راهنمای خرید و استفاده از GitHub Pro برای ایرانیان

گیت‌هاب پرو (GitHub Pro) یک سطح اشتراک پولی برای توسعه‌دهندگان انفرادی است که فراتر از امکانات نسخه رایگان، ابزارهای پیشرفته‌ای را برای مدیریت پروژه‌ها فراهم می‌کند. این سرویس برخلاف نسخه رایگان که بر همکاری در پروژه‌های عمومی تمرکز دارد، ابزارهای حرفه‌ای نظیر Code Owners و شاخه‌های محافظت‌شده را برای مخازن خصوصی (Private Repositories) فعال می‌کند تا فریلنسرها و توسعه‌دهندگان حرفه‌ای بتوانند پروژه‌های شخصی خود را با استانداردهای صنعتی مدیریت کنند.

تفاوت اصلی در محدودیت‌های مخازن خصوصی نهفته است. در نسخه رایگان، شما به ویژگی‌هایی مانند GitHub Pages، Wiki و ابزارهای پیشرفته بررسی کد در مخازن خصوصی دسترسی ندارید. اما در نسخه پرو، علاوه بر دسترسی به این موارد، سهمیه GitHub Actions شما از ۲۰۰۰ دقیقه به ۳۰۰۰ دقیقه در ماه افزایش می‌یابد و فضای ذخیره‌سازی GitHub Packages نیز از ۵۰۰ مگابایت به ۲ گیگابایت ارتقا پیدا می‌کند که برای پروژه‌های بزرگ حیاتی است.

خیر، این یک باور اشتباه رایج است. GitHub Pro و GitHub Copilot دو سرویس کاملاً مجزا با سیستم‌های پرداخت متفاوت هستند. اشتراک پرو بر ویژگی‌های مدیریتی مخازن و افزایش سهمیه منابع تمرکز دارد، در حالی که کوپایلت یک دستیار هوش مصنوعی برای کدنویسی است. البته دانشجویانی که از طریق GitHub Student Developer Pack تایید می‌شوند، می‌توانند هر دو سرویس را به صورت رایگان دریافت کنند، اما برای کاربران عادی، خرید یکی باعث فعال‌سازی دیگری نمی‌شود.

نشان Pro که در کنار تصویر پروفایل شما نمایش داده می‌شود، به عنوان یک نماد اعتبار در جامعه برنامه‌نویسان شناخته می‌شود. این نشان به کارفرمایان و سایر توسعه‌دهندگان نشان می‌دهد که شما یک کاربر جدی و حرفه‌ای هستید که برای ابزارهای خود سرمایه‌گذاری می‌کنید. در دنیای فریلنسری بین‌المللی، داشتن این نشان می‌تواند به جلب اعتماد مشتریان کمک کند، زیرا نشان‌دهنده دسترسی شما به ابزارهای پیشرفته کنترل کیفیت کد است.

خیر، از سال ۲۰۲۰ گیت‌هاب امکان ایجاد مخازن خصوصی نامحدود را برای کاربران نسخه رایگان نیز فراهم کرده است. تفاوت در اینجاست که در نسخه رایگان، مخازن خصوصی فاقد ویژگی‌های پیشرفته‌ای مثل GitHub Pages (برای میزبانی سایت از مخزن خصوصی) یا Protected Branches (برای جلوگیری از پوش مستقیم به مستر) هستند. اگر فقط به دنبال مخفی نگه داشتن کد خود هستید، نسخه رایگان کافی است، اما برای مدیریت حرفه‌ای تیم کوچک روی کد خصوصی، پرو لازم است.

این سرویس برای فریلنسرهایی که پروژه‌های تجاری مشتریان را در مخازن خصوصی نگهداری می‌کنند، توسعه‌دهندگانی که نیاز به اتوماسیون سنگین (CI/CD) دارند و کسانی که می‌خواهند مستندات پروژه (Wiki) خود را در مخازن خصوصی داشته باشند، ایده‌آل است. همچنین اگر به فضای بیشتری برای ذخیره پکیج‌های نرم‌افزاری نیاز دارید یا می‌خواهید از قابلیت Code Owners برای تعیین مسئول تایید کد در بخش‌های مختلف پروژه استفاده کنید، ارتقا به پرو منطقی است.

گیت‌هاب به طور معمول دوره آزمایشی رایگان مستقیمی برای اکانت‌های Pro انفرادی ارائه نمی‌دهد، اما برای سازمان‌ها (GitHub Team) دوره ۳۰ روزه رایگان در نظر می‌گیرد. با این حال، کاربران جدید گاهی اوقات از طریق کمپین‌های تبلیغاتی یا با ثبت‌نام در GitHub Student Developer Pack (در صورت دانشجو بودن) می‌توانند به این ویژگی‌ها دسترسی پیدا کنند. در غیر این صورت، باید برای ماه اول هزینه ۴ دلاری را پرداخت کنید تا ویژگی‌ها فعال شوند.

GitHub Pro برای توسعه‌دهندگان انفرادی طراحی شده است و ویژگی‌های پیشرفته را به مخازن تحت مالکیت شخص اضافه می‌کند. در مقابل، GitHub Team برای سازمان‌ها و گروه‌هاست که نیاز به مدیریت متمرکز چندین کاربر، دسترسی‌های تیمی و صورت‌حساب یکپارچه دارند. در نسخه پرو، شما مالک مخزن هستید و دیگران را دعوت می‌کنید، اما در نسخه تیم، مخازن متعلق به سازمان هستند و کنترل‌های امنیتی و مدیریتی بسیار گسترده‌تری در سطح کل تیم اعمال می‌شود.

خیر، یکی از مزایای بزرگ گیت‌هاب این است که هم در نسخه رایگان و هم در نسخه پرو، شما می‌توانید تعداد نامحدودی همکار به مخازن خصوصی خود دعوت کنید. تفاوت در اینجاست که در نسخه پرو، شما می‌توانید برای این همکاران محدودیت‌های فنی تعیین کنید؛ مثلاً تعیین کنید که هیچ‌کس (حتی همکاران ارشد) نتواند بدون تایید شما کدی را در شاخه اصلی ادغام کند، قابلیتی که در نسخه رایگان برای مخازن خصوصی وجود ندارد.

به دلیل تحریم‌های بانکی، امکان پرداخت مستقیم با کارت‌های شتاب وجود ندارد. کاربران ایرانی معمولاً از سه روش استفاده می‌کنند: ۱. خرید از طریق سایت‌های واسط پرداخت ارزی که با دریافت مبلغ ریالی، اکانت شما را شارژ می‌کنند. ۲. استفاده از کارت‌های اعتباری مجازی (Virtual Visa/Mastercard). ۳. استفاده از حساب PayPal شخصی در صورتی که به آن دسترسی دارید. ایمن‌ترین روش برای جلوگیری از حساسیت گیت‌هاب، استفاده از گیفت کارت یا پرداخت توسط واسط‌های معتبر است.

توصیه اکید می‌شود که هرگز اطلاعات حساس ورود خود را در اختیار دیگران قرار ندهید. بسیاری از سایت‌های واسط معتبر در ایران، پرداخت را از طریق دسترسی مستقیم انجام نمی‌دهند، بلکه یا از طریق لینک پرداخت (Billing) اقدام می‌کنند یا یک کارت اعتباری مجازی به شما می‌دهند تا خودتان اطلاعات را وارد کنید. اگر مجبور به ارائه دسترسی شدید، حتماً بلافاصله پس از انجام تراکنش، رمز عبور خود را تغییر داده و نشست‌های فعال (Sessions) را در تنظیمات گیت‌هاب ببندید.

گیت‌هاب به طور مستقیم گیفت کارت فیزیکی مانند آیتونز یا گوگل پلی ندارد. منظور از گیفت کارت در اینجا، معمولاً کارت‌های اعتباری پیش‌پرداخت شده (Prepaid Cards) مانند ویزا یا مسترکارت است. شما می‌توانید این کارت‌ها را با مبالغ مشخص (مثلاً ۱۰ یا ۵۰ دلاری) خریداری کرده و در بخش Billing تنظیمات گیت‌هاب، اطلاعات کارت را به عنوان روش پرداخت وارد کنید. این روش از نظر امنیتی بسیار بهتر از دادن دسترسی اکانت به افراد غریبه است.

اگر اشتراک پرو شما منقضی شود و تمدید نکنید، اکانت شما به حالت Free تنزل می‌یابد. در این حالت، هیچ‌کدام از کدهای شما پاک نخواهند شد، اما دسترسی به ویژگی‌های پیشرفته در مخازن خصوصی (مانند GitHub Pages یا Protected Branches) بلافاصله قفل می‌شود. همچنین سهمیه Actions شما به ۲۰۰۰ دقیقه کاهش می‌یابد. اگر حجم پکیج‌های ذخیره شده شما بیش از ۵۰۰ مگابایت باشد، تا زمانی که فضا را آزاد نکنید یا دوباره اشتراک نخرید، امکان آپلود پکیج جدید نخواهید داشت.

گیت‌هاب هر دو گزینه را ارائه می‌دهد. اشتراک ماهانه ۴ دلار هزینه دارد که برای تست سرویس یا پروژه‌های کوتاه‌مدت مناسب است. اشتراک سالانه ۴۰ دلار قیمت دارد که با انتخاب آن، عملاً هزینه دو ماه (۸ دلار) تخفیف می‌گیرید. برای کاربران ایرانی، خرید سالانه معمولاً منطقی‌تر است زیرا دردسرهای پرداخت ارزی و کارمزدهای سایت‌های واسط را که هر ماه تکرار می‌شود، به یک بار در سال کاهش می‌دهد و ریسک قطع سرویس به دلیل مشکلات پرداخت کمتر می‌شود.

پس از انجام تراکنش، گیت‌هاب یک ایمیل تاییدیه حاوی رسید پرداخت (Invoice) به ایمیل اصلی اکانت شما ارسال می‌کند. همچنین می‌توانید به بخش Settings و سپس Billing and plans بروید. در این قسمت باید نوع اکانت شما به GitHub Pro تغییر یافته باشد و تاریخ تمدید بعدی نمایش داده شود. در پایین همین صفحه، تاریخچه تمامی پرداخت‌های موفق و ناموفق شما به همراه فایل PDF فاکتورها قابل مشاهده و دانلود است.

بله، گیت‌هاب طبق قوانین خود امکان لغو اشتراک را در هر زمانی فراهم می‌کند. اگر اشتراک را لغو کنید، تا پایان دوره پرداخت شده (ماه یا سال) دسترسی شما باقی می‌ماند. در مورد بازگشت وجه، گیت‌هاب سخت‌گیرانه‌تر عمل می‌کند و معمولاً فقط در صورتی که اشتباهی در برداشت رخ داده باشد یا در همان ساعات اولیه درخواست دهید، وجه را برمی‌گرداند. برای کاربران ایرانی به دلیل واسطه‌ای بودن پرداخت‌ها، فرآیند ریفاند بسیار پیچیده و عملاً غیرممکن است.

رد شدن پرداخت معمولاً به سه دلیل رخ می‌دهد: ۱. موجودی ناکافی کارت. ۲. محدودیت‌های امنیتی بانک صادرکننده کارت (که در مورد کارت‌های مجازی زیاد اتفاق می‌افتد). ۳. حساسیت گیت‌هاب به آی‌پی ایران در لحظه پرداخت. اگر با این مشکل مواجه شدید، ابتدا مطمئن شوید که VPN شما به کشوری متصل است که کارت از آن صادر شده است. در صورت تکرار، باید با پشتیبانی سایت واسطی که کارت را از آن خریده‌اید تماس بگیرید تا تراکنش را بررسی کنند.

از نظر فنی بله، اما از نظر امنیتی و قوانین گیت‌هاب این کار ریسک بالایی دارد. گیت‌هاب سیستم‌های ضد تقلب پیشرفته‌ای دارد و اگر چندین اکانت مختلف با یک کارت پرداخت شوند، ممکن است آن‌ها را به عنوان اکانت‌های جعلی یا اسپم شناسایی کرده و کل اکانت‌ها را مسدود کند. این موضوع به ویژه برای کاربران ایرانی که تحت نظارت بیشتری هستند، خطرناک است. بهتر است برای هر اکانت از یک متد پرداخت مجزا یا کارت‌های مجازی یک‌بار مصرف متفاوت استفاده شود.

این سهمیه فقط برای مخازن خصوصی (Private) مصرف می‌شود؛ اجرای Actions در مخازن عمومی برای همه رایگان و نامحدود است. محاسبه بر اساس زمان اجرای Runnerهاست. نکته مهم این است که ضریب مصرف در سیستم‌عامل‌های مختلف متفاوت است: لینوکس ضریب ۱ دارد (۱ دقیقه مصرف = ۱ دقیقه سهمیه)، اما ویندوز ضریب ۲ و مک‌او‌اس ضریب ۱۰ دارد. یعنی اگر در ماه فقط روی مک تست بگیرید، سهمیه شما به جای ۳۰۰۰ دقیقه، عملاً ۳۰۰ دقیقه خواهد بود.

این قابلیت به شما اجازه می‌دهد فایلی به نام `CODEOWNERS` در مخزن خود ایجاد کنید و در آن مشخص کنید که کدام فرد یا تیم مسئول تایید تغییرات در کدام پوشه‌ها یا فایل‌هاست. به محض اینکه کسی Pull Request ایجاد کند که شامل تغییر در آن فایل‌ها باشد، گیت‌هاب به طور خودکار از صاحب آن بخش درخواست بررسی (Review) می‌کند. این کار در پروژه‌های فریلنسری که چندین نفر روی بخش‌های مختلف (مثلاً فرانت و بک‌انند) کار می‌کنند، نظم فوق‌العاده‌ای ایجاد می‌کند.

در نسخه رایگان، شما فقط می‌توانید برای مخازن عمومی سایت بسازید، اما در نسخه پرو، در تنظیمات مخزن خصوصی (Settings > Pages) می‌توانید این قابلیت را فعال کنید. این ویژگی برای نمایش دموهای پروژه به مشتری بدون عمومی کردن کدها، یا ساخت مستندات داخلی پروژه بسیار کاربردی است. شما می‌توانید سایت را روی دامنه github.io یا دامنه اختصاصی خودتان بالا بیاورید، در حالی که سورس کد همچنان کاملاً مخفی و خصوصی باقی می‌ماند.

در نسخه پرو، شما ۲ گیگابایت فضای ذخیره‌سازی برای بسته‌ها (مانند پکیج‌های npm، Docker images، یا NuGet) دریافت می‌کنید. این فضا ۴ برابر بیشتر از نسخه رایگان است. همچنین پهنای باند انتقال داده خروجی شما به ۱۰ گیگابایت در ماه افزایش می‌یابد. این ویژگی برای توسعه‌دهندگانی که از معماری میکروسرویس استفاده می‌کنند و نیاز دارند ایمیج‌های داکر خود را به صورت خصوصی در گیت‌هاب نگه دارند، بسیار حیاتی و مقرون‌به‌صرفه است.

در نسخه رایگان، شما فقط می‌توانید شاخه‌های مخازن عمومی را محافظت کنید. اما در نسخه پرو، این قابلیت برای مخازن خصوصی نیز فعال می‌شود. شما می‌توانید قوانینی وضع کنید که مثلاً هیچ‌کس نتواند به شاخه `main` مستقیماً Push کند، یا حتماً قبل از ادغام کد، باید تست‌های CI پاس شده باشند و حداقل یک نفر کد را تایید کرده باشد. این کار از حذف تصادفی کدها یا ورود باگ‌های بحرانی به نسخه اصلی پروژه جلوگیری می‌کند.

بله، یکی از محدودیت‌های آزاردهنده نسخه رایگان، نبود ویکی در مخازن خصوصی است. با خرید اشتراک پرو، تب Wiki در مخازن خصوصی شما فعال می‌شود. این به شما اجازه می‌دهد مستندات فنی، راهنمای نصب و یادداشت‌های پروژه را به صورت ساختاریافته و در قالب Markdown در کنار کد خود داشته باشید. این مستندات فقط برای کسانی که دسترسی به مخزن دارند قابل مشاهده است و برای مدیریت دانش در پروژه‌های طولانی‌مدت ضروری است.

این ابزارها شامل قابلیت‌هایی نظیر Required Reviews (الزام به تایید توسط تعداد مشخصی از افراد)، Draft Pull Requests (برای کار روی کدهایی که هنوز آماده ادغام نیستند) و محدود کردن افرادی است که می‌توانند بررسی‌ها را تایید کنند. همچنین امکان استفاده از Suggested Changes حرفه‌ای‌تر فراهم می‌شود. این ویژگی‌ها فرآیند بازبینی کد را از یک حالت ساده به یک گردش کار (Workflow) مهندسی شده تبدیل می‌کنند که کیفیت خروجی تیم را به شدت افزایش می‌دهد.

بله، گیت‌هاب برای درخواست‌های API محدودیت نرخ (Rate Limit) قائل می‌شود. برای کاربران احراز هویت شده در نسخه رایگان، این محدودیت معمولاً ۵۰۰۰ درخواست در ساعت است. اگرچه گیت‌هاب به طور رسمی عدد بسیار بالاتری را برای Pro ذکر نکرده، اما در عمل اولویت‌بندی پردازش و پایداری نرخ درخواست‌ها برای کاربران پولی بهتر مدیریت می‌شود. این موضوع برای کسانی که ابزارهای اتوماسیون اختصاصی نوشته‌اند که به شدت با API گیت‌هاب در تعامل است، اهمیت پیدا می‌کند.

در نسخه پرو، شما به نمودارهای تحلیلی دقیق‌تری در مورد فعالیت‌های مخزن دسترسی دارید. این شامل Pulse (خلاصه فعالیت‌ها)، Contributors (میزان مشارکت هر فرد) و Traffic (میزان بازدید و کلون شدن مخزن) برای مخازن خصوصی است. در نسخه رایگان، این اطلاعات برای مخازن خصوصی بسیار محدود است. با این داده‌ها، شما می‌توانید بفهمید که کدام بخش‌های پروژه بیشترین تغییر را داشته‌اند یا در چه زمان‌هایی بیشترین فشار کاری روی مخزن بوده است.

قیمت رسمی GitHub Pro مبلغ ۴ دلار در ماه برای پرداخت‌های ماهانه و ۴۰ دلار در سال برای پرداخت‌های سالانه است. در مورد مالیات (VAT)، گیت‌هاب بر اساس آدرس صورت‌حساب شما عمل می‌کند. اگر آدرس خود را در کشوری قرار دهید که مالیات بر خدمات دیجیتال دارد (مانند بسیاری از کشورهای اروپایی)، ممکن است تا ۲۰ درصد به این مبلغ اضافه شود. کاربران معمولاً آدرس‌هایی را انتخاب می‌کنند که مشمول مالیات کمتری باشند، اما باید مراقب تطابق آن با آی‌پی و کارت پرداخت باشند.

با توجه به قیمت دلار و کارمزد سایت‌های واسط، هزینه نهایی برای کاربر ایرانی معمولاً ۱۵ تا ۳۰ درصد بیشتر از قیمت دلاری است. برای اشتراک ۴ دلاری، شما ممکن است معادل ریالی ۵ تا ۶ دلار را پرداخت کنید. به همین دلیل، خرید سالانه (۴۰ دلار) بسیار به‌صرفه‌تر است، زیرا کارمزد ثابت واسطه‌ها فقط یک بار پرداخت می‌شود و در مجموع، هزینه تمام شده هر ماه برای شما به مراتب کمتر از پرداخت‌های ماهانه خرد خواهد بود.

پس از اتمام ۳۰۰۰ دقیقه، اجرای Actions در مخازن خصوصی متوقف می‌شود مگر اینکه شما یک Spending Limit (سقف هزینه) در تنظیمات خود تعریف کرده باشید. اگر سقف هزینه را مثلاً روی ۱۰ دلار تنظیم کنید، گیت‌هاب به ازای هر دقیقه اضافی (در لینوکس حدود ۰.۰۰۸ دلار) از اعتبار شما کسر می‌کند. برای اکثر کاربران انفرادی، همان ۳۰۰۰ دقیقه کافی است و نیازی به پرداخت هزینه اضافی نیست، مگر اینکه تست‌های بسیار سنگین و مداوم داشته باشند.

گیت‌لب (GitLab) اشتراک Premium خود را با قیمت ۲۹ دلار در ماه ارائه می‌دهد که بسیار گران‌تر از ۴ دلار گیت‌هاب است، هرچند امکانات گیت‌لب در سطح سازمانی بسیار بیشتر است. برای یک توسعه‌دهنده انفرادی یا فریلنسر، GitHub Pro ارزان‌ترین گزینه حرفه‌ای در بازار محسوب می‌شود. بیت‌باکت (Bitbucket) نیز پلن‌های مشابهی دارد، اما اکوسیستم عظیم گیت‌هاب و ابزارهای یکپارچه آن، ارزش خرید نسخه پرو را نسبت به رقبا به شدت افزایش می‌دهد.

بله، از نظر تئوری دانشجویان با داشتن ایمیل دانشگاهی یا کارت دانشجویی معتبر می‌توانند برای GitHub Student Developer Pack درخواست دهند که شامل اشتراک Pro رایگان تا پایان دوران تحصیل است. اما در عمل، گیت‌هاب به دلیل تحریم‌ها، بسیاری از دانشگاه‌های ایران را در لیست سیاه قرار داده یا مدارک فارسی را نمی‌پذیرد. با این حال، برخی دانشجویان با ارائه ترجمه رسمی مدارک و استفاده از ایمیل‌های دانشگاهی معتبر موفق به دریافت این پکیج شده‌اند.

خیر، Git LFS (ذخیره‌سازی فایل‌های حجیم) سیستم پرداخت مجزایی دارد. هر اکانت (رایگان یا پرو) ۱ گیگابایت فضای LFS و ۱ گیگابایت پهنای باند ماهانه رایگان دارد. اگر پروژه شما شامل فایل‌های حجیم ویدئویی یا گرافیکی زیادی است که از این سقف فراتر می‌رود، باید بسته‌های حجمی اضافی خریداری کنید که قیمت آن‌ها از ۵ دلار در ماه برای ۵۰ گیگابایت شروع می‌شود. اشتراک پرو تاثیری بر افزایش سهمیه LFS ندارد.

گیت‌هاب به طور مستقیم درگاه پرداخت ارز دیجیتال ندارد و فقط کارت‌های اعتباری و پی‌پال را می‌پذیرد. با این حال، شما می‌توانید از سایت‌های واسط ایرانی یا خارجی استفاده کنید که ارز دیجیتال (مثل تتر یا بیت‌کوین) از شما می‌گیرند و در مقابل، اکانت گیت‌هاب شما را شارژ می‌کنند یا یک کارت اعتباری مجازی به شما می‌دهند. این غیرمستقیم‌ترین و گاهی امن‌ترین راه برای کاربران ایرانی است که نمی‌خواهند ردپای بانکی از خود به جا بگذارند.

خیر، سیستم گیت‌هاب به این صورت است که وقتی هزینه‌ای را پرداخت می‌کنید، دسترسی شما تا پایان آن دوره (ماهانه یا سالانه) تضمین می‌شود. اگر در روز پنجم از یک اشتراک یک ماهه انصراف دهید، پول شما مسترد نمی‌شود اما تا روز سی‌ام همچنان به تمام ویژگی‌های Pro دسترسی خواهید داشت. پس از آن، اکانت به صورت خودکار به حالت رایگان برمی‌گردد. بنابراین بهتر است همیشه قبل از موعد تمدید بعدی، اگر قصدی برای ادامه ندارید، اشتراک را لغو کنید.

این یک موضوع سلیقه‌ای و استراتژیک است. اگر شما به عنوان یک متخصص بین‌المللی فعالیت می‌کنید، این نشان می‌تواند بخشی از برندینگ شخصی شما باشد. اما از نظر اقتصادی، صرفاً برای یک نشان، پرداخت ۴ دلار در ماه منطقی نیست. ارزش واقعی در ویژگی‌های فنی مانند ۳۰۰۰ دقیقه Actions و مدیریت مخازن خصوصی نهفته است. اگر از این ابزارها استفاده می‌کنید، نشان پرو یک جایزه رایگان و ارزشمند برای پروفایل شماست که حرفه‌ای بودن شما را تایید می‌کند.

طبق قوانین داخلی ایران، استفاده از گیت‌هاب منعی ندارد. اما طبق قوانین ایالات متحده (OFAC)، ارائه خدمات پولی به افراد ساکن در مناطق تحت تحریم (از جمله ایران) محدود شده است. گیت‌هاب در سال ۲۰۱۹ محدودیت‌های شدیدی اعمال کرد اما بعداً با رایزنی‌های زیاد، اجازه دسترسی به خدمات پایه را برای ایرانیان گرفت. با این حال، خدمات پولی همچنان در منطقه خاکستری قرار دارند و گیت‌هاب ممکن است در صورت شناسایی دقیق هویت ایرانی، از ارائه خدمات پولی خودداری کند.

بله، برای امنیت بیشتر اکانت، اکیداً توصیه می‌شود که هنگام خرید و حتی هنگام استفاده از ویژگی‌های پرو، از یک VPN با آی‌پی ثابت (Static IP) استفاده کنید. اگر گیت‌هاب متوجه شود که پرداختی با کارت یک کشور (مثلاً امارات) انجام شده اما کاربر مدام با آی‌پی ایران به اکانت وصل می‌شود، ممکن است اکانت را برای بررسی‌های امنیتی (Compliance) به حالت تعلیق درآورد. استفاده از ابزارهای تغییر آی‌پی ریسک مسدود شدن را به حداقل می‌رساند.

گیت‌هاب معمولاً حتی در سخت‌گیرانه‌ترین حالت‌های تحریم، اجازه دسترسی به کدهای عمومی را می‌دهد. اما در مورد مخازن خصوصی، اگر اکانت مسدود شود، دسترسی به آن‌ها قطع خواهد شد. گیت‌هاب طبق قوانین موظف است به کاربران فرصتی برای خروجی گرفتن (Export) از داده‌هایشان بدهد، اما این فرآیند می‌تواند بسیار زمان‌بر و استرس‌زا باشد. به همین دلیل توصیه می‌شود همیشه یک نسخه پشتیبان از کدهای خود در سیستم شخصی یا سرویس‌های دیگر داشته باشید.

اگر کارت اعتباری مورد استفاده مسروقه باشد یا پس از پرداخت، مبلغ توسط واسط ریفاند (Chargeback) شود، گیت‌هاب بلافاصله اکانت را مسدود می‌کند. این یکی از بزرگترین خطرات خرید از سایت‌های نامعتبر ایرانی است. همیشه از واسط‌هایی خرید کنید که سابقه طولانی دارند و تضمین می‌کنند که پرداخت از منابع قانونی انجام می‌شود. مسدود شدن به دلیل تخلف مالی بسیار خطرناک‌تر از مسدود شدن به دلیل آی‌پی است و بازگرداندن آن تقریباً غیرممکن است.

حتی در مخازن خصوصی، شما ملزم به رعایت قوانین کپی‌رایت و DMCA هستید. اگرچه کدهای شما توسط عموم دیده نمی‌شود، اما اگر گزارشی مبنی بر وجود کدهای مسروقه یا نقض کپی‌رایت در مخزن شما به گیت‌هاب برسد، آن‌ها حق بررسی و حتی حذف آن مخزن را دارند. در نسخه پرو، مسئولیت حقوقی کدها تماماً بر عهده مالک اکانت است. گیت‌هاب از سیستم‌های خودکار برای شناسایی کدهای مخرب (Malware) حتی در مخازن خصوصی استفاده می‌کند تا امنیت پلتفرم خود را حفظ کند.

بله، سرویس‌های پردازشی مانند GitHub Actions از زیرساخت‌های ابری (مثل Azure) استفاده می‌کنند که محدودیت‌های تحریمی شدیدی دارند. در برخی موارد، خروجی‌های کنسول Actions یا دسترسی به برخی پکیج‌ها در هنگام بیلد گرفتن ممکن است با آی‌پی ایران با خطا مواجه شود. کاربران پرو در ایران معمولاً از Self-hosted Runnerها استفاده می‌کنند یا در فایل‌های کانفیگ خود تنظیماتی اعمال می‌کنند که از پروکسی برای عبور از این محدودیت‌ها در هنگام اجرای پایپ‌لاین‌ها استفاده شود.

برای کاهش ریسک: ۱. هرگز در بخش پروفایل، مکان (Location) خود را ایران انتخاب نکنید. ۲. از شماره تلفن ایران برای تایید دو مرحله‌ای (2FA) استفاده نکنید و به جای آن از اپلیکیشن‌های احراز هویت مثل Google Authenticator استفاده کنید. ۳. اطلاعات Billing (آدرس صورت‌حساب) را با هماهنگی واسط پرداخت، آدرسی غیر از ایران ثبت کنید. ۴. همیشه با آی‌پی ثابت و غیر ایرانی وارد شوید. این اقدامات باعث می‌شود اکانت شما در سیستم‌های نظارتی گیت‌هاب کمتر جلب توجه کند.

گیت‌هاب در گزارش‌های شفافیت (Transparency Reports) خود اعلام می‌کند که تنها در صورت دریافت حکم قضایی معتبر از دادگاه‌های ایالات متحده، اطلاعات کاربران را در اختیار مراجع قانونی قرار می‌دهد. برای کاربران پرو، حریم خصوصی مخازن خصوصی بسیار بالاست و حتی کارمندان گیت‌هاب نیز بدون اجازه صریح شما یا موارد استثنایی امنیتی، حق دسترسی به کدهای شما را ندارند. با این حال، به عنوان یک شرکت آمریکایی، آن‌ها ملزم به تبعیت از دستورات قانونی این کشور هستند.

تاریخچه گیت‌هاب نشان داده که این شرکت تمایل دارد تا حد ممکن به توسعه‌دهندگان خدمات بدهد. در صورت سخت‌تر شدن تحریم‌ها، معمولاً ابتدا امکان پرداخت جدید بسته می‌شود و سپس دسترسی به سرویس‌های پولی محدود می‌گردد. در مقابل، با کاهش تحریم‌ها (مانند آنچه در سال ۲۰۲۱ رخ داد)، گیت‌هاب به سرعت محدودیت‌ها را برمی‌دارد. بهترین استراتژی برای کاربران ایرانی در شرایط ناپایدار، استفاده از پرداخت‌های کوتاه‌مدت ماهانه یا داشتن بک‌آپ‌های منظم در پلتفرم‌های جایگزین مانند گیت‌لب شخصی است.