تفاوت اسپیکر، ساب ووفر، بلندگو و میکروفن به زبان ساده

در اصطلاح فنی، بلندگو یا درایور تنها به قطعه‌ای گفته می‌شود که سیگنال الکتریکی را به صدا تبدیل می‌کند (شامل آهنربا و دیافراگم). اما اسپیکر به کل جعبه یا محفظه‌ای (Enclosure) گفته می‌شود که یک یا چند بلندگو، مدار کراس‌اوور و گاهی آمپلی‌فایر را در خود جای داده است. بنابراین بلندگو جزئی از یک سیستم اسپیکر کامل محسوب می‌شود.

ساب‌ووفر یک نوع خاص از بلندگو است که منحصراً برای بازتولید فرکانس‌های پایین یا همان صدای بم (Bass) طراحی شده است. این دستگاه معمولاً فرکانس‌های بین ۲۰ تا ۲۰۰ هرتز را پوشش می‌دهد. وجود ساب‌ووفر باعث می‌شود که لرزش‌ها و عمق صدا در موسیقی و فیلم‌ها به خوبی احساس شود، کاری که اسپیکرهای معمولی به دلیل اندازه کوچک درایورهایشان از انجام آن ناتوان هستند.

میکروفون و اسپیکر دقیقاً برعکس یکدیگر عمل می‌کنند. میکروفون یک مبدل (Transducer) ورودی است که انرژی آکوستیک (امواج صوتی هوا) را به سیگنال الکتریکی تبدیل می‌کند. در مقابل، اسپیکر یک مبدل خروجی است که سیگنال الکتریکی را دریافت کرده و با لرزاندن دیافراگم، آن را دوباره به امواج صوتی قابل شنیدن تبدیل می‌کند. هر دو از آهنربا و سیم‌پیچ استفاده می‌کنند اما در جهت مخالف هم.

توییتر یک درایور کوچک است که برای تولید فرکانس‌های بسیار بالا (صدای زیر) معمولاً بین ۲ هزار تا ۲۰ هزار هرتز طراحی شده است. در حالی که ساب‌ووفر صداهای بسیار بم و سنگین را تولید می‌کند، توییتر جزئیات ظریف صدا مانند صدای سنج در درام یا حروف سوت‌مانند در آواز را بازتولید می‌کند. ترکیب این دو در کنار هم باعث ایجاد یک صدای کامل (Full-range) می‌شود.

اسپیکر اکتیو دارای یک آمپلی‌فایر داخلی است و مستقیماً به برق وصل می‌شود؛ برای کار با آن فقط نیاز به یک منبع صوتی دارید. اما اسپیکر پسیو فاقد آمپلی‌فایر داخلی است و برای تولید صدا حتماً باید توسط یک کابل بلندگو به یک آمپلی‌فایر یا رسور خارجی متصل شود. اکثر ساب‌ووفر‌های خانگی امروزی از نوع اکتیو هستند تا قدرت لازم برای جابجایی ووفر را داشته باشند.

بله، از نظر تئوری و فیزیکی این کار امکان‌پذیر است زیرا هر دو ساختار مشابهی دارند. اگر یک بلندگو را به ورودی میکروفون یک دستگاه ضبط متصل کنید و در آن صحبت کنید، دیافراگم بلندگو می‌لرزد و جریان الکتریکی ضعیفی تولید می‌کند. با این حال، کیفیت صدای حاصل بسیار پایین خواهد بود و حساسیت لازم برای ضبط حرفه‌ای را نخواهد داشت، زیرا جرم دیافراگم بلندگو برای لرزش‌های ظریف صوتی بسیار زیاد است.

میدرنج درایوری است که فرکانس‌های میانی طیف صوتی، یعنی بین ۲۵۰ تا ۲۰۰۰ هرتز را بازتولید می‌کند. این محدوده بسیار حیاتی است زیرا بخش اعظم صدای انسان و سازهای اصلی در این فرکانس قرار دارند. در یک سیستم صوتی حرفه‌ای، ساب‌ووفر صداهای بم، میدرنج صداهای میانی و توییتر صداهای زیر را پخش می‌کنند تا تفکیک صدا به بهترین شکل ممکن انجام شود.

صدای مونو از یک کانال واحد استفاده می‌کند و تمام صداها از یک منبع پخش می‌شوند. اما صدای استریو از دو کانال مجزا (چپ و راست) استفاده می‌کند. این کار باعث ایجاد بُعد و فضا در صدا می‌شود، به طوری که شنونده می‌تواند جهت سازها را تشخیص دهد. برای تجربه استریو، شما حداقل به دو اسپیکر مجزا نیاز دارید، در حالی که ساب‌ووفر معمولاً به صورت تک (مونو) استفاده می‌شود چون گوش انسان جهت فرکانس‌های خیلی پایین را تشخیص نمی‌دهد.

تولید فرکانس‌های پایین (بم) نیاز به جابجایی حجم زیادی از هوا دارد. برای اینکه یک بلندگو بتواند طول موج‌های بلند فرکانس پایین را تولید کند، به دیافراگم بزرگتر و دامنه حرکتی (Excursion) بیشتری نیاز دارد. به همین دلیل ساب‌ووفرها دارای درایورهای بزرگ (معمولاً ۸ تا ۱۸ اینچ) و کابینت‌های حجیم هستند تا بتوانند فشار صوتی لازم برای فرکانس‌های زیر ۱۰۰ هرتز را ایجاد کنند.

در میکروفون‌های دینامیک، امواج صوتی به یک دیافراگم نازک برخورد کرده و آن را به لرزه در می‌آورند. این دیافراگم به یک سیم‌پیچ متصل است که در اطراف یک آهنربای دائمی قرار دارد. با حرکت سیم‌پیچ در میدان مغناطیسی، طبق قانون القای فارادی، یک جریان الکتریکی متناسب با نوسانات صوتی ایجاد می‌شود. این سیگنال الکتریکی ضعیف سپس برای تقویت به آمپلی‌فایر فرستاده می‌شود.

ابتدا میکروفون صدا را به سیگنال الکتریکی ضعیف تبدیل می‌کند. این سیگنال به پیش‌تقویت‌کننده (Preamplifier) می‌رود تا تقویت شود. سپس در میکسر یا پردازنده صوتی، فرکانس‌ها پردازش می‌شوند. در مرحله بعد، سیگنال به کراس‌اوور (Crossover) می‌رود؛ کراس‌اوور فرکانس‌های پایین را جدا کرده و به سمت آمپلی‌فایر ساب‌ووفر هدایت می‌کند و در نهایت ساب‌ووفر این سیگنال را به لرزش‌های فیزیکی تبدیل می‌کند.

جایگذاری ساب‌ووفر به دلیل پدیده 'امواج ایستاده' بسیار حساس است. یک روش رایج، تکنیک 'Subwoofer Crawl' است؛ ساب‌ووفر را در جای نشستن خود قرار دهید و موسیقی با بیس زیاد پخش کنید، سپس در اتاق بخزید و هر جا صدای بیس دقیق‌تر و قوی‌تر بود، آنجا محل اصلی قرارگیری ساب‌ووفر است. معمولاً گوشه‌های اتاق باعث تقویت بیس می‌شوند اما ممکن است صدا را کمی 'گل‌آلود' یا نامفهوم کنند.

کالیبراسیون شامل تنظیم تراز صدا (Level)، تاخیر زمانی (Delay) و پاسخ فرکانسی (EQ) است. ابتدا با استفاده از یک میکروفون اندازه‌گیری و نرم‌افزارهایی مانند REW، پاسخ اتاق سنجیده می‌شود. سپس فاز ساب‌ووفر با اسپیکرهای اصلی هماهنگ می‌شود تا تداخل سازنده داشته باشند. در نهایت، نقطه برش کراس‌اوور (معمولاً روی ۸۰ هرتز) تنظیم می‌شود تا انتقال صدا بین اسپیکر و ساب‌ووفر نامحسوس باشد.

فیدبک زمانی رخ می‌دهد که صدای پخش شده از اسپیکر دوباره توسط میکروفون دریافت و تقویت شود. برای جلوگیری از این فرآیند، باید میکروفون را پشت به اسپیکرها قرار داد، فاصله بین آن‌ها را افزایش داد و از میکروفون‌های جهت‌دار (Cardioid) استفاده کرد. همچنین استفاده از اکولایزر برای کاهش فرکانس‌های بحرانی که باعث سوت کشیدن می‌شوند و یا استفاده از دستگاه‌های Feedback Suppressor بسیار موثر است.

برخلاف میکروفون‌های دینامیک، میکروفون‌های کاندنسر بر اساس تغییر ظرفیت خازنی کار می‌کنند. آن‌ها دارای دو صفحه نازک هستند که نیاز به یک بار الکتریکی اولیه دارند. این بار توسط منبع تغذیه ۴۸ ولت که 'فانتوم پاور' نامیده می‌شود و از طریق کابل XLR از میکسر یا کارت صدا تامین می‌گردد، فراهم می‌شود. این ولتاژ همچنین برای راه‌اندازی مدار پیش‌تقویت‌کننده داخلی میکروفون که بسیار حساس است، ضروری می‌باشد.

کراس‌اوور مانند یک ترافیک‌کنترلر عمل می‌کند. سیگنال صوتی کامل را دریافت کرده و آن را به محدوده‌های فرکانسی مختلف تقسیم می‌کند. فرکانس‌های بالا را به توییتر، فرکانس‌های میانی را به میدرنج و فرکانس‌های پایین را به ووفر یا ساب‌ووفر می‌فرستد. بدون کراس‌اوور، فرکانس‌های پایین ممکن است باعث سوختن توییتر شوند و فرکانس‌های بالا باعث ایجاد اعوجاج شدید در ووفر گردند.

میکروفون‌های MEMS (سیستم‌های میکرو الکترومکانیکی) از یک دیافراگم بسیار کوچک که مستقیماً روی یک تراشه سیلیکونی حک شده، استفاده می‌کنند. این میکروفون‌ها به روش فوتولیتوگرافی ساخته می‌شوند و شامل یک مبدل آنالوگ به دیجیتال داخلی هستند. به دلیل اندازه بسیار کوچک و مصرف توان پایین، این تکنولوژی امکان قرار دادن چندین میکروفون در یک گوشی برای حذف نویز محیطی را فراهم کرده است.

ساب‌ووفرها برای حرکت دادن درایورهای بزرگ خود نیاز به جریان الکتریکی بالایی دارند. کابل‌های نازک دارای مقاومت الکتریکی بیشتری هستند که باعث افت ولتاژ و کاهش کنترل آمپلی‌فایر روی ووفر (Damping Factor) می‌شود. استفاده از کابل‌های با گیج پایین (ضخامت بیشتر) تضمین می‌کند که تمام قدرت آمپلی‌فایر بدون اتلاف به ساب‌ووفر برسد و صدای بیس دقیق، محکم و بدون لرزش‌های اضافی باقی بماند.

پاسخ فرکانسی نشان‌دهنده محدوده صداهایی است که یک دستگاه می‌تواند تولید یا دریافت کند. برای مثال، ساب‌ووفر ممکن است پاسخ ۲۰ تا ۲۰۰ هرتز داشته باشد. اما مهم‌تر از محدوده، 'تختی' (Flatness) آن است؛ یعنی دستگاه نباید برخی فرکانس‌ها را قوی‌تر یا ضعیف‌تر از بقیه پخش کند. یک پاسخ فرکانسی ایده‌آل با تلورانس +/- 3dB نشان‌دهنده دقت بالای اسپیکر یا میکروفون در بازتولید وفادارانه صداست.

امپدانس که با واحد اهم (Ohm) اندازه‌گیری می‌شود، مقاومت الکتریکی اسپیکر در برابر جریان ارسالی از آمپلی‌فایر است. رایج‌ترین مقادیر ۴، ۸ و ۱۶ اهم هستند. اهمیت آن در تطبیق با آمپلی‌فایر است؛ اگر امپدانس اسپیکر کمتر از توان تحمل آمپلی‌فایر باشد، جریان بیش از حدی کشیده شده و ممکن است آمپلی‌فایر بسوزد. ساب‌ووفرها اغلب دارای امپدانس پایین (۲ یا ۴ اهم) هستند تا قدرت بیشتری از آمپلی‌فایر استخراج کنند.

الگوی قطبی تعیین می‌کند میکروفون از چه جهت‌هایی صدا را دریافت می‌کند. الگوی Cardioid (قلبی) صدا را بیشتر از جلو دریافت کرده و صداهای پشت را حذف می‌کند که برای کنسرت‌ها و جلوگیری از فیدبک عالی است. الگوی Omnidirectional صدا را به صورت ۳۶۰ درجه و یکنواخت از تمام جهات جذب می‌کند که برای ضبط صدای محیط یا جلسات گروهی که افراد دور یک میز هستند، کاربرد دارد.

THD درصدی است که نشان می‌دهد صدای خروجی چقدر نسبت به سیگنال ورودی تغییر کرده یا ناخالصی دارد. در اسپیکرهای باکیفیت، THD معمولاً زیر ۱ درصد است. در ساب‌ووفرها به دلیل فشار زیاد روی درایور، تحمل THD بالاتر (تا ۵ یا ۱۰ درصد در فرکانس‌های خیلی پایین) رایج است. هرچه این عدد کمتر باشد، صدا شفاف‌تر و به منبع اصلی نزدیک‌تر است و در ولوم‌های بالا 'گرفته' یا 'خرخر' نمی‌کند.

حساسیت نشان می‌دهد که یک اسپیکر با مقدار مشخصی توان (معمولاً ۱ وات) در فاصله ۱ متری، چه مقدار فشار صوتی (SPL) تولید می‌کند. اسپیکری با حساسیت ۹۰ دسی‌بل، بسیار بهینه‌تر از اسپیکری با ۸۴ دسی‌بل است، زیرا برای رسیدن به یک بلندی صدای مشخص، به نصف قدرت آمپلی‌فایر نیاز دارد. این پارامتر برای انتخاب آمپلی‌فایر مناسب و صرفه‌جویی در هزینه بسیار حیاتی است.

آمپلی‌فایرهای کلاس AB کیفیت صدای بسیار بالایی دارند اما گرمای زیادی تولید کرده و بازدهی پایینی دارند. در مقابل، کلاس D (دیجیتال) بازدهی بالای ۹۰ درصد دارد، بسیار خنک می‌ماند و ابعاد کوچکی دارد. امروزه اکثر ساب‌ووفر‌های اکتیو از کلاس D استفاده می‌کنند، زیرا می‌توانند قدرت‌های بسیار بالا (مثلاً ۱۰۰۰ وات) را در یک محفظه کوچک بدون نیاز به هیت‌سینک‌های غول‌پیکر فراهم کنند.

SPL یا Sound Pressure Level واحد اندازه‌گیری بلندی صدا بر حسب دسی‌بل است. گوش انسان آستانه درد ۱۲۰ دسی‌بل را دارد. ساب‌ووفر‌های حرفه‌ای در کنسرت‌ها می‌توانند تا ۱۴۰ دسی‌بل فشار صوتی ایجاد کنند که لرزش آن در قفسه سینه کاملاً احساس می‌شود. در سیستم‌های خانگی، یک ساب‌ووفر خوب معمولاً بین ۱۰۰ تا ۱۱۰ دسی‌بل خروجی تمیز تولید می‌کند که برای یک تجربه سینمایی عالی کافی است.

جنس دیافراگم بر 'رنگ صدا' تاثیر می‌گذارد. دیافراگم‌های کاغذی (Paper) صدای گرم و طبیعی دارند اما در برابر رطوبت حساس‌اند. پلاستیکی (Polypropylene) بادوام و ارزان هستند و صدای خنثی دارند. فلزی (مانند آلومینیوم یا تیتانیوم) بسیار صلب هستند و دقت بالایی در فرکانس‌های بالا دارند اما ممکن است صدای 'تیزی' داشته باشند. ساب‌ووفرها اغلب از ترکیبات کاغذی تقویت شده با کولار یا کربن برای تحمل فشار زیاد استفاده می‌کنند.

تفاوت قیمت در میکروفون‌ها ناشی از کیفیت کپسول، دقت قطعات الکترونیکی و دست‌ساز بودن آن‌هاست. میکروفون‌های گران‌قیمت (مانند Neumann) دارای دیافراگم‌های با روکش طلا، ترانسفورماتورهای خروجی سفارشی و نویز داخلی بسیار ناچیز هستند. همچنین ثبات عملکرد در طول دهه‌ها و بازتولید دقیق هارمونیک‌های صدا، ارزش افزوده برندهای حرفه‌ای است که در مدل‌های ارزان‌قیمت چینی دیده نمی‌شود.

بله، ساب‌ووفرها به دلیل کار در فرکانس‌های پایین و جابجایی زیاد دیافراگم، تحت فشار مکانیکی شدیدی هستند. در خرید دست دوم باید سلامت 'سوراند' (لبه لاستیکی)، عدم وجود صدای اصطکاک سیم‌پیچ (Voice Coil Rub) و سلامت آمپلی‌فایر داخلی (در مدل‌های اکتیو) بررسی شود. تعمیر ساب‌ووفر‌های سوخته معمولاً هزینه بالایی دارد و ممکن است قطعات جایگزین، کیفیت صدای اصلی را بازنگردانند.

بسیاری از کاربران فقط بودجه را برای اسپیکر و ساب‌ووفر در نظر می‌گیرند، اما هزینه‌های پنهان شامل کابل‌های باکیفیت (که می‌تواند تا ۱۰٪ هزینه کل باشد)، ایزولاتورها و پایه‌ها برای جلوگیری از لرزش میز، آکوستیک کردن اتاق (پنل‌های جاذب بیس) و محافظ‌های برق حرفه‌ای است. بدون این موارد، حتی گران‌ترین اسپیکرها هم نمی‌توانند پتانسیل واقعی خود را نشان دهند.

اسپیکرهای مانیتورینگ برای دقت و صداقت طراحی شده‌اند تا عیوب صدا را نشان دهند و معمولاً اکتیو هستند، لذا قیمت بالاتری نسبت به اسپیکرهای خانگی هم‌رده دارند. اسپیکرهای Hi-Fi برای لذت بردن از موسیقی طراحی شده و صدا را کمی 'رنگ‌آمیزی' یا زیباتر می‌کنند. در مانیتورینگ، شما هزینه تکنولوژی‌های پردازش سیگنال دقیق را می‌پردازید، در حالی که در Hi-Fi بخشی از هزینه صرف طراحی ظاهری و بدنه لوکس می‌شود.

ساب‌ووفر‌های بی‌سیم راحتی زیادی در چیدمان اتاق فراهم می‌کنند، اما معمولاً گران‌تر از مدل‌های سیمی مشابه هستند. هزینه اضافی صرف فرستنده و گیرنده دیجیتال داخلی می‌شود. باید توجه داشت که 'بی‌سیم' فقط مربوط به سیگنال صداست و ساب‌ووفر همچنان به کابل برق نیاز دارد. همچنین در مدل‌های ارزان‌قیمت، ممکن است تاخیر (Latency) اندکی بین اسپیکرهای اصلی و ساب‌ووفر ایجاد شود که هماهنگی صدا را به هم می‌زند.

هزینه تعمیر بستگی به نوع آسیب دارد. تعویض فوم یا سوراند ارزان است (حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد قیمت بلندگو)، اما تعویض کامل سیم‌پیچ و دیافراگم (Recone) می‌تواند تا ۵۰ درصد قیمت یک بلندگوی نو هزینه داشته باشد. برای بلندگوهای ارزان‌قیمت، تعمیر صرفه اقتصادی ندارد، اما برای ساب‌ووفرها و اسپیکرهای حرفه‌ای و گران‌قیمت، تعمیر توسط متخصص مجرب کاملاً منطقی و به صرفه است.

میکروفون‌های USB شامل یک میکروفون، یک پیش‌تقویت‌کننده و یک مبدل آنالوگ به دیجیتال (کارت صدا) در یک پکیج واحد هستند. با خرید یک میکروفون USB، شما از خرید کارت صدای جداگانه و کابل‌های XLR بی‌نیاز می‌شوید که می‌تواند هزینه‌های شروع کار را تا ۵۰ درصد کاهش دهد. اگرچه برای ارتقای آینده محدودیت دارند، اما برای شروع، بهترین نسبت کارایی به قیمت را ارائه می‌دهند.

در دنیای صدا، برندهای معتبر (مانند Genelec، Meyer Sound یا Neumann) هزینه‌های هنگفتی صرف تحقیق و توسعه (R&D) و کنترل کیفیت می‌کنند. بخشی از قیمت بالا مربوط به ثبات قطعات در تولیدات انبوه است؛ یعنی دو اسپیکر از یک مدل دقیقاً یکسان صدا می‌دهند. با این حال، در برندهای لوکس خانگی، بخشی از قیمت صرفاً بابت پرستیژ و طراحی بدنه است که تاثیری در کیفیت صوتی خروجی ندارد.

استاندارد IP (Ingress Protection) نشان‌دهنده میزان مقاومت دستگاه در برابر نفوذ گرد و غبار و آب است. برای اسپیکرهای فضای باز یا استخری، حداقل استاندارد IPX4 (مقاوم در برابر پاشش آب) یا IP67 (کاملاً ضد آب و غبار) ضروری است. استفاده از تجهیزات بدون این استاندارد در محیط‌های مرطوب نه تنها باعث ابطال گارانتی می‌شود، بلکه خطر برق‌گرفتگی و سوختن دائمی مدارات الکترونیکی را به همراه دارد.

فرکانس‌های پایین ساب‌ووفر به راحتی از دیوارها و اسکلت ساختمان عبور می‌کنند. در بسیاری از کشورها و طبق قوانین آپارتمان‌نشینی در ایران، تولید صدای بیش از حد مجاز (معمولاً ۴۰ تا ۵۰ دسی‌بل در شب) آلودگی صوتی محسوب شده و می‌تواند منجر به پیگرد قانونی شود. استفاده از لرزه‌گیرهای مخصوص زیر ساب‌ووفر می‌تواند انتقال ارتعاشات به کف ساختمان را کاهش داده و از شکایت همسایگان جلوگیری کند.

بله، میکروفون‌های بی‌سیم از باندهای فرکانسی رادیویی (UHF/VHF) استفاده می‌کنند. در بسیاری از کشورها، برخی فرکانس‌ها رزرو شده برای سازمان‌های دولتی یا پخش تلویزیونی هستند و استفاده غیرمجاز از آن‌ها جرم است. در ایران، تجهیزات بی‌سیم باید تاییدیه سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی را داشته باشند تا با سایر سیستم‌های مخابراتی تداخل ایجاد نکنند.

اکثر گارانتی‌های اسپیکر و ساب‌ووفر مواردی مانند 'سوختن سیم‌پیچ بر اثر فشار بیش از حد' (Clipping)، پارگی فیزیکی دیافراگم، نوسانات برق و آب‌خوردگی را پوشش نمی‌دهند. این موارد به عنوان 'استفاده نادرست کاربر' تلقی می‌شوند. گارانتی عمدتاً شامل نقص‌های تولیدی در مدارات الکترونیکی آمپلی‌فایر یا جدا شدن چسب‌های داخلی درایور در شرایط استفاده استاندارد است.

نشان CE به این معناست که محصول با استانداردهای بهداشت، ایمنی و حفاظت محیط زیست اتحادیه اروپا مطابقت دارد. در اسپیکرها و میکروفون‌ها، این نشان تضمین می‌کند که دستگاه تداخل الکترومغناطیسی (EMI) ایجاد نمی‌کند و در ساخت آن از مواد سمی مانند سرب استفاده نشده است (RoHS). خرید کالاهای فاقد این نشان ممکن است خطرات ایمنی مانند آتش‌سوزی مدارات را به همراه داشته باشد.

بسیاری از شرکت‌ها درایورهای خود را از تولیدکنندگان بزرگی مثل Eminence یا Scan-Speak می‌خرند و در جعبه‌های خود قرار می‌دهند. این کار قانونی است به شرطی که حقوق برند تولیدکننده قطعه رعایت شود. اما کپی‌برداری از طراحی آکوستیک کابینت یا مدار کراس‌اوور یک برند خاص و فروش آن تحت نامی دیگر، نقض قانون کپی‌رایت و مالکیت معنوی محسوب شده و در بازارهای بین‌المللی قابل پیگرد است.

در نصب‌های صنعتی و تجاری، اسپیکرها باید دارای کابل ایمنی (Safety Wire) فولادی جداگانه باشند تا در صورت شکستن پایه‌ها یا ذوب شدن آن‌ها در آتش‌سوزی، اسپیکر سقوط نکند. همچنین استفاده از اسپیکرهای با بدنه مقاوم در برابر حریق (Plenum-rated) در فضاهای بالای سقف کاذب طبق استانداردهای آتش‌نشانی الزامی است تا در صورت حریق، گازهای سمی تولید نکنند.

واردات تجهیزات صوتی به عنوان کالاهای گروه چهار یا کالاهای لوکس ممکن است با محدودیت‌های گمرکی یا تعرفه‌های بالا مواجه شود. همچنین تجهیزاتی که دارای بلوتوث یا وای‌فای هستند، نیاز به اخذ مجوز از سازمان تنظیم مقررات دارند. برای میکروفون‌های خاص با کاربرد جاسوسی یا شنود نیز قوانین سخت‌گیرانه‌ای وجود دارد و واردات آن‌ها بدون مجوز نهادهای امنیتی ممنوع و جرم محسوب می‌شود.