات برای هر سال کارکرد نیز معادل یک ماه آخرین پایه حقوق در سال 1400 خواهد بود.

در صورت جابجایی بین کارگاه‌های مختلف، کارفرمای جدید موظف است حقوق شما را بر اساس بخشنامه سال 1400 پرداخت کند. سابقه کار شما در کارگاه قبلی تاثیری بر پایه حقوق کارگاه جدید ندارد (مگر در موارد توافقی)، اما حق اولاد شما به شرط داشتن سابقه کلی بیمه باید پرداخت شود. همچنین اگر در کارگاه قبلی پایه سنوات دریافت می‌کردید، در کارگاه جدید پس از گذشت یک سال از زمان استخدام، مشمول دریافت پایه سنوات جدید خواهید شد.

بهترین راه، تطبیق ردیف‌های فیش حقوقی با ارقام رسمی است: پایه حقوق (2,655,495 تومان برای 30 روز)، بن (600 هزار تومان)، حق مسکن (450 هزار تومان) و حق اولاد (265,549 تومان برای هر فرزند). مجموع این اعداد منهای 7 درصد سهم بیمه کارگر و مالیات (در صورت عبور از سقف معافیت) باید با مبلغ واریزی به حساب شما همخوانی داشته باشد. استفاده از نرم‌افزارهای آنلاین محاسبه حقوق و دستمزد 1400 نیز می‌تواند به شما در این زمینه کمک کند.

برای محاسبه نرخ یک ساعت اضافه کاری، ابتدا باید مزد ماهانه را بر عدد 220 تقسیم کرد تا مزد یک ساعت کار عادی به دست آید. سپس این عدد را در 1.4 (40 درصد فوق‌العاده اضافه کاری) ضرب می‌کنیم. در سال 1400، برای کارگری که حداقل حقوق را دریافت می‌کند، نرخ هر ساعت اضافه کاری حدود 169,000 ریال خواهد بود. دقت کنید که مبنای محاسبه اضافه کاری، مجموع «پایه حقوق» و «پایه سنوات» است و بن یا حق مسکن در این محاسبه وارد نمی‌شوند.

پایه سنوات به کارگرانی تعلق می‌گیرد که بیش از یک سال در یک کارگاه سابقه کار داشته باشند یا یک سال از آخرین دریافت پایه سنوات آن‌ها گذشته باشد. در سال 1400، مبلغ پایه سنوات برای کارگران رسمی و غیررسمی مشمول قانون کار، ماهیانه 1,400,000 ریال (140 هزار تومان) تعیین شده است. این مبلغ به پایه حقوق اضافه شده و در محاسبه اضافه کاری، عیدی و سنوات پایان خدمت نیز تاثیرگذار است.

فوق‌العاده نوبت‌کاری بر اساس درصدی از حقوق پایه محاسبه می‌شود. برای شیفت‌های صبح و عصر 10 درصد، صبح و عصر و شب 15 درصد و برای شیفت‌های صبح و شب یا عصر و شب 22.5 درصد به حقوق پایه اضافه می‌شود. با توجه به پایه حقوق 26,554,950 ریالی در سال 1400، به عنوان مثال یک کارگر در شیفت چرخشی صبح، عصر و شب، مبلغ 3,983,242 ریال علاوه بر حقوق اصلی خود به عنوان فوق‌العاده نوبت‌کاری دریافت خواهد کرد.

حق بیمه مجموعاً 30 درصد حقوق و مزایای مشمول (شامل پایه مزد، بن و مسکن) است. 7 درصد سهم کارگر، 20 درصد سهم کارفرما و 3 درصد بیمه بیکاری (سهم کارفرما) می‌باشد. برای حداقل حقوق 1400 (بدون اولاد)، مجموع مبالغ مشمول بیمه حدود 37,054,950 ریال است که سهم بیمه کارگر حدود 2,593,846 ریال و سهم کل کارفرما (23 درصد) حدود 8,522,638 ریال خواهد بود. حق اولاد مشمول کسر بیمه نمی‌شود.

طبق قانون بودجه سال 1400، سقف معافیت مالیاتی حقوق ماهانه مبلغ 40,000,000 ریال (4 میلیون تومان) تعیین شده است. این بدان معناست که اکثر کارگرانی که حداقل حقوق و مزایا را دریافت می‌کنند (مانند کارگران مجرد یا با یک فرزند که دریافتی‌شان زیر 4 میلیون است)، از پرداخت مالیات بر درآمد حقوق معاف هستند. تنها افرادی که مجموع دریافتی مشمول مالیات آن‌ها از این رقم فراتر رود، طبق پلکان‌های قانونی ملزم به پرداخت مالیات خواهند بود.

برای به دست آوردن مزد ساعتی، طبق قانون کار باید مزد روزانه بر ساعت کار قانونی روزانه (7 ساعت و 20 دقیقه یا همان 7.33) تقسیم شود. با توجه به مزد روزانه 885,165 ریالی در سال 1400، مزد هر ساعت کار عادی مبلغ 120,759 ریال خواهد بود. این عدد مبنای محاسبات مهمی از جمله کسر کار، ماموریت و همچنین پایه اصلی برای محاسبه فوق‌العاده‌های مختلف از جمله اضافه کاری و شب‌کاری قرار می‌گیرد.

طبق ماده 58 قانون کار، برای هر ساعت کار در شب (از ساعت 22 تا 6 صبح) به کارگران غیرنوبتی 35 درصد اضافه بر مزد ساعت کار عادی تعلق می‌گیرد. با توجه به مزد ساعتی 120,759 ریالی در سال 1400، فوق‌العاده هر ساعت شب‌کاری مبلغ 42,265 ریال خواهد بود. بنابراین مجموع دریافتی برای یک ساعت کار در دل شب در سال 1400 مبلغ 163,024 ریال محاسبه می‌شود. لازم به ذکر است که این فوق‌العاده به کارگران نوبت‌کار تعلق نمی‌گیرد.

کار در روز جمعه، حتی اگر روز دیگری به عنوان تعطیل هفتگی در نظر گرفته شود، مشمول 40 درصد فوق‌العاده جمعه‌کاری بر اساس مزد روزانه است. در سال 1400، مبلغ فوق‌العاده جمعه‌کاری برای یک روز کامل مبلغ 354,066 ریال (40 درصد مزد روزانه 885,165 ریالی) خواهد بود. این مبلغ علاوه بر اصل مزد روزانه به کارگر پرداخت می‌شود. در واقع کسی که جمعه کار می‌کند و روز دیگری تعطیل است، برای آن روز 140 درصد مزد دریافت می‌کند.

یک کارگر مجرد که تازه استخدام شده و سابقه کار در آن کارگاه را ندارد، در سال 1400 مبالغ زیر را دریافت می‌کند: پایه حقوق (26,554,950 ریال)، بن کارگری (6,000,000 ریال) و حق مسکن (4,500,000 ریال). مجموع دریافتی ناخالص این فرد 37,054,950 ریال خواهد بود. پس از کسر 7 درصد سهم بیمه (حدود 2,593,846 ریال)، مبلغ خالص پرداختی به حساب وی حدود 34,461,104 ریال (3 میلیون و 446 هزار تومان) برای ماه‌های 30 روزه خواهد بود.

این کارگر علاوه بر پایه حقوق (26,554,950 ریال)، بن (6,000,000 ریال) و حق مسکن (4,500,000 ریال)، مبلغ 2,655,495 ریال بابت حق اولاد و 1,400,000 ریال بابت پایه سنوات دریافت می‌کند. مجموع دریافتی ناخالص وی 41,110,445 ریال خواهد بود. با کسر سهم بیمه از اقلام مشمول (پایه، سنوات، بن و مسکن)، خالص دریافتی این کارگر در سال 1400 حدود 38,400,000 ریال (3 میلیون و 840 هزار تومان) برآورد می‌شود.

کارفرما علاوه بر حقوق و مزایای پرداختی به کارگر، هزینه‌های جانبی دیگری نیز دارد. برای یک کارگر حداقل‌بگیر مجرد، کارفرما باید حدود 37,054,950 ریال حقوق و مزایا، به علاوه 23 درصد سهم بیمه کارفرما (8,522,638 ریال) پرداخت کند. همچنین با احتساب ذخیره سنوات ماهانه و ذخیره عیدی، هزینه واقعی کارفرما برای حفظ یک کارگر ساده در سال 1400 ماهانه حدود 52 تا 55 میلیون ریال (5.2 تا 5.5 میلیون تومان) تخمین زده می‌شود.

عیدی کارگران بر اساس ماده واحده قانون مربوط به تعیین عیدی و پاداش سالانه، معادل 60 روز آخرین مزد روزانه است، به شرطی که از 90 روز حداقل مزد روزانه مصوب فراتر نرود. برای سال 1400، حداقل عیدی مبلغ 53,109,900 ریال (5 میلیون و 310 هزار تومان) و حداکثر عیدی قانونی مبلغ 79,664,850 ریال (7 میلیون و 966 هزار تومان) خواهد بود. این مبلغ به کارگرانی که یک سال کامل کار کرده‌اند تعلق می‌گیرد.

حق اولاد هزینه‌ای است که مستقیماً توسط کارفرما به کارگر پرداخت می‌شود و برخلاف تصور برخی، از صندوق تامین اجتماعی پرداخت نمی‌گردد. در سال 1400، کارفرما بابت هر فرزند باید مبلغ 2,655,495 ریال پرداخت کند. برای کارگری با دو فرزند، این هزینه به 5,310,990 ریال می‌رسد. نکته مهم این است که این مبلغ مشمول کسر حق بیمه 30 درصد نمی‌شود، بنابراین هزینه اضافی بیمه‌ای برای کارفرما ایجاد نمی‌کند و مستقیماً به دست کارگر می‌رسد.

در سال 1400، طبق بخشنامه‌های سازمان امور مالیاتی، بن کارگری و حق مسکن جزو مزایای رفاهی و انگیزشی محسوب شده و از پرداخت مالیات معاف هستند. این یک مزیت برای کارگران است زیرا باعث می‌شود مجموع دریافتی آن‌ها دیرتر به سقف معافیت مالیاتی (4 میلیون تومان) برسد. بنابراین در محاسبات مالیاتی، فقط پایه حقوق و پایه سنوات (و اضافه کاری) مبنا قرار می‌گیرند و مبالغ بن و مسکن از جمع درآمد مشمول مالیات کسر می‌شوند.

حق سنوات یا پاداش پایان خدمت برای هر سال سابقه کار، معادل یک ماه آخرین حقوق پایه است. برای کارگری که در سال 1400 بازنشسته می‌شود یا قراردادش به اتمام می‌رسد، بابت یک سال کار در این سال، مبلغ 26,554,950 ریال سنوات تعلق می‌گیرد. اگر کارگر دارای پایه سنوات نیز باشد، مبلغ آن به پایه حقوق اضافه شده و سپس در محاسبه سنوات لحاظ می‌شود. این مبلغ معمولاً در هنگام تسویه حساب نهایی پرداخت می‌گردد.

طبق ماده 46 قانون کار، فوق‌العاده ماموریت نباید از مزد ثابت یا مزد مبنای روزانه کارگر کمتر باشد. همچنین هزینه رفت و برگشت به عهده کارفرماست. در سال 1400، حداقل مبلغ ماموریت روزانه برای کارگران حداقل‌بگیر، مبلغ 885,165 ریال است. یعنی کارگر بابت هر روز ماموریت، علاوه بر حقوق عادی خود، باید معادل یک روز حقوق پایه دیگر نیز دریافت کند. این مبلغ به عنوان جبران دوری از خانواده و سختی سفر پرداخت می‌شود.

ماده 41 قانون کار، شورای عالی کار را موظف می‌کند همه ساله میزان حداقل مزد را بر اساس دو معیار تعیین کند: اول، درصد تورم اعلامی از سوی بانک مرکزی و دوم، سبد معیشت یک خانوار متوسط (3.3 نفر). افزایش 39 درصدی در سال 1400 تلاشی برای نزدیک کردن پایه حقوق به عدد 26,554,950 ریال بود تا بخشی از شکاف هزینه‌های زندگی ناشی از تورم سال 1399 پوشش داده شود، هرچند همچنان با خط فقر فاصله داشت.

خیر، طبق ماده 8 قانون کار، هیچ توافقی (حتی کتبی و با رضایت کامل کارگر) که مزایایی کمتر از امتیازات مقرر در قانون کار برای کارگر در نظر بگیرد، نافذ نیست و اعتبار قانونی ندارد. اگر کارگری قراردادی را امضا کند که در آن حقوق 2 میلیون تومان ذکر شده باشد، این بند از قرارداد باطل است و کارگر می‌تواند در هر زمان برای دریافت مابه‌التفاوت خود تا سقف 2,655,495 تومان و سایر مزایا شکایت کند.

مناطق آزاد و ویژه اقتصادی دارای مقررات اشتغال خاص خود هستند، اما در مورد «حداقل دستمزد»، آن‌ها نیز تابع مصوبات شورای عالی کار و دولت می‌باشند. بنابراین کارفرمایان در این مناطق نیز ملزم به رعایت کف حقوق 26,554,950 ریالی و افزایش سایر سطوح مزدی هستند. تفاوت اصلی این مناطق در قوانین مربوط به اخراج، مرخصی و مراجع رسیدگی به شکایات است، نه در میزان حداقل دستمزد پایه سالانه.

بله، طبق بخشنامه شماره 253994 وزارت کار، از ابتدای سال 1392 هیچ تفاوتی بین کارگران قراردادی و رسمی در دریافت پایه سنوات وجود ندارد. تمامی کارگران مشمول قانون کار که یک سال از تاریخ استخدام آن‌ها در یک کارگاه گذشته باشد، مشمول دریافت پایه سنوات روزانه (در سال 1400 مبلغ 46,666 ریال روزانه) هستند. کارفرمایانی که به بهانه قرارداد موقت از پرداخت پایه سنوات خودداری می‌کنند، مرتکب تخلف قانونی شده‌اند.

طبق ماده 37 قانون کار، حقوق باید در فواصل زمانی منظم (ماهانه) و در روزهای غیرتعطیل پرداخت شود. تاخیر در پرداخت حقوق مصوب سال 1400، تخلف قانونی محسوب شده و در صورت شکایت کارگر، کارفرما علاوه بر الزام به پرداخت اصل حقوق، ممکن است به جریمه‌های نقدی موضوع ماده 174 قانون کار نیز محکوم شود. همچنین در صورت اثبات تعمد و تکرار، مجازات‌های سنگین‌تری برای واحد صنفی یا تولیدی در نظر گرفته خواهد شد.

بله، به طور سنتی افزایش حقوق بازنشستگان و مستمری‌بگیران سازمان تامین اجتماعی پیرو مصوبات شورای عالی کار است. برای سال 1400 نیز پس از تصویب افزایش 39 درصدی برای کارگران، این افزایش با جزئیات مشابه برای بازنشستگان حداقل‌بگیر اعمال شد. البته فرآیند اجرایی آن در سازمان تامین اجتماعی و تصویب در هیئت دولت معمولاً تا اردیبهشت ماه به طول می‌انجامد و مابه‌التفاوت ماه‌های قبل به صورت یکجا واریز می‌گردد.

مسئولیت کسر سهم کارگر (7 درصد) و واریز آن به همراه سهم کارفرما (23 درصد) به سازمان تامین اجتماعی، تماماً بر عهده کارفرماست (ماده 36 قانون تامین اجتماعی). کارفرما موظف است لیست بیمه را بر اساس مبالغ واقعی دستمزد سال 1400 تنظیم کند. اگر کارفرما حقوق واقعی را پرداخت کند اما لیست بیمه را بر اساس مبالغ کمتر رد کند، مرتکب جرم شده و کارگر می‌تواند برای اصلاح سوابق بیمه‌ای خود اقدام قانونی نماید.

خیر، حداقل دستمزد پایه (2,655,495 تومان) حتماً باید به صورت نقدی و به پول رایج کشور پرداخت شود. طبق ماده 34 و 35 قانون کار، مزد باید وجه نقد باشد. ارائه سبد کالا، بن خرید یا سایر مزایای غیرنقدی می‌تواند به عنوان «مزایای رفاهی افزون بر قانون» در نظر گرفته شود، اما نمی‌تواند جایگزین پایه حقوق مصوب سال 1400 یا بن کارگری نقدی شود. هرگونه اجبار کارگر به پذیرش کالا به جای مزد غیرقانونی است.