بهترین انیمیشن های شبیه Soul؛ لیست کارتون‌های مفهومی

انیمیشن Soul داستان جو گاردنر، معلم موسیقی میانسالی را روایت می‌کند که درست در لحظه رسیدن به بزرگترین آرزویش یعنی نوازندگی در یک گروه جاز حرفه‌ای، دچار حادثه شده و روحش از بدنش جدا می‌شود. این فیلم برخلاف بسیاری از آثار که بر رسیدن به هدف تاکید دارند، به بررسی مفهوم «جرقه زندگی» می‌پردازد و به مخاطب یادآور می‌شود که هدف از زندگی تنها رسیدن به موفقیت‌های بزرگ نیست، بلکه لذت بردن از لحظات کوچک و حضور در لحظه حال است.

این اثر یکی از پرافتخارترین انیمیشن‌های تاریخ پیکسار است که موفق به کسب بیش از ۱۲۰ جایزه بین‌المللی شده است. مهم‌ترین این افتخارات شامل ۲ جایزه اسکار در بخش‌های بهترین انیمیشن بلند و بهترین موسیقی متن اصلی است. همچنین این فیلم جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم پویانمایی و بهترین موسیقی، و جایزه بفتا (BAFTA) را در همین دسته‌بندی‌ها به دست آورده که نشان‌دهنده کیفیت بالای هنری و فنی آن است.

شخصیت ۲۲ روحی است که هزاران سال در «دنیای پیش از تولد» (The Great Before) مانده و هیچ علاقه‌ای به شروع زندگی در زمین ندارد. او تمام مربیان بزرگ تاریخ از جمله سقراط و آبراهام لینکلن را ناامید کرده است. نقش او در داستان، ایجاد تضاد با جو گاردنر است؛ در حالی که جو برای بازگشت به زندگی می‌جنگد، ۲۲ از آن فراری است. تعامل این دو باعث می‌شود هر دو به درک جدیدی از معنای زنده بودن برسند.

یکی از عمیق‌ترین مفاهیم فیلم، تفکیک بین هدف (Purpose) و جرقه (Spark) است. در دنیای پیش از تولد، تصور می‌شد که جرقه همان استعداد یا هدف نهایی فرد است، اما در انتهای فیلم مشخص می‌شود که جرقه صرفاً تمایل و آمادگی برای زندگی کردن است. فیلم تاکید می‌کند که داشتن استعداد در موسیقی یا هنر، لزوماً به معنای داشتن مجوز برای زندگی نیست، بلکه توانایی لمس زندگی و لذت بردن از آن، جرقه اصلی است.

اگرچه ظاهر فیلم رنگارنگ و جذاب است، اما لایه‌های زیرین آن به بحران‌های وجودی، پشیمانی‌های میانسالی و ترس از مرگ می‌پردازد. مفاهیمی مانند «ارواح گمشده» که در وسواس‌های فکری غرق شده‌اند، مستقیماً تجربیات بزرگسالان را هدف قرار می‌دهد. کودکان ممکن است از بخش‌های کمدی و بصری لذت ببرند، اما درک عمیق استعاره‌های فیلم درباره معنای هستی، نیازمند تجربه زیسته است که معمولاً در بزرگسالان یافت می‌شود.

کرلی (Curley) یکی از شاگردان قدیمی جو گاردنر است که اکنون به عنوان نوازنده درام در گروه مشهور دوروتیا ویلیامز فعالیت می‌کند. او همان کسی است که فرصت طلایی اجرا را به جو معرفی می‌کند. برخلاف برخی تصورات اشتباه که نام او را مایکل می‌دانند، کرلی نماد تاثیرگذاری مثبت یک معلم بر شاگردش است که سال‌ها بعد، آن نیکی را با ایجاد یک فرصت شغلی بزرگ به معلمش بازمی‌گرداند.

این دنیا مکانی انتزاعی و کیهانی است که در آن روح‌های جدید قبل از آمدن به زمین، شخصیت و ویژگی‌های فردی خود را کسب می‌کنند. طراحی بصری این مکان با استفاده از رنگ‌های پاستلی، فرم‌های نرم و شخصیت‌های دو بعدی در فضای سه بعدی (مشاوران) انجام شده است. این محیط به گونه‌ای طراحی شده که حس آرامش، بی‌آلایشی و پیش‌تولید بودنِ هویت انسانی را به مخاطب القا کند و تضاد شدیدی با دنیای شلوغ نیویورک داشته باشد.

تا این لحظه کمپانی پیکسار و دیزنی هیچ خبر رسمی مبنی بر ساخت قسمت دوم Soul منتشر نکرده‌اند. پیت داکتر، کارگردان فیلم، معمولاً به ساخت آثار مستقل و مفهومی علاقه دارد. با این حال، یک انیمیشن کوتاه به نام «22 Against the Earth» ساخته شده که پیش‌درآمدی بر داستان شخصیت ۲۲ در دنیای پیش از تولد است. با توجه به پایان‌بندی کامل فیلم اصلی، احتمال ساخت دنباله مستقیم بسیار کم به نظر می‌رسد.

انیمیشن «Inside Out» به دلیل بررسی دنیای ذهن و احساسات، نزدیک‌ترین اثر به Soul است. همچنین انیمیشن «Coco» با تمرکز بر دنیای پس از مرگ و موسیقی، شباهت‌های ساختاری زیادی دارد. از آثار غیر پیکساری، انیمیشن «The Prophet» و یا آثار استودیو جیبلی مانند «The Tale of the Princess Kaguya» به دلیل پرداختن به مفاهیم عمیق انسانی و ارزش زندگی، پیشنهادهای بسیار مناسبی برای دوستداران Soul هستند.

تیم سازنده برای حفظ اصالت فرهنگی، از مشاوران متعددی از جمله نوازندگان مشهور جاز مانند هربی هنکاک و تری لین کارینگتون استفاده کرد. آن‌ها ساعت‌ها فیلمبرداری از نحوه انگشت‌گذاری نوازندگان پیانو انجام دادند تا انیماتورها بتوانند حرکات دست جو گاردنر را دقیقاً مطابق با نت‌های واقعی جاز شبیه‌سازی کنند. این دقت وسواس‌گونه باعث شد تا جامعه موسیقی‌دانان، این اثر را یکی از دقیق‌ترین بازنمایی‌های موسیقی در سینما بدانند.

پیت داکتر ایده اولیه و مفاهیم فلسفی را طراحی کرد، اما با پیشرفت داستان و تبدیل شدن شخصیت اصلی به یک مرد سیاه‌پوست، نیاز به حضور کسی بود که با فرهنگ و زیست جامعه سیاه‌پوستان آشنا باشد. کمپ پاورز به عنوان نویسنده و کمک‌کارگردان وارد پروژه شد تا جزئیات فرهنگی، دیالوگ‌ها و فضای آرایشگاه‌های مردانه سیاه‌پوستان را به درستی پیاده‌سازی کند. این همکاری دوجانبه باعث شد فیلم از یک اثر صرفاً فلسفی به یک اثر انسانی و واقع‌گرایانه تبدیل شود.

طراحی مشاوران یکی از چالش‌برانگیزترین بخش‌های تولید بود. سازندگان می‌خواستند آن‌ها موجوداتی باشند که همزمان هم هستند و هم نیستند. آن‌ها از هنر خطی (Line Art) و مجسمه‌های سیمی الهام گرفتند. این شخصیت‌ها در واقع خطوطی دو بعدی هستند که در یک فضای سه بعدی حرکت می‌کنند. انیماتورها باید یاد می‌گرفتند که چگونه با استفاده از یک خط ممتد، احساسات و حرکات پیچیده انسانی را بدون داشتن حجم فیزیکی نشان دهند.

مفهوم «The Zone» بر اساس تئوری روان‌شناختی «غرقگی» یا Flow که توسط میهای چیکسنت‌میهای مطرح شده، شکل گرفته است. این حالتی است که فرد آنقدر در انجام کاری (مثل نواختن موسیقی یا نقاشی) غرق می‌شود که زمان و مکان را فراموش می‌کند. تیم نویسندگان پیکسار این ایده را به صورت بصری به فضایی بین دنیای فیزیکی و دنیای ارواح تبدیل کردند تا نشان دهند چگونه هنر می‌تواند روح انسان را به پرواز درآورد.

تیم طراحی پیکسار ماه‌ها در محله‌های مختلف نیویورک از جمله کوئینز و بروکلین به تحقیق پرداختند. آن‌ها به جای طراحی یک نسخه ایده‌آل، بر جزئیات واقعی مثل لکه‌های روی پیاده‌رو، زنگ‌زدگی لوله‌ها و نورهای نارنجی غروب خورشید تمرکز کردند. هدف این بود که نیویورک کاملاً ملموس، شلوغ و پر سر و صدا باشد تا تضاد بصری شدیدی با دنیای انتزاعی و مینیمال «پیش از تولد» ایجاد شود و حس «زندگی واقعی» را منتقل کند.

در ماه‌های پایانی تولید، به دلیل قرنطینه، تیم پیکسار مجبور شد کار را به صورت دورکاری ادامه دهد. این اولین بار در تاریخ این استودیو بود که بخش بزرگی از رندرینگ و تدوین نهایی در خانه‌های کارمندان انجام شد. هماهنگی بین بخش‌های مختلف برای حفظ کیفیت بصری و صوتی در بستر اینترنت، فشار کاری زیادی ایجاد کرد، اما در نهایت باعث شد تکنولوژی‌های جدیدی برای همکاری از راه دور در پروژه‌های بعدی پیکسار ابداع شود.

استفاده از گربه (آقای میتنز) یک تمهید کمدی و در عین حال داستانی بود. قرار گرفتن روح جو در بدن گربه، به او اجازه داد تا زندگی خودش را از بیرون و از زاویه‌ای متفاوت تماشا کند. این تغییر کالبد باعث شد جو مجبور شود به جای حرف زدن، بیشتر گوش دهد و مشاهده کند. همچنین تضاد بین یک روح فیلسوف و نیازهای غریزی یک گربه، لحظات طنزآمیزی ایجاد کرد که فضای سنگین و فلسفی فیلم را تلطیف نمود.

موسیقی این فیلم دو بخش کاملاً مجزا دارد. بخش دنیای واقعی و جاز توسط جان باتیست ساخته شد که شامل قطعات پرانرژی و تکنیکی پیانو است. بخش دنیای ارواح و فضاهای انتزاعی توسط ترنت رزنر و آتیکوس راس (اعضای گروه ناین اینچ نیلز) ساخته شد که از موسیقی الکترونیک و سینتی‌سایزر برای ایجاد حس معلق بودن استفاده کردند. ترکیب این دو سبک کاملاً متفاوت، هویت شنیداری منحصر به فردی به فیلم بخشیده است.

فرآیند توسعه ایده اولیه تا اکران نهایی حدود ۴ تا ۵ سال زمان برد. ایده اولیه پیت داکتر در ابتدا درباره روحی بود که نمی‌خواست به زمین بیاید، اما با گذشت زمان و بازنویسی‌های متعدد، شخصیت جو گاردنر به عنوان محور اصلی اضافه شد. پیکسار به دلیل سیستم بازخورد داخلی (Brain Trust)، بارها داستان را تغییر داد تا به تعادل درستی بین کمدی، درام و مفاهیم فلسفی دست یابد و از شعارزدگی پرهیز کند.

پیکسار برای ساخت این اثر از نرم‌افزار اختصاصی خود یعنی Presto برای انیمیت کردن و از موتور قدرتمند RenderMan برای رندرینگ نهایی استفاده کرده است. برای شبیه‌سازی بافت‌های نرم و نیمه‌شفاف روح‌ها، تکنولوژی‌های جدیدی در نورپردازی حجمی (Volumetric Lighting) به کار گرفته شد. همچنین برای طراحی محیط‌های پیچیده نیویورک، از ابزارهای پیشرفته شبیه‌سازی جمعیت و ترافیک استفاده شد تا حس زنده بودن شهر به درستی منتقل شود.

نمایش موجوداتی که هم شفاف هستند و هم باید لبه‌های مشخصی داشته باشند، بسیار دشوار است. انیماتورها باید تعادلی ایجاد می‌کردند که روح‌ها در محیط‌های پرنور دنیای پیش از تولد گم نشوند و در عین حال حس فیزیکی و جامد بودن را هم منتقل نکنند. آن‌ها از تکنیک‌های سایه‌زنی (Shading) خاصی استفاده کردند که باعث می‌شد نور از درون بدن روح‌ها عبور کند، اما در لبه‌ها دچار شکست شود تا فرم کلی بدن آن‌ها برای مخاطب قابل تشخیص باقی بماند.

شخصیت‌های مشاور (جری) با استفاده از تکنیک‌های ترکیبی ساخته شدند. ابتدا حرکات آن‌ها به صورت دستی و دو بعدی طراحی شد، سپس این خطوط به فضای سه بعدی منتقل گشتند. چالش اصلی این بود که وقتی دوربین دور این شخصیت‌ها می‌چرخد، آن‌ها نباید حجم پیدا می‌کردند، بلکه باید مانند یک نقاشی خطی باقی می‌ماندند. این کار نیازمند کدنویسی‌های پیچیده در موتور رندر بود تا خطوط همیشه رو به دوربین باقی بمانند و حس هنری خود را حفظ کنند.

دقت این بخش در سطح خیره‌کننده‌ای قرار دارد. پیکسار از چندین دوربین برای ضبط اجرای جان باتیست استفاده کرد و سپس انیماتورها فریم به فریم حرکت انگشتان او را روی کلیدهای پیانو پیاده کردند. برخلاف بسیاری از فیلم‌ها که حرکات دست بازیگر با موسیقی هماهنگ نیست، در Soul هر نُتی که شنیده می‌شود، دقیقاً توسط انگشتان جو گاردنر روی کلاویه‌ها نواخته می‌شود. این سطح از جزئیات فنی برای جلب رضایت مخاطبان حرفه‌ای موسیقی انجام شده است.

در نیویورک، نورپردازی بر اساس مدل‌های فیزیکی واقعی (Physically Based Rendering) انجام شده است؛ نورها دارای منبع مشخص، سایه‌های سخت و بازتاب‌های کثیف از سطوح شهری هستند. اما در دنیای ارواح، نورپردازی «پخش‌شونده» و بدون منبع واحد است. در آنجا سایه‌های تند وجود ندارد و همه چیز با یک درخشش درونی (Glow) احاطه شده است. این تضاد فنی باعث می‌شود مخاطب به صورت ناخودآگاه تفاوت بین دنیای مادی و دنیای متافیزیکی را درک کند.

مانند اکثر آثار مدرن پیکسار، Soul با رزولوشن 4K واقعی رندر شده است تا جزئیات بافت‌ها در سینماهای IMAX و نمایشگرهای خانگی با کیفیت بالا دیده شود. نرخ فریم استاندارد ۲۴ فریم بر ثانیه برای حفظ حس سینمایی استفاده شده، اما در صحنه‌هایی که حرکات سریع روح‌ها یا جابجایی‌های کیهانی وجود دارد، از تکنیک‌های Motion Blur پیشرفته استفاده شده تا تاری حرکت کاملاً طبیعی به نظر برسد و چشم مخاطب را خسته نکند.

طراحان صدا برای نیویورک از لایه‌های متعدد صدای شهری، بوق ماشین‌ها، صدای باد در مترو و همهمه مردم استفاده کردند تا حس شلوغی و اضطراب را منتقل کنند. در مقابل، برای دنیای ارواح از صداهای مینیمال، اکوهای ملایم و فرکانس‌های پایین استفاده شد که حس وسعت و بی‌پایانی فضا را تداعی می‌کند. این تفکیک صوتی به اندازه تفاوت‌های بصری در جداسازی دو اتمسفر فیلم نقش کلیدی ایفا کرده است.

پیکسار در Soul از نسخه‌های به‌روز شده موتور شبیه‌سازی فیزیک خود برای لباس‌ها استفاده کرد. بافت کت پشمی جو گاردنر و نحوه واکنش آن به حرکت و باد، بسیار واقع‌گرایانه است. همچنین برای موهای شخصیت‌های سیاه‌پوست، تیم فنی تحقیقات گسترده‌ای انجام داد تا انواع بافت مو (مانند موهای فر و مجعد) را با دقت بالا و به صورت کاملاً طبیعی شبیه‌سازی کند، چرا که این موضوع یکی از چالش‌های قدیمی در صنعت انیمیشن سه بعدی بوده است.

اگرچه دیزنی و پیکسار به طور رسمی عدد دقیقی را اعلام نمی‌کنند، اما بر اساس استانداردهای پروژه‌های مشابه پیکسار، بودجه ساخت این انیمیشن حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود. این هزینه شامل دستمزد تیم بزرگی از انیماتورها، تحقیق و توسعه تکنولوژی‌های جدید، هزینه‌های بازاریابی جهانی و استفاده از صداپیشگان مشهور و آهنگسازان برنده اسکار است که برای تضمین کیفیت نهایی صرف شده است.

انیمیشن Soul در شرایط بسیار خاصی اکران شد. به دلیل بسته بودن سینماها در بسیاری از کشورها، دیزنی تصمیم گرفت آن را مستقیماً در سرویس دیزنی پلاس منتشر کند. با این حال، در کشورهایی که سینماها باز بودند (مانند چین و روسیه)، این فیلم حدود ۱۲۱ میلیون دلار فروش داشت. اگر شرایط عادی بود، پیش‌بینی می‌شد که این اثر به راحتی مرز ۸۰۰ میلیون تا ۱ میلیارد دلار فروش را رد کند، اما استراتژی دیزنی جذب مشترک برای پلتفرم استریم خود بود.

دیزنی در اوایل سال ۲۰۲۴ تصمیم گرفت Soul را به همراه دو انیمیشن دیگر (Luca و Turning Red) که در زمان کرونا اکران سینمایی نداشتند، به پرده سینماها بیاورد. اگرچه فروش این اکران مجدد در مقایسه با بلاک‌باسترها چشمگیر نبود، اما هدف اصلی آن تقویت برند پیکسار و ایجاد درآمد جانبی از طریق بلیت‌فروشی و فروش محصولات مرتبط بود. این حرکت بیشتر یک استراتژی بازاریابی برای تکریم آثار هنری پیکسار در محیط سینما محسوب می‌شد.

در زمان عرضه اولیه، کاربران با پرداخت اشتراک ماهانه (که در آن زمان حدود ۷.۹۹ دلار بود) می‌توانستند بدون هزینه اضافی Soul را تماشا کنند. برخلاف فیلم «مولان» که هزینه اضافی ۳۰ دلاری (Premier Access) داشت، Soul به عنوان هدیه کریسمس به مشترکین ارائه شد. این اقدام باعث شد تعداد مشترکین دیزنی پلاس جهش بزرگی داشته باشد که ارزش مالی آن برای کمپانی دیزنی بسیار بیشتر از فروش مستقیم بلیت سینما بود.

دستمزد دقیق بازیگران تراز اول در قراردادهای پیکسار محرمانه است، اما معمولاً بازیگرانی در سطح جیمی فاکس برای چنین پروژه‌هایی مبالغی بین ۲ تا ۵ میلیون دلار به عنوان دستمزد پایه دریافت می‌کنند. علاوه بر این، در قراردادهای آن‌ها معمولاً درصدی از سود فروش یا پاداش‌های مربوط به جوایز (مانند بردن اسکار) نیز لحاظ می‌شود. حضور این ستاره‌ها نقش مهمی در جذب مخاطب و اعتبار بخشیدن به کمپین‌های تبلیغاتی فیلم دارد.

استخدام آهنگسازانی مانند ترنت رزنر و آتیکوس راس که برنده اسکار هستند، هزینه‌ای چند میلیون دلاری به پروژه اضافه می‌کند. این هزینه‌ها شامل حق‌الزحمه آهنگسازی، اجاره استودیوهای پیشرفته، استخدام ارکستر و مهندسان صدا می‌شود. با توجه به اینکه موسیقی در Soul یک رکن اصلی داستان است، پیکسار سرمایه‌گذاری سنگینی در این بخش انجام داد تا خروجی نهایی در سطح استانداردهای جهانی موسیقی جاز و الکترونیک باشد.

اگرچه Soul یک اثر مفهومی است، اما دیزنی از طریق فروش عروسک‌های شخصیت ۲۲ و جو گاردنر، کتاب‌های هنری (The Art of Soul)، لباس‌ها و نسخه‌های فیزیکی موسیقی متن، درآمدهای جانبی قابل توجهی کسب کرده است. تخمین زده می‌شود که فروش محصولات جانبی این انیمیشن در سال‌های پس از انتشار، ده‌ها میلیون دلار به سودآوری کل پروژه اضافه کرده باشد، به ویژه در بخش کالاهای کلکسیونی برای بزرگسالان.

با تقسیم بودجه کل بر زمان فیلم، می‌توان تخمین زد که هر دقیقه از انیمیشن Soul هزینه‌ای بالغ بر ۱.۵ تا ۲ میلیون دلار داشته است. این هزینه سرسام‌آور به دلیل نیاز به هزاران ساعت کار انیماتورها، قدرت پردازشی عظیم سرورهای رندرینگ و دقت در جزئیاتی است که در هر فریم (شامل ۲۴ تصویر در ثانیه) اعمال می‌شود. پیکسار به جای کمیت، بر کیفیت بی‌نقص هر فریم تمرکز دارد که مستلزم صرف هزینه‌های گزاف است.

حق مالکیت معنوی کامل این اثر، شامل شخصیت‌ها، داستان، موسیقی و برندینگ، به طور مشترک در اختیار کمپانی والت دیزنی (Walt Disney Pictures) و استودیو انیمیشن پیکسار (Pixar Animation Studios) است. هرگونه استفاده تجاری، بازنشر، ساخت دنباله یا استفاده از شخصیت‌ها در پارک‌های تفریحی بدون اجازه رسمی این کمپانی‌ها غیرقانونی بوده و مشمول پیگرد قضایی بین‌المللی می‌شود.

بسیاری از قطعات جاز استفاده شده در فیلم، آثار ارجینالی هستند که توسط جان باتیست برای این پروژه ساخته شده‌اند و مالکیت آن‌ها در اختیار دیزنی است. برای قطعات کلاسیک جاز که احتمالاً در پس‌زمینه شنیده می‌شوند، تیم حقوقی دیزنی مجوزهای لازم (Sync Licenses) را از مالکان آثار یا ناشران موسیقی خریداری کرده است. این فرآیند پیچیده حقوقی تضمین می‌کند که فیلم برای اکران جهانی و پخش در پلتفرم‌های استریم هیچ مشکل قانونی نداشته باشد.

استفاده از کلیپ‌های کوتاه برای نقد، بررسی یا آموزش تحت قانون «استفاده منصفانه» (Fair Use) در برخی کشورها مجاز است، اما سیستم Content ID یوتیوب بسیار حساس بوده و ممکن است ویدیو را مسدود یا درآمد آن را به دیزنی منتقل کند. برای جلوگیری از مشکلات قانونی، پیشنهاد می‌شود از تصاویر ثابت یا کلیپ‌های بسیار کوتاه (زیر ۷ ثانیه) همراه با تحلیل صوتی استفاده شود، هرچند دیزنی در محافظت از کپی‌رایت آثارش بسیار سخت‌گیر است.

از آنجا که ایران عضو کنوانسیون برن (قانون جهانی کپی‌رایت) نیست، پلتفرم‌های داخلی معمولاً بدون قرارداد رسمی با دیزنی این آثار را منتشر می‌کنند. با این حال، از نظر اخلاق حرفه‌ای و قوانین بین‌المللی، این کار نقض حقوق سازندگان محسوب می‌شود. در صورت حضور این پلتفرم‌ها در بازارهای جهانی، آن‌ها ممکن است با جریمه‌های سنگین یا مسدود شدن سرویس‌های خود توسط مالکان حق امتیاز روبرو شوند.

تاکنون هیچ شکایت رسمی یا ادعای مستندی مبنی بر سرقت ادبی در مورد داستان یا طراحی‌های Soul ثبت نشده است. پیکسار فرآیند بسیار سخت‌گیرانه‌ای برای ثبت ایده‌ها و بررسی پیشینه طرح‌ها دارد تا از شباهت ناخواسته به آثار دیگران جلوگیری کند. اگرچه مفاهیم فلسفی فیلم عمومی هستند، اما نحوه بیان و طراحی بصری «مشاوران» و «دنیای پیش از تولد» کاملاً ارجینال و ثبت شده به نام پیکسار است.

این یک چالش حقوقی جدید است. در قراردادهای جدید دیزنی، بندهایی اضافه شده که حق استفاده از نمونه صدای بازیگران برای بازسازی‌های احتمالی یا پروژه‌های آینده را محدود یا تعریف می‌کند. بازیگرانی مثل جیمی فاکس مالکیت برند شخصی و صدای خود را دارند و دیزنی بدون اجازه صریح یا قرارداد جدید، حق ندارد از صدای آن‌ها برای تولید محتوای جدید توسط هوش مصنوعی در پروژه‌های دیگر استفاده کند.

برای نمایش فیلم در مکان‌های عمومی (حتی بدون بلیت‌فروشی) مانند مدارس، کتابخانه‌ها یا کانون‌های فرهنگی، نیاز به مجوز نمایش عمومی (Public Performance License) است. در بسیاری از کشورها، شرکت‌هایی مانند Swank Motion Pictures این مجوزها را از طرف دیزنی صادر می‌کنند. نمایش مستقیم از روی دیزنی پلاس یا DVD در محیط‌های غیرخانگی، بدون داشتن این مجوز، نقض قوانین کپی‌رایت محسوب می‌شود.

در اکران مجدد سال ۲۰۲۴، دیزنی قراردادهای استانداردی را با سینماها منعقد کرد که طبق آن، درصد مشخصی از فروش بلیت (معمولاً بین ۴۰ تا ۶۰ درصد) به استودیو بازمی‌گردد. این قراردادها همچنین شامل قوانین سخت‌گیرانه‌ای درباره زمان‌بندی سانس‌ها و کیفیت پخش (DCP) بود. هدف قانونی این کار، بازگرداندن اعتبار به تجربه سینمایی آثاری بود که به دلیل شرایط اضطراری کرونا، شانس دیده شدن روی پرده بزرگ را از دست داده بودند.