بهترین بازی های PS1 که بازسازی شده اند

تفاوت بنیادین در حجم تغییرات است. در یک 'ریمستر' مانند مجموعه Castlevania Requiem، کدهای اصلی بازی حفظ شده و تنها رزولوشن و بافت‌ها برای نمایشگرهای مدرن بهبود می‌یابند. اما در یک 'ریمیک' مانند Resident Evil 2، بازی از پایه با موتورهای گرافیکی مدرن (مثل RE Engine) دوباره ساخته می‌شود. این یعنی مدل‌سازی‌ها، سیستم مبارزات و حتی گاهی بخش‌هایی از داستان کاملاً تغییر کرده و مدرن می‌شوند تا با استانداردهای نسل نهم همخوانی داشته باشند.

لیست برترین‌ها شامل عناوینی است که توانسته‌اند روح نسخه اصلی را حفظ کنند. Final Fantasy VII Remake و نسخه Rebirth (عرضه شده در 2024) در صدر قرار دارند. همچنین Resident Evil 2 و 3 از کپ‌کام، Crash Bandicoot N. Sane Trilogy و Spyro Reignited Trilogy از موفق‌ترین نمونه‌ها هستند. این بازی‌ها نه تنها گرافیک را دگرگون کردند، بلکه مکانیزم‌های گیم‌پلی که در سال 1998 جذاب بودند اما اکنون خسته‌کننده هستند را کاملاً بازنگری کرده‌اند.

اسکوئر انیکس تصمیم گرفت دنیای وسیع این بازی را با جزئیات بی‌سابقه‌ای گسترش دهد. نسخه اصلی در سال 1997 محدودیت‌های سخت‌افزاری داشت، اما در پروژه ریمیک، بخش 'میدگار' که در نسخه اصلی تنها چند ساعت بود، به یک بازی کامل تبدیل شد. نسخه دوم یعنی Final Fantasy VII Rebirth که در سال 2024 عرضه شد، دنیای بیرون از شهر را پوشش می‌دهد. این رویکرد اجازه می‌دهد شخصیت‌پردازی‌ها عمیق‌تر و سیستم مبارزات ترکیبی (اکشن-نوبتی) به کمال برسد.

خیر، این یک باور اشتباه است. Doom (2016) و نسخه Eternal در واقع 'ریبوت' (Reboot) کل فرانچایز هستند و ریشه در نسخه PC سال 1993 دارند. نسخه‌ای که برای PS1 در سال 1995 عرضه شد، خود یک پورت از نسخه کامپیوتر بود. بازسازی‌های مدرن Doom از نظر داستانی و ساختاری مسیر کاملاً جدیدی را دنبال می‌کنند و نباید آن‌ها را بازسازی مستقیم نسخه کنسولی پلی‌استیشن 1 دانست.

برخلاف شایعات، این بازی هرگز یک 'بازسازی کامل' با گرافیک سه‌بعدی مدرن دریافت نکرده است. نسخه‌هایی که در حال حاضر برای کنسول‌های جدید در دسترس هستند (مانند مجموعه Castlevania Requiem)، در واقع ریمسترهای باکیفیت یا پورت‌های بهبود یافته هستند. گرافیک بازی همچنان همان پیکسل‌آرت کلاسیک است و تنها فیلترهای تصویری و پشتیبانی از تروفی به آن‌ها اضافه شده است. طرفداران همچنان منتظر یک ریمیک در سطح Resident Evil برای این اثر هستند.

بازی‌های ترسناک PS1 مانند Resident Evil و Silent Hill به دلیل محدودیت‌های فنی و دوربین ثابت، اتمسفر خاصی داشتند. بازسازی این عناوین به سازندگان اجازه می‌دهد با استفاده از نورپردازی واقع‌گرایانه، صدای سه‌بعدی و دوربین روی شانه، ترس را به سطحی برسانند که در دهه 90 غیرممکن بود. موفقیت تجاری خیره‌کننده Resident Evil 2 Remake با فروش بیش از 13.9 میلیون نسخه، ثابت کرد که پتانسیل تجاری این سبک در بازسازی‌ها بسیار بالا است.

به هیچ وجه. شرکت‌هایی مانند کپ‌کام و اسکوئر انیکس این بازی‌ها را به گونه‌ای طراحی می‌کنند که به عنوان یک اثر کاملاً جدید و مستقل برای نسل جوان شناخته شوند. برای مثال، کسی که هرگز PS1 نداشته، می‌تواند از گرافیک خیره‌کننده و داستان حماسی FFVII Rebirth لذت ببرد. نوستالژی تنها یک محرک برای فروش اولیه است، اما کیفیت فنی و گیم‌پلی مدرن باعث می‌شود این آثار در بازار رقابتی امروز دوام بیاورند.

سونی در بخش کلاسیک سرویس پلاس، عناوینی نظیر Syphon Filter، Tekken 2، Ape Escape و Resident Evil Director's Cut را ارائه می‌دهد. این بازی‌ها معمولاً ریمیک نیستند، بلکه نسخه‌های اصلی هستند که با قابلیت‌هایی مثل 'ذخیره در هر لحظه' (Save State) و 'بازگشت به عقب' (Rewind) بهینه‌سازی شده‌اند. این سرویس یکی از منابع اصلی درآمد سونی از آرشیو قدیمی خود در سال‌های 2023 و 2024 بوده است.

این فرآیند بسیار پیچیده است زیرا سازندگان نمی‌توانند از دارایی‌های (Assets) قدیمی استفاده کنند. در بازی‌هایی مثل Resident Evil 2، تمام محیط‌ها که قبلاً عکس‌های ثابت بودند، باید به صورت مدل‌های سه‌بعدی با جزئیات بالا طراحی شوند. تیم توسعه ابتدا نقشه‌های اصلی را تحلیل کرده و سپس با حفظ هندسه کلی، جزئیات بصری را اضافه می‌کند. این کار نیازمند هزاران ساعت مدل‌سازی و تست برخورد (Collision) است تا حس فضای قدیمی در محیط جدید حفظ شود.

این یکی از سخت‌ترین چالش‌هاست. استودیوها معمولاً 'نقاط کلیدی' (Key Moments) داستان و طراحی را حفظ می‌کنند اما مکانیزم‌های آزاردهنده را حذف می‌کنند. برای مثال در بازسازی Crash Bandicoot، فیزیک پرش‌ها دقیقاً مشابه نسخه اصلی تنظیم شد تا حس قدیمی حفظ شود، اما گرافیک به کلی دگرگون گشت. در مقابل، در Resident Evil 4 Remake، سیستم مبارزات کاملاً تغییر کرد تا با سرعت بازی‌های اکشن امروزی سازگار شود بدون اینکه اتمسفر ترسناک آسیب ببیند.

در دوران PS1، صداپیشگی‌ها اغلب آماتورگونه و با کیفیت پایین ضبط می‌شدند (مانند دیالوگ‌های معروف و مضحک Resident Evil 1). در بازسازی‌های مدرن، تمام دیالوگ‌ها توسط بازیگران حرفه‌ای و با تکنولوژی موشن‌کپچر (Motion Capture) دوباره ضبط می‌شوند. این کار باعث می‌شود شخصیت‌ها عمق عاطفی پیدا کنند. برای مثال در Final Fantasy VII Remake، اجرای بازیگران باعث شد تعامل بین کلود و اریث بسیار انسانی‌تر و تاثیرگذارتر از نسخه پیکسلی سال 1997 به نظر برسد.

در اکثر ریمیک‌های بزرگ، خیر. کدهای منبع بازی‌های PS1 معمولاً با زبان‌های برنامه‌نویسی قدیمی و برای سخت‌افزار محدود آن زمان نوشته شده‌اند که روی موتورهای امروزی مثل Unreal Engine 5 کارایی ندارند. سازندگان معمولاً از نسخه اصلی به عنوان یک 'مرجع بصری و ساختاری' استفاده می‌کنند و تمام کدها را از ابتدا می‌نویسند. البته در ریمسترها، کد اصلی حفظ شده و فقط لایه‌های گرافیکی جدید روی آن قرار می‌گیرد.

توسعه چنین پروژه‌هایی دست‌کم 4 تا 6 سال زمان نیاز دارد. برخلاف تصور عموم که فکر می‌کنند چون داستان آماده است کار سریع پیش می‌رود، طراحی دنیای باز (Open World) و سیستم‌های مبارزه پیچیده زمان‌بر است. برای Rebirth، تیم اسکوئر انیکس بلافاصله پس از عرضه نسخه اول در سال 2020 کار را به صورت جدی ادامه داد و حدود 4 سال زمان صرف ساخت یکی از وسیع‌ترین بازی‌های نسل نهم کرد.

انتقاد اصلی به حذف محتوا برمی‌گردد. در فرآیند بازسازی، گاهی سازندگان برای رسیدن به ضرب‌الاجل‌های زمانی یا تغییر دیدگاه هنری، بخش‌هایی از بازی اصلی را حذف می‌کنند. در Resident Evil 3 Remake، حذف منطقه 'برج ساعت' و کاهش نقش موجود 'نمسیس' باعث شد بازی بسیار کوتاه‌تر از حد انتظار باشد. این نشان می‌دهد که در فرآیند بازسازی، وفاداری به محتوای اصلی به اندازه بهبود گرافیکی برای طرفداران اهمیت دارد.

هوش مصنوعی عمدتاً در بخش 'AI Upscaling' برای ریمسترها استفاده می‌شود. ابزارهای هوش مصنوعی می‌توانند بافت‌های کم‌کیفیت و تار بازی‌های PS1 را تحلیل کرده و با بازسازی پیکسل‌های از دست رفته، آن‌ها را به کیفیت 4K برسانند. این تکنولوژی به استودیوهای کوچک اجازه می‌دهد با هزینه کمتر، بازی‌های کلاسیک را برای نمایشگرهای بزرگ بهینه کنند، هرچند در ریمیک‌های بزرگ، هنوز هنر دست طراحان حرف اول را می‌زند.

اکثر بازی‌های PS1 از دوربین ثابت (Fixed Camera) استفاده می‌کردند که امروزه برای بسیاری از بازیکنان دشوار است. در بازسازی‌ها، استاندارد معمول تغییر به دوربین 'روی شانه' (Over-the-shoulder) یا دوربین آزاد سه‌بعدی است. این تغییر نه تنها دید بهتری به بازیکن می‌دهد، بلکه باعث می‌شود طراحی مراحل نیز تغییر کند؛ زیرا حالا بازیکن می‌تواند گوشه و کنار محیط را ببیند که در نسخه اصلی مخفی یا غیرقابل دسترسی بود.

موتور RE Engine که ابتدا برای Resident Evil 7 ساخته شد، به دلیل بهینه‌سازی فوق‌العاده و توانایی رندر بافت‌های واقع‌گرایانه (Photogrammetry)، استاندارد جدیدی برای ریمیک‌ها تعریف کرد. این موتور اجازه می‌دهد چهره شخصیت‌ها با دقت مویرگی طراحی شود و نورپردازی‌های داینامیک، محیط‌های مرده و تاریک PS1 را به مکان‌هایی زنده و ترسناک تبدیل کند. کارایی بالای این موتور باعث شده تا بازی‌ها حتی روی کنسول‌های پایه نیز با نرخ فریم پایدار اجرا شوند.

بله، اکثر بازسازی‌های مدرن مانند Final Fantasy VII Rebirth و Resident Evil 4 دارای دو حالت گرافیکی هستند: حالت Performance که رزولوشن را کمی کاهش داده تا نرخ 60 فریم ثابت را ارائه دهد، و حالت Fidelity که بازی را با کیفیت 4K واقعی و نرخ 30 فریم اجرا می‌کند. برای بازی‌های اکشن و سریع، نرخ 60 فریم تجربه بسیار روان‌تری نسبت به نسخه اصلی PS1 که معمولاً روی 20 تا 30 فریم اجرا می‌شد، فراهم می‌کند.

در بازی‌هایی مانند بازسازی Resident Evil 2، صدای سه‌بعدی یک تغییر دهنده بازی است. در نسخه اصلی، صداها استریو و ساده بودند، اما در نسخه مدرن، شما می‌توانید صدای قدم‌های 'مستر ایکس' را دقیقاً از طبقه بالای سر خود یا پشت دیوار بشنوید. این ویژگی فنی که در PS5 با موتور Tempest تقویت شده، غوطه‌وری در بازی را دوچندان کرده و حس ترس و تعلیق را به شکلی کاملاً جدید منتقل می‌کند.

یک بازی معمولی PS1 حداکثر 700 مگابایت (حجم یک CD) فضا اشغال می‌کرد. اما بازسازی‌های مدرن مانند FFVII Rebirth به بیش از 150 گیگابایت فضا نیاز دارند. این افزایش حجم به دلیل بافت‌های با کیفیت 4K، فایل‌های صوتی غیرفشرده، ویدئوهای سینمایی با رزولوشن بالا و مدل‌های سه‌بعدی با تعداد چند میلیون چندضلعی (Polygons) است. در واقع، جزئیات یک شخصیت در ریمیک، از کل حجم بازی اصلی بیشتر است.

بله، توسعه‌دهندگان در بازسازی‌های جدید از 'محرک‌های تطبیقی' (Adaptive Triggers) و 'بازخورد لمسی' (Haptic Feedback) استفاده می‌کنند. برای مثال در Resident Evil 4 Remake، هنگام شلیک با سلاح‌های مختلف، مقاومت ماشه تغییر می‌کند. یا در بازی‌های پلتفرمر مثل Crash، لرزش‌های ظریف دسته حس راه رفتن روی سطوح مختلف مثل یخ یا چمن را به خوبی منتقل می‌کنند که در دسته‌های قدیمی DualShock غیرممکن بود.

نسخه اصلی بازی‌های PS1 معمولاً با رزولوشن 240p یا 320x240 پیکسل اجرا می‌شدند. بازسازی‌های مدرن روی PS5 و PC با رزولوشن 2160p (4K) اجرا می‌شوند. این یعنی تعداد پیکسل‌های تصویر حدود 80 برابر افزایش یافته است. این جهش فنی باعث می‌شود جزئیاتی که در نسخه اصلی تنها چند پیکسل مبهم بودند (مثل نوشته‌های روی یک تابلو یا جزئیات لباس شخصیت‌ها)، اکنون کاملاً واضح و قابل تشخیص باشند.

رهگیری پرتو یا Ray Tracing باعث می‌شود بازتاب‌ها و سایه‌ها به صورت فیزیکی و دقیق محاسبه شوند. در بازسازی‌هایی مثل Resident Evil 4، این تکنولوژی باعث می‌شود انعکاس محیط در گودال‌های آب یا سطوح صیقلی کاملاً واقعی به نظر برسد. این ویژگی به خصوص در بازسازی بازی‌های اتمسفریک که نورپردازی نقش مهمی در القای حس بازی دارد، تفاوت بصری چشمگیری با نسخه‌های ریمستر ساده ایجاد می‌کند.

اکثر بازسازی‌های بزرگ مانند محصولات کپ‌کام (Resident Evil) پورت‌های بسیار بهینه‌ای برای PC دارند و از تکنولوژی‌هایی مثل DLSS و FSR برای افزایش نرخ فریم استفاده می‌کنند. با این حال، برخی بازی‌ها مانند Final Fantasy VII Remake در زمان عرضه روی PC با مشکلاتی در لکنت تصویر (Stuttering) مواجه بودند که بعداً با آپدیت‌ها رفع شد. به طور کلی، تجربه این بازی‌ها روی PC با تنظیمات Ultra، بهترین کیفیت بصری ممکن را ارائه می‌دهد.

دلیل اصلی این است که هزینه تولید یک ریمیک مدرن مانند Final Fantasy VII Rebirth یا Resident Evil 4 با تولید یک بازی کاملاً جدید و تراز اول (AAA) برابری می‌کند. استودیوها باید صدها هنرمند، برنامه‌نویس و بازیگر را به خدمت بگیرند و سال‌ها روی پروژه کار کنند. از آنجا که بازی از ابتدا ساخته می‌شود و فقط ایده اولیه قدیمی است، ناشران آن را یک محصول کامل و پرهزینه می‌دانند و قیمت‌گذاری استاندارد نسل نهم را روی آن اعمال می‌کنند.

بله، این مجموعه‌ها یکی از بهترین ارزش‌های خرید را دارند. به عنوان مثال، در Crash Bandicoot N. Sane Trilogy، شما سه بازی کامل بازسازی شده را در قالب یک دیسک و با قیمتی کمتر از یک بازی معمولی (معمولاً 40 دلار) دریافت می‌کنید. این استراتژی قیمت‌گذاری برای بازی‌های پلتفرمر بسیار موفق بوده و باعث شده این آثار فروش‌های چند میلیونی را تجربه کنند و برای خانواده‌ها گزینه‌ای اقتصادی باشند.

آمارها نشان‌دهنده موفقیت تجاری عظیم این روند است. Resident Evil 2 Remake تا سال 2024 بیش از 13.9 میلیون نسخه فروخته که از نسخه اصلی سال 1998 پیشی گرفته است. Resident Evil 4 Remake نیز در کمتر از یک سال به فروش 7 میلیون نسخه‌ای رسید. این ارقام ثابت می‌کنند که بازار بازسازی‌ها بسیار سودآور است و ریسک کمتری نسبت به ساخت یک IP کاملاً جدید برای ناشران بزرگ دارد.

در اکثر بازسازی‌های تک‌نفره (Single-player) مانند Final Fantasy یا Resident Evil، پرداخت درون‌برنامه‌ای به معنای رایج وجود ندارد. با این حال، ناشران ممکن است بسته‌های الحاقی (DLC) شامل لباس‌های اضافه، سلاح‌های خاص یا موسیقی‌های نسخه اصلی را به صورت جداگانه بفروشند. برای مثال، در Resident Evil 4 Remake، نقشه گنج‌های اضافه یا بلیت‌های ارتقای سریع سلاح به عنوان محتوای پولی عرضه شدند که البته برای اتمام بازی ضروری نیستند.

تفاوت هزینه فاحش است. تولید یک ریمستر ممکن است تنها چند صد هزار دلار هزینه داشته باشد و توسط یک تیم کوچک در کمتر از یک سال انجام شود، زیرا فقط لایه‌های گرافیکی بهبود می‌یابند. اما هزینه تولید یک ریمیک بزرگ می‌تواند بین 50 تا 200 میلیون دلار باشد. به همین دلیل است که ریمسترها معمولاً با قیمت 15 تا 30 دلار و ریمیک‌ها با قیمت 60 تا 70 دلار عرضه می‌شوند.

ناشرانی مثل کپ‌کام معمولاً بازی‌های بازسازی شده خود را تا یک یا دو سال اول در سرویس‌هایی مثل Game Pass یا PS Plus قرار نمی‌دهند تا حداکثر فروش مستقیم را داشته باشند. اما بازی‌هایی که توسط خود سونی منتشر می‌شوند (مانند بازسازی‌های احتمالی آینده)، ممکن است زودتر برای مشترکین سطح Extra یا Premium در دسترس قرار گیرند. در حال حاضر، بسیاری از ریمسترهای قدیمی‌تر در این سرویس‌ها موجود هستند.

بله، معمولاً سازندگان بخش‌های جدیدی مثل حالت 'New Game Plus'، چالش‌های روزانه، تروفی‌های سخت و درجات سختی جدید را اضافه می‌کنند. همچنین در بازسازی‌هایی مثل Resident Evil، سیستم امتیازدهی و باز کردن سلاح‌های بی‌نهایت باعث می‌شود بازیکنان چندین بار بازی را تمام کنند. این محتوای اضافه ارزش پولی که بابت بازی پرداخت می‌شود را نسبت به نسخه کوتاه اصلی بالا می‌برد.

دلیل اصلی به تحلیل‌های بازار و اولویت‌بندی ناشر برمی‌گردد. کپ‌کام در سال‌های اخیر روی Resident Evil تمرکز کرده چون برند شناخته‌شده‌تری است. ساخت یک ریمیک با کیفیت امروز، سرمایه‌گذاری سنگینی می‌طلبد و ناشران باید مطمئن باشند که بازی حداقل 5 تا 10 میلیون نسخه فروش خواهد داشت. با این حال، تقاضای بالای طرفداران در نظرسنجی‌های سال 2024 نشان می‌دهد که احتمال بازسازی عناوینی مثل Dino Crisis بیش از هر زمان دیگری است.

حق امتیاز اکثر بازی‌های کلاسیک در اختیار ناشران اصلی آن‌هاست (مانند سونی، کپ‌کام، کونامی و اسکوئر انیکس). تصمیم برای بازسازی معمولاً بر اساس پتانسیل تجاری و وضعیت فعلی بازار گرفته می‌شود. گاهی اوقات حقوق یک بازی به دلیل انحلال استودیوها در پیچ و خم‌های قانونی گیر می‌کند (مانند برخی آثار قدیمی Midway)، که بازسازی یا حتی عرضه مجدد آن‌ها را در فروشگاه‌های دیجیتال غیرممکن می‌سازد.

کونامی به عنوان مالک IP، در سال‌های اخیر تیم‌های داخلی بازی‌سازی خود را کوچک کرده است. برای بازسازی آثار بزرگی مثل Silent Hill یا Metal Gear Solid، آن‌ها مدل 'برون‌سپاری نظارت شده' را انتخاب کرده‌اند. در این مدل، یک استودیوی متخصص (مثل Bloober Team برای سبک وحشت) کار ساخت را انجام می‌دهد و اعضای کلیدی تیم اصلی (مانند ماساهیرو ایتو، طراح موجودات) به عنوان مشاور بر پروژه نظارت می‌کنند تا وفاداری به اثر حفظ شود.

اکثر شرکت‌ها مانند نینتندو و سونی نسبت به استفاده از دارایی‌های معنوی خود بسیار سخت‌گیر هستند. پروژه‌های طرفانی که محبوبیت زیادی پیدا کنند، معمولاً با نامه 'توقف و انصراف' (C&D) مواجه می‌شوند، زیرا ناشر نگران است که این پروژه‌های رایگان به فروش احتمالی بازسازی‌های رسمی در آینده ضربه بزنند. نمونه معروف آن بازسازی طرفانی Resident Evil 2 بود که کپ‌کام قبل از معرفی نسخه رسمی خود، دستور توقف ساخت آن را صادر کرد.

بله، این یکی از بزرگترین موانع قانونی است. بسیاری از بازی‌های قدیمی (به ویژه بازی‌های ورزشی یا رانندگی مثل Tony Hawk's Pro Skater) از موسیقی‌های دارای کپی‌رایت استفاده می‌کردند که قرارداد آن‌ها منقضی شده است. برای بازسازی، ناشر باید دوباره با تک‌تک هنرمندان مذاکره کند یا موسیقی‌های جدیدی جایگزین کند. به همین دلیل است که برخی بازی‌ها علیرغم محبوبیت، هرگز بازسازی یا حتی دوباره منتشر نمی‌شوند.

استانداردهای رده‌بندی سنی نسبت به دهه 90 تغییر کرده است. بازسازی‌هایی که خشونت یا محتوای بزرگسالانه را با گرافیک واقع‌گرایانه نمایش می‌دهند، ممکن است رده‌بندی سخت‌گیرانه‌تری دریافت کنند. گاهی سازندگان مجبور می‌شوند برای جلوگیری از دریافت رده‌بندی AO (فقط بزرگسالان) که فروش را محدود می‌کند، برخی صحنه‌ها را تعدیل کنند. با این حال، اکثر ریمیک‌های وحشت امروزی با رده‌بندی M (بالای 17 سال) عرضه می‌شوند تا به ریشه‌های خود وفادار بمانند.

خیر، در اکثر قراردادهای کاری صنعت گیم، حقوق استفاده از صدا و اجرا متعلق به ناشر است. با این حال، برای بازسازی‌ها معمولاً از تیم جدیدی استفاده می‌شود. این موضوع گاهی باعث اعتراض صداپیشگان قدیمی می‌شود (مانند اعتراض صداپیشه اصلی شخصیت کلر ردفیلد در Resident Evil 2). از نظر قانونی، ناشر هیچ الزامی به استخدام مجدد تیم قدیمی یا پرداخت حق‌الامتیاز به آن‌ها برای نسخه بازسازی شده ندارد.

این یک استراتژی تجاری قانونی بین سونی و ناشران ثالث است. سونی با پرداخت بخشی از هزینه‌های توسعه یا بازاریابی (مانند پروژه Final Fantasy VII Remake)، قراردادی امضا می‌کند که بازی برای مدت معینی (مثلاً یک سال) فقط روی کنسول‌های پلی‌استیشن در دسترس باشد. پس از پایان این دوره، ناشر مجاز است بازی را برای PC یا کنسول‌های دیگر منتشر کند. این کار برای جذب مخاطب به اکوسیستم پلی‌استیشن انجام می‌شود.

بله، کاملاً. وقتی شرکتی مثل مایکروسافت، اکتیویژن-بلیزارد را خریداری می‌کند، صاحب تمام IPهای قدیمی PS1 آن شرکت (مانند Crash و Spyro) می‌شود. این یعنی تصمیم‌گیری برای بازسازی‌های بعدی یا عرضه آن‌ها روی سرویس‌هایی مثل گیم‌پاس، اکنون بر عهده مالک جدید است. این جابجایی‌های مالکیت می‌تواند باعث احیای برخی فرانچایزهای فراموش شده شود یا برعکس، آن‌ها را به دلیل تغییر اولویت‌های شرکت جدید، به حاشیه براند.

اصطلاح 'Abandonware' یک جایگاه قانونی واقعی ندارد. حتی اگر استودیوی سازنده یک بازی PS1 منحل شده باشد، حقوق آن اثر معمولاً به شرکت مادر یا بانک‌های سرمایه‌گذار منتقل شده است. بنابراین، بازسازی غیررسمی این بازی‌ها همچنان نقض کپی‌رایت محسوب می‌شود. توسعه‌دهندگان مستقل برای بازسازی قانونی باید ابتدا مالک فعلی IP را پیدا کرده و مجوز کتبی دریافت کنند، که فرآیندی بسیار دشوار و پرهزینه است.