درمانهای نوین کمکباروری مانند IVF (لقاح آزمایشگاهی) و IUI (تلقین داخل رحمی) اگرچه امیدهای زیادی را در دل زوجهای نابارور زنده کردهاند، اما هزینههای بالای آنها یک مانع جدی است.
این درمانها شامل مراحل متعددی از جمله تحریک تخمکگذاری، عمل پانکچر، انتقال جنین و مراقبتهای ویژه دارویی هستند که هر مرحله هزینههای گزافی را به خانواده تحمیل میکند.
بسیاری از داروهای مورد نیاز در این فرآیندها وارداتی بوده یا تکنولوژی تولید پیچیدهای دارند، که این امر قیمت آنها را به شدت تحت تاثیر نوسانات ارزی قرار میدهد. همچنین، تجهیزات آزمایشگاهی مورد استفاده در مراکز ناباروری هزینههای نگهداری بالایی دارند.
مجموع این عوامل باعث میشود که یک دوره کامل درمان IVF برای بسیاری از خانوادههای دهکهای پایین، بدون حمایتهای دولتی غیرممکن باشد.
نکته چالشبرانگیز دیگر، نرخ موفقیت این روشهاست. درمانهای ناباروری همیشه در اولین مرحله به نتیجه نمیرسند و گاهی نیاز به تکرار چندین باره فرآیند است. هر بار تکرار به معنای صرف هزینههای مجدد است که میتواند منجر به ورشکستگی مالی خانوادههای کمدرآمد شود.
در اینجا اهمیت وامهای بنیاد 15 خرداد دوچندان میشود، زیرا این تسهیلات امکان تکرار درمان را فراهم میکنند.
علاوه بر هزینههای مستقیم پزشکی، هزینههای جانبی مانند ایاب و ذهاب، اقامت در شهرهای دارای مراکز تخصصی و مرخصیهای کاری نیز بار مالی مضاعفی ایجاد میکنند.
سامانه 1542 با درک این واقعیت، تلاش کرده تا مبلغ تسهیلات را به گونهای تنظیم کند که بخشی از این هزینههای پنهان نیز پوشش داده شود و فشار روانی ناشی از مسائل مالی بر کیفیت درمان اثر منفی نگذارد.
پوشش بیمهای در سالهای اخیر بهبود یافته است، اما هنوز هم سهم پرداختی بیمار (فرانشیز) در بخشهای خصوصی و حتی دولتی قابل توجه است.
تسهیلات حمایتی به عنوان یک مکمل در کنار بیمههای پایه عمل میکنند تا شکاف مالی موجود را پر کرده و اجازه ندهند هیچ زوجی به دلیل فقر مالی از لذت داشتن فرزند محروم بماند.
