استیبل کوین چیست؟ راهنمای کامل انواع و کاربرد Stablecoin

استیبل‌کوین نوعی ارز دیجیتال است که ارزش آن به یک دارایی پایدار دیگر مانند ارزهای فیات (دلار، یورو)، کالاها (طلا) یا حتی الگوریتم‌های ریاضی وابسته است. هدف اصلی این دارایی‌ها، حذف نوسانات شدید قیمتی است که در ارزهایی مثل بیت‌کوین دیده می‌شود. استیبل‌کوین‌ها به کاربران اجازه می‌دهند بدون خروج از فضای بلاک‌چین، ارزش دارایی خود را حفظ کرده و تراکنش‌های مالی را با سرعت بالا و قیمت ثابت انجام دهند.

تتر اولین و نقدشونده‌ترین استیبل‌کوین جهان است که با ارزش بازاری بیش از ۱۱۰ میلیارد دلار، حاکم مطلق بازار محسوب می‌شود. دلیل اصلی محبوبیت آن، حضور در تقریباً تمامی صرافی‌های دنیا و پشتیبانی توسط شبکه‌های بلاک‌چینی متعدد است. تتر به عنوان یک پل ارتباطی میان پول سنتی و دنیای دیجیتال عمل می‌کند و به دلیل حجم معاملات بسیار بالا، خرید و فروش آن در هر لحظه و با کمترین اختلاف قیمت امکان‌پذیر است.

استیبل‌کوین‌های با پشتوانه فیات مانند USDT، ارزش خود را معادل یک واحد پول ملی (مثل یک دلار) حفظ می‌کنند. اما استیبل‌کوین‌های با پشتوانه طلا مانند PAXG، معادل وزن مشخصی از طلا (مثلاً یک اونس) هستند. بنابراین، قیمت PAXG نسبت به دلار نوسان دارد و همگام با قیمت جهانی طلا تغییر می‌کند، اما نسبت به مقدار طلای فیزیکی ذخیره شده در خزانه، همیشه ثابت و پایدار باقی می‌ماند.

خیر، قیمت استیبل‌کوین‌ها ممکن است در شرایط بحرانی دچار نوسان شود که به آن دی‌پگ (De-pegging) می‌گویند. برای مثال، در زمان فروپاشی اکوسیستم ترا، استیبل‌کوین UST ارزش خود را کاملاً از دست داد. حتی استیبل‌کوین‌های معتبری مثل USDC نیز در زمان بحران‌های بانکی آمریکا در سال ۲۰۲۳ برای مدت کوتاهی به زیر یک دلار سقوط کردند. پایداری قیمت به کیفیت ذخایر پشتوانه و اعتماد بازار به ناشر آن بستگی دارد.

این استیبل‌کوین توسط شرکت بزرگ پرداخت بین‌المللی «پی‌پال» (PayPal) عرضه شده است. اهمیت PYUSD در این است که یکی از بزرگترین غول‌های فناوری مالی سنتی وارد حوزه بلاک‌چین شده است. این اقدام نشان‌دهنده پذیرش گسترده استیبل‌کوین‌ها در سیستم‌های پرداخت روزمره است و می‌تواند باعث شود میلیون‌ها کاربر پی‌پال بدون نیاز به دانش پیچیده فنی، از مزایای ارزهای دیجیتال برای پرداخت‌های خود استفاده کنند.

USDC توسط کنسرسیوم سنتر (با مشارکت کوین‌بیس و سیرکل) صادر می‌شود و تمرکز شدیدی بر رعایت قوانین ایالات متحده و شفافیت مالی دارد. در حالی که تتر (USDT) سابقه طولانی‌تری دارد، اما همواره با انتقاداتی در مورد شفافیت ذخایر روبرو بوده است. بسیاری از نهادهای سرمایه‌گذاری به دلیل حسابرسی‌های دقیق‌تر و نظارت‌های قانونی شفاف‌تر در آمریکا، USDC را گزینه ایمن‌تری برای نگهداری مبالغ کلان می‌دانند.

استفاده از استیبل‌کوین‌ها مزایایی چون سرعت انتقال آنی، عدم محدودیت‌های جغرافیایی و دسترسی ۲۴ ساعته را فراهم می‌کند. در ایران، به دلیل محدودیت‌های بانکی بین‌المللی، استیبل‌کوین‌ها تنها راه ورود به بازارهای جهانی و خرید ارزهای دیجیتال دیگر هستند. همچنین، نگهداری استیبل‌کوین در کیف پول شخصی، ریسک سرقت فیزیکی یا محدودیت‌های نگهداری ارز کاغذی را حذف کرده و قابلیت نقدشوندگی بسیار بالاتری در پلتفرم‌های آنلاین دارد.

این نوع استیبل‌کوین‌ها برخلاف تتر، پشتوانه دلاری در بانک ندارند. پایداری قیمت آن‌ها از طریق قراردادهای هوشمند و الگوریتم‌های ریاضی که عرضه و تقاضا را کنترل می‌کنند، مدیریت می‌شود. معمولاً یک ارز دیجیتال ثانویه برای جذب نوسانات استفاده می‌شود. با این حال، پس از فروپاشی TerraUSD، اعتماد به این مدل به شدت کاهش یافته است، زیرا در صورت سقوط قیمت ارز پشتیبان، کل سیستم ممکن است وارد یک مارپیچ مرگ شده و ارزش خود را از دست بدهد.

بله، نگهداری طولانی‌مدت با دو ریسک عمده همراه است: اول، ریسک تورم ارز پایه (مثلاً کاهش قدرت خرید دلار در طول زمان) و دوم، ریسک متمرکز بودن ناشر. اگر شرکت صادرکننده (مانند تتر) با مشکلات قانونی روبرو شود یا ذخایر آن مسدود گردد، دارایی کاربران ممکن است بی‌ارزش شود. بنابراین، برای مبالغ بسیار سنگین و بازه‌های زمانی چندساله، تنوع‌بخشی بین استیبل‌کوین‌های مختلف یا تبدیل به دارایی‌های دیگر توصیه می‌شود.

برای خرید تتر در ایران، ساده‌ترین راه استفاده از صرافی‌های ارز دیجیتال داخلی معتبر است. کاربران ابتدا باید در این صرافی‌ها ثبت‌نام کرده و مراحل احراز هویت (KYC) را طبق قوانین پلیس فتا انجام دهند. پس از تایید حساب، می‌توان با استفاده از کارت‌های بانکی عضو شتاب، مبلغ ریالی را واریز کرده و در بخش معاملات، ریال خود را به تتر تبدیل کرد. سپس تترها را می‌توان به کیف پول شخصی منتقل نمود.

برای نقد کردن استیبل‌کوین، ابتدا باید دارایی خود را از کیف پول شخصی به حساب کاربری در یک صرافی معتبر داخلی منتقل کنید. پس از تایید تراکنش در شبکه بلاک‌چین، در پلتفرم صرافی اقدام به فروش استیبل‌کوین در برابر ریال می‌کنید. در نهایت، با ثبت درخواست تسویه حساب ریالی، مبلغ مورد نظر از طریق چرخه پایا یا ساتنا به شماره شبای بانکی که به نام خودتان ثبت شده است، واریز می‌گردد.

آربیتراژ به معنای بهره‌برداری از اختلاف قیمت یک دارایی در دو بازار مختلف است. در مورد استیبل‌کوین‌ها، اگر قیمت تتر در یک صرافی ۰.۹۹ دلار و در صرافی دیگر ۱.۰۱ دلار باشد، معامله‌گران با خرید از ارزان‌تر و فروش در گران‌تر، سود کسب می‌کنند. این فعالیت نه تنها برای معامله‌گر سودآور است، بلکه باعث می‌شود قیمت استیبل‌کوین در تمامی بازارها به تعادل رسیده و دوباره به قیمت مرجع (یک دلار) بازگردد.

ناشران معتبر استیبل‌کوین‌ها مانند Circle (ناشر USDC) و Tether، گزارش‌های دوره‌ای تایید شده توسط موسسات حسابرسی مستقل را منتشر می‌کنند که به آن‌ها Attestation می‌گویند. این گزارش‌ها در وب‌سایت رسمی آن‌ها موجود است و نشان می‌دهد که مقدار دلار یا دارایی‌های معادل در حساب‌های بانکی آن‌ها با تعداد سکه‌های صادر شده در بلاک‌چین همخوانی دارد. بررسی این گزارش‌ها بهترین راه برای اطمینان از امنیت و پشتوانه واقعی یک استیبل‌کوین است.

امن‌ترین روش، استفاده از کیف پول‌های سخت‌افزاری (مانند لجر یا ترزور) است که کلیدهای خصوصی را به صورت آفلاین نگه می‌دارند. برای مبالغ کمتر و استفاده روزمره، کیف پول‌های نرم‌افزاری معتبر مانند تراست ولت (Trust Wallet) یا متامسک (MetaMask) گزینه‌های مناسبی هستند. نکته حیاتی این است که هرگز دارایی خود را برای مدت طولانی در صرافی‌ها رها نکنید، زیرا در صورت هک شدن صرافی یا مسدود شدن حساب، دسترسی شما به دارایی قطع خواهد شد.

برای جابجایی استیبل‌کوین بین شبکه‌های مختلف، باید از «پل‌های بلاک‌چینی» (Bridges) یا صرافی‌های متمرکز استفاده کرد. از آنجایی که آدرس‌های شبکه اتریوم (ERC20) با شبکه ترون (TRC20) متفاوت هستند، ارسال مستقیم بین آن‌ها باعث از دست رفتن دارایی می‌شود. در صرافی، شما تتر را روی یک شبکه واریز کرده و موقع برداشت، شبکه مقصد را تغییر می‌دهید. صرافی به طور خودکار معادل آن را در شبکه جدید به شما تحویل می‌دهد.

در صورت مشاهده علائم جدی دی‌پگ شدن (خروج قیمت از محدوده ۰.۹۸ تا ۱.۰۲ دلار همراه با اخبار منفی)، سریع‌ترین راه تبدیل آن به یک استیبل‌کوین رقیب یا ارزهای دیجیتال بزرگ مثل بیت‌کوین است. در شرایط بحرانی، نقدینگی به سرعت کاهش می‌یابد، بنابراین استفاده از صرافی‌های غیرمتمرکز (DEX) با نقدینگی بالا می‌تواند راهگشا باشد. حفظ آرامش و بررسی منابع خبری معتبر برای تشخیص موقتی یا دائمی بودن مشکل بسیار حیاتی است.

بله، امروزه بسیاری از وب‌سایت‌های خدمات فریلنسری، فروشگاه‌های آنلاین و شرکت‌های هاستینگ، استیبل‌کوین‌هایی مانند USDT و USDC را به عنوان روش پرداخت می‌پذیرند. این کار فرآیند پرداخت را بسیار ساده‌تر و ارزان‌تر از سیستم‌های سنتی مانند سوئیفت می‌کند. همچنین کارت‌های اعتباری ارز دیجیتال (Crypto Cards) وجود دارند که به شما اجازه می‌دهند استیبل‌کوین‌های خود را در دستگاه‌های پوز فروشگاهی در سراسر جهان خرج کنید، هرچند دسترسی به این کارت‌ها برای ساکنان ایران محدود است.

بازارسازهای خودکار در صرافی‌های غیرمتمرکز مانند Uniswap یا Curve، از استخرهای نقدینگی برای تبادل استیبل‌کوین‌ها استفاده می‌کنند. این پلتفرم‌ها از فرمول‌های ریاضی خاصی بهره می‌برند که با نزدیک شدن قیمت به یک دلار، لغزش قیمت (Slippage) را به حداقل می‌رسانند. وجود نقدینگی عظیم در این استخرها باعث می‌شود که حتی با انجام معاملات بزرگ، قیمت استیبل‌کوین‌ها در محدوده ثابت باقی بماند و از نوسانات کاذب جلوگیری شود.

تفاوت اصلی در شبکه بلاک‌چینی است که تتر روی آن صادر شده است. تتر ERC20 روی شبکه اتریوم اجرا می‌شود که امنیت بسیار بالایی دارد اما کارمزدهای تراکنش (Gas Fee) آن گران است. تتر TRC20 روی شبکه ترون اجرا می‌شود که سرعت تراکنش بالاتر و کارمزدی بسیار ناچیز (معمولاً حدود ۱ تا ۲ دلار) دارد. از نظر ارزش، هر دو دقیقاً یکسان و معادل یک دلار هستند، اما آدرس‌های آن‌ها متفاوت است (آدرس‌های اتریوم با 0x و ترون با T شروع می‌شوند).

استیبل‌کوین DAI برخلاف تتر، توسط ارزهای دیجیتال دیگر مانند اتریوم پشتیبانی می‌شود. برای ضرب کردن ۱۰۰ دلار DAI، کاربر باید مثلاً ۱۵۰ دلار اتریوم را در یک قرارداد هوشمند به عنوان وثیقه قفل کند. این فاصله ۵۰ دلاری (وثیقه اضافی) به عنوان یک سپر ایمنی عمل می‌کند تا در صورت افت قیمت اتریوم، ارزش پشتوانه همچنان بیشتر از DAI صادر شده باشد. اگر ارزش وثیقه به زیر حد مجاز برسد، سیستم به طور خودکار وثیقه را حراج می‌کند تا پایداری DAI حفظ شود.

در استیبل‌کوین‌های غیرمتمرکز، قرارداد هوشمند نقش بانک مرکزی را ایفا می‌کند. این کدها به صورت خودکار قوانین عرضه و تقاضا را اجرا می‌کنند. مثلاً اگر قیمت استیبل‌کوین به بالای یک دلار برود، قرارداد هوشمند ممکن است نرخ بهره را کاهش دهد تا کاربران بیشتری استیبل‌کوین ضرب کنند و عرضه زیاد شود. تمام این فرآیندها بدون دخالت انسان، به صورت شفاف روی بلاک‌چین اجرا شده و توسط هر کسی قابل راستی‌آزمایی است.

فروپاشی UST در سال ۲۰۲۲ نشان داد که مدل‌های الگوریتمی بدون پشتوانه فیزیکی، در برابر حملات سفته‌بازی و ترس بازار بسیار آسیب‌پذیر هستند. UST از یک مکانیزم سوزاندن و ضرب کردن با ارز LUNA استفاده می‌کرد. وقتی اعتماد به LUNA از بین رفت، فشار فروش باعث شد الگوریتم نتواند قیمت UST را به یک دلار برگرداند و میلیاردها دلار سرمایه در چند روز نابود شد. این واقعه باعث شد تمرکز فنی و قانونی جهان به سمت استیبل‌کوین‌های با پشتوانه دارایی‌های نقد (Asset-backed) تغییر کند.

اثبات ذخایر یا PoR یک روش فنی برای افزایش شفافیت است که در آن ناشر استیبل‌کوین یا صرافی، از امضاهای دیجیتال و درخت‌های مرکل (Merkle Trees) استفاده می‌کند تا ثابت کند دارایی‌های موجود در کیف پول‌هایش با بدهی‌هایش (تعداد سکه‌های در دست کاربران) برابر است. برخی پروژه‌ها از اوراکل‌های شبکه Chainlink برای مانیتورینگ لحظه‌ای و آنلاین ذخایر بانکی خود استفاده می‌کنند تا اعتماد کاربران را به صورت فنی و بدون نیاز به اعتماد به گزارش‌های کاغذی جلب کنند.

این کار از طریق فرآیند «صدور چند زنجیره‌ای» انجام می‌شود. شرکت ناشر (مانند تتر لیمیتد) قراردادهای هوشمند جداگانه‌ای را روی شبکه‌های مختلف (اتریوم، سولانا، ترون و غیره) مستقر می‌کند. هر بار که کاربری دلار واقعی به شرکت می‌دهد، شرکت می‌تواند انتخاب کند که تتر جدید را روی کدام شبکه ضرب (Mint) کند. مجموع تترهای صادر شده در تمام این شبکه‌ها باید معادل کل ذخایر دلاری شرکت باشد. این قابلیت باعث می‌شود کاربران بتوانند از مزایای شبکه‌های مختلف (مثل سرعت سولانا یا امنیت اتریوم) استفاده کنند.

اوراکل‌ها (مانند Chainlink) پل ارتباطی بین بلاک‌چین و دنیای واقعی هستند. استیبل‌کوین‌های غیرمتمرکز برای اطلاع از قیمت لحظه‌ای دارایی‌های پشتوانه (مثل قیمت اتریوم به دلار) به اوراکل‌ها نیاز دارند. اگر اوراکل قیمت اشتباهی را گزارش دهد، مکانیزم‌های تصفیه وثیقه یا ضرب سکه دچار خطا شده و پایداری استیبل‌کوین به خطر می‌افتد. بنابراین، استفاده از اوراکل‌های غیرمتمرکز و مقاوم در برابر دستکاری، یکی از حیاتی‌ترین بخش‌های فنی هر استیبل‌کوین غیرمتمرکز است.

مینتینگ (Minting) به معنای تولید سکه‌های جدید است که زمانی رخ می‌دهد که کاربر دارایی پشتوانه (دلار یا ارز دیجیتال) را به پروتکل تحویل می‌دهد. برنینگ (Burning) یا سوزاندن، فرآیند معکوس است؛ یعنی کاربر استیبل‌کوین خود را به ناشر یا قرارداد هوشمند پس می‌دهد تا دارایی پشتوانه خود را دریافت کند و در نتیجه آن سکه‌های دیجیتال از چرخه خارج و نابود می‌شوند. این توازن دقیق بین ضرب و سوزاندن است که عرضه کل را با تقاضا و پشتوانه هماهنگ نگه می‌دارد.

بله، تمام استیبل‌کوین‌هایی که روی بلاک‌چین‌های عمومی مانند اتریوم، ترون یا سولانا فعالیت می‌کنند، کاملاً شفاف و قابل ردیابی هستند. هر کسی می‌تواند با استفاده از مرورگرهای بلاک‌چینی (Etherscan یا Tronscan)، مبدا، مقصد و مقدار جابجایی هر تراکنش را مشاهده کند. اگرچه نام واقعی افراد در بلاک‌چین ثبت نمی‌شود، اما آدرس کیف پول‌ها مشخص است و نهادهای نظارتی با استفاده از ابزارهای تحلیل بلاک‌چین می‌توانند هویت کاربران را در صورت اتصال به صرافی‌های متمرکز شناسایی کنند.

کارمزد انتقال که به آن Gas Fee گفته می‌شود، به شبکه بلاک‌چین انتخابی بستگی دارد، نه مقدار پولی که منتقل می‌کنید. در شبکه اتریوم، به دلیل ترافیک بالا، این هزینه ممکن است بین ۵ تا ۵۰ دلار متغیر باشد. در مقابل، شبکه‌هایی مانند ترون (TRC20) یا سولانا کارمزدی بسیار پایین (کمتر از ۲ دلار) دارند. این کارمزد به نودها یا اعتبارسنج‌های شبکه پرداخت می‌شود تا تراکنش شما را پردازش و در بلاک‌چین ثبت کنند.

این شرکت‌ها از دو راه اصلی درآمد کسب می‌کنند: ۱. کارمزد عملیاتی: دریافت هزینه برای صدور (Mint) یا بازخرید (Redeem) مبالغ کلان توسط موسسات مالی. ۲. مدیریت ذخایر: این مهم‌ترین منبع درآمد است. آن‌ها دلارهای دریافتی از کاربران را در دارایی‌های کم‌ریسک و سودآور مانند اوراق قرضه کوتاه مدت دولت آمریکا (Treasury Bills) سرمایه‌گذاری می‌کنند. با توجه به حجم ۱۱۰ میلیارد دلاری تتر، حتی سود ۲ یا ۳ درصدی سالانه از این اوراق، میلیاردها دلار درآمد خالص برای شرکت ایجاد می‌کند.

علاوه بر کارمزد شبکه، دو هزینه پنهان دیگر وجود دارد: ۱. اسپرد (Spread): اختلاف قیمت خرید و فروش در صرافی. ۲. لغزش قیمت (Slippage): تغییر قیمت در زمان اجرای معامله، به خصوص در صرافی‌های غیرمتمرکز و برای مبالغ سنگین. همچنین در ایران، نرخ تبدیل ریال به تتر معمولاً کمی بالاتر از نرخ حواله دلار کاغذی است که به دلیل هزینه‌های نقدینگی و ریسک فعالیت صرافی‌های داخلی در شرایط تحریم است.

بله، به طور قابل توجهی ارزان‌تر است. حواله‌های بانکی بین‌المللی (SWIFT) معمولاً بین ۳۰ تا ۵۰ دلار کارمزد ثابت دارند و بانک‌های واسط نیز درصدی از مبلغ را کسر می‌کنند، ضمن اینکه فرآیند ممکن است چندین روز طول بکشد. در مقابل، انتقال تتر روی شبکه ترون یا پالیگان تنها حدود ۱ دلار هزینه دارد و در کمتر از چند دقیقه انجام می‌شود. این موضوع استیبل‌کوین‌ها را به بهترین گزینه برای انتقال مبالغ خرد و کلان بین‌المللی تبدیل کرده است.

تتر صرفاً یک قرارداد هوشمند است که روی بلاک‌چین‌های مختلف اجرا می‌شود. تفاوت کارمزد به ساختار فنی و میزان شلوغی آن بلاک‌چین برمی‌گردد. اتریوم به دلیل مکانیزم اثبات سهام و تقاضای بسیار بالا، فضای بلوک محدودی دارد که باعث گرانی کارمزد می‌شود. اما شبکه‌هایی مثل ترون یا بایننس‌اسمارت‌چین از ابتدا برای تراکنش‌های ارزان و سریع طراحی شده‌اند و ظرفیت پردازش تراکنش‌های بیشتری در ثانیه دارند، لذا هزینه کمتری از کاربر دریافت می‌کنند.

بله، استیبل‌کوین‌های دلاری مانند USDT و USDC دقیقاً ارزش دلار را دنبال می‌کنند. اگر تورم در ایالات متحده افزایش یابد و قدرت خرید دلار کاهش پیدا کند، قدرت خرید استیبل‌کوین شما نیز به همان نسبت کاهش می‌یابد. به عبارت دیگر، استیبل‌کوین فقط قیمت را نسبت به دلار ثابت نگه می‌دارد، نه ارزش واقعی خرید را در طول زمان. برای مقابله با این موضوع، برخی کاربران از استیبل‌کوین‌های با پشتوانه طلا استفاده می‌کنند.

هزینه نقد کردن شامل دو بخش است: ۱. کارمزد معامله در صرافی که معمولاً بین ۰.۱ تا ۰.۳۵ درصد مبلغ کل است. ۲. هزینه انتقال ریالی بین‌بانکی که بسته به قوانین بانک مرکزی و نوع انتقال (پایا یا ساتنا) ممکن است مبلغ ناچیزی باشد. برخی صرافی‌ها برای سطوح کاربری بالاتر، تخفیف در کارمزد معامله ارائه می‌دهند. همچنین باید دقت کرد که نرخ خرید صرافی همیشه کمی پایین‌تر از نرخ فروش آن است که این اختلاف قیمت نیز نوعی هزینه برای کاربر محسوب می‌شود.

کاربران می‌توانند استیبل‌کوین‌های خود را در پلتفرم‌های دیفای (DeFi) مانند Aave یا صرافی‌های متمرکز وام دهند و سود دریافت کنند. این سود معمولاً بین ۲ تا ۱۰ درصد سالانه متغیر است و بسته به میزان عرضه و تقاضا در بازار تغییر می‌کند. در زمان‌های صعودی بازار که تقاضا برای وام گرفتن استیبل‌کوین جهت خرید ارزهای دیگر زیاد است، نرخ سود به شدت بالا می‌رود. این یک روش عالی برای کسب درآمد غیرفعال از دارایی‌های ثابت است.

قانون MiCA (Markets in Crypto-Assets) اولین چارچوب قانونی جامع برای دارایی‌های دیجیتال در اتحادیه اروپا است. طبق این قانون، ناشران استیبل‌کوین ملزم به داشتن ذخایر نقدینگی ۱:۱، جداسازی دارایی‌های مشتریان از دارایی‌های شرکت و انتشار گزارش‌های شفاف هستند. این قانون باعث می‌شود استیبل‌کوین‌های غیرشفاف اجازه فعالیت در اروپا را نداشته باشند و امنیت کاربران افزایش یابد، اما از سوی دیگر ممکن است باعث حذف برخی استیبل‌کوین‌های محبوب اما غیرمنطبق از صرافی‌های اروپایی شود.

بله، تتر (USDT) یک قرارداد هوشمند متمرکز است و شرکت Tether Limited دارای یک «لیست سیاه» (Blacklist) در کد برنامه خود است. اگر آدرسی توسط نهادهای قانونی بین‌المللی (مانند OFAC آمریکا) به جرم پولشویی، هک یا فعالیت‌های تروریستی گزارش شود، شرکت تتر می‌تواند آن آدرس را مسدود کند. در صورت مسدود شدن، تترهای موجود در آن کیف پول برای همیشه غیرقابل انتقال خواهند بود. این موضوع در مورد USDC و اکثر استیبل‌کوین‌های متمرکز دیگر نیز صدق می‌کند.

در حال حاضر، خرید و فروش و نگهداری ارزهای دیجیتال از جمله استیبل‌کوین‌ها برای شهروندان ایرانی جرم‌انگاری نشده است. صرافی‌های داخلی تحت نظارت نهادهای مربوطه و با رعایت قوانین ضدپولشویی و احراز هویت فعالیت می‌کنند. با این حال، استفاده از ارزهای دیجیتال برای پرداخت‌های داخل کشور ممنوع است و بانک مرکزی آن‌ها را به عنوان پول قانونی نمی‌شناسد. همچنین، فعالیت در این بازار ریسک‌های خاص خود را دارد و تحت حمایت بیمه‌های دولتی نیست.

استیبل‌کوین‌ها توسط شرکت‌های خصوصی (مثل تتر) یا پروتکل‌های غیرمتمرکز صادر می‌شوند. اما CBDC (مانند ریال دیجیتال یا یوان دیجیتال) مستقیماً توسط بانک مرکزی یک کشور صادر و کنترل می‌شود. CBDCها در واقع نسخه دیجیتالی پول ملی هستند و هدف آن‌ها جایگزینی نقدینگی فیزیکی و افزایش نظارت دولت بر مبادلات مالی است، در حالی که استیبل‌کوین‌ها ابزاری برای فعالیت در بازار آزاد و بین‌المللی کریپتوکارنسی هستند.

احراز هویت مشتری یا KYC برای جلوگیری از جرایمی مانند پولشویی، فرار مالیاتی و تامین مالی تروریسم انجام می‌شود. صرافی‌های معتبر در سراسر جهان و ایران موظفند هویت کاربران خود را تایید کنند تا در صورت بروز تخلف یا کلاهبرداری، امکان پیگیری قضایی وجود داشته باشد. بدون KYC، صرافی‌ها اجازه اتصال به سیستم بانکی و جابجایی پول نقد را ندارند. این فرآیند اگرچه حریم خصوصی را کاهش می‌دهد، اما امنیت کلی اکوسیستم مالی را تضمین می‌کند.

این یکی از بزرگترین ریسک‌های استیبل‌کوین‌های متمرکز است. در صورت ورشکستگی، دارایی‌های پشتوانه در بانک‌ها ممکن است توسط دادگاه توقیف شوند تا بدهی‌های شرکت پرداخت شود. کاربران استیبل‌کوین در صف طلبکاران قرار می‌گیرند و ممکن است تنها بخشی از پول خود را پس از سال‌ها فرآیند قانونی دریافت کنند. به همین دلیل، انتخاب استیبل‌کوین‌هایی که ذخایر خود را در دارایی‌های بسیار نقدشونده و تحت نظارت نهادهای بیمه‌ای نگه می‌دارند، بسیار مهم است.

قوانین مالیاتی در کشورهای مختلف متفاوت است. در بسیاری از کشورها (مانند آمریکا)، تبدیل یک ارز دیجیتال به استیبل‌کوین به عنوان «تحقق سود» شناخته شده و مشمول مالیات بر سود سرمایه می‌شود. در ایران هنوز قانون مشخصی برای مالیات بر عایدی سرمایه در حوزه ارزهای دیجیتال به مرحله اجرا نرسیده است، اما تراکنش‌های بانکی با مبالغ بالا که ناشی از فروش استیبل‌کوین باشد، ممکن است مورد بررسی سازمان امور مالیاتی قرار گیرد.

به دلیل تحریم‌های بین‌المللی، شرکت‌های آمریکایی یا شرکت‌هایی که با سیستم مالی آمریکا همکاری می‌کنند (مانند Circle یا Tether)، ممکن است آدرس‌های متعلق به کاربران ایرانی یا آدرس‌هایی که با صرافی‌های ایرانی در ارتباط بوده‌اند را مسدود کنند. برای کاهش این ریسک، توصیه می‌شود کاربران از کیف پول‌های شخصی استفاده کنند، مستقیماً از صرافی ایرانی به صرافی خارجی پول واریز نکنند و در صورت امکان از استیبل‌کوین‌های غیرمتمرکزتر استفاده نمایند.

بیمه‌های سنتی معمولاً ارزهای دیجیتال را پوشش نمی‌دهند. با این حال، در فضای دیفای، پروتکل‌های بیمه‌ای مانند Nexus Mutual یا InsurAce وجود دارند که کاربران می‌توانند با پرداخت مبلغی، دارایی خود را در برابر شکست قراردادهای هوشمند یا دی‌پگ شدن استیبل‌کوین‌های خاص بیمه کنند. اگر استیبل‌کوین بیمه شده ارزش خود را از دست بدهد، این پروتکل‌ها خسارت کاربر را جبران می‌کنند. البته این خدمات خود دارای ریسک‌های فنی و شرایط خاصی هستند.